ตอนที่ 1493 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1393

“นายเคยคิดหรือเปล่าว่าหากการคาดเดาของนายผิดพลาด บ้านของเธอไม่ได้ร่ำรวยแบบนั้น หรือว่าไม่สามารถต่อต้านกับแฟนคลับพวกนั้นได้ พอถึงเวลานายจะทำยังไง?”

สวุเหวยเหรินมีความผิดหวังและเสียใจ เรื่องผิดเรื่องถูกในวงการบันเทิงมีเยอะมาก ทว่าเขายืนหยัดในความมีจิตใจที่บริสุทธิ์มาโดยตลอด อันหรันมองออกถึงความโกรธของเขา พูดอย่างมั่นใจว่า “ถ้าหากการคาดเดาของฉันผิด งั้นก็ยังมีผู้ชายอีกคนหนึ่งที่จะปกป้องเธอแน่นอน”

สวุเหวยเหรินฉลาดมาก เขานึกถึงดวงตาที่เย็นชาของชายคนนั้นบนพรมแดงในเมืองเหยาหนานทันที และจากนั้นก็โล่งใจ ผู้ชายคนนั้นเก่งมาก เก่งถึงขั้นสามารถทำให้คนอื่นยอมจำนนอย่างสมัครใจ

ณ ร้านอาหารเสฉวน ในตอนที่ติงยียีมาถึง เป็นเวลาที่นัดกับซ่งเมิ่นเจ๋ไว้พอดี พนักงานให้เธอปล่อยสุนัขไว้ข้างนอกอย่างมีมารยาท เธอจึงได้แต่กำชับกับแพนด้าว่าอย่าวิ่งไปมั่ว

พอเข้ามาถึงร้านอาหาร ติงยียีก็มองซ่งเมิ่นเจ๋ออกในแวบแรก เธอรีบเดินตรงไปทางซ่งเมิ่นเจ๋

“เมิ่นเจ๋ ฉันคิดถึงเธอมากเลย เธอออกประเทศทีหนึ่งผิวดีขึ้นมากเลยนะเนี่ย!” ติงยียียังเหมือนเมื่อก่อนที่ชอบล้อเล่นกับเธอ

“ใช่หรอ?” ซ่งเมิ่นเจ๋ขยับไปข้างหลังเลี่ยงการใกล้ชิดกับตัวเธอ อารมณ์ดูไม่ค่อยปกติ ติงยียีก้มหน้าดูเมนูพอดี จึงไม่เห็นการตอบสนองที่ผิดปกติของเธอ

“พวกเราทานอะไรดี?” ติงยียีพลิกเมนูไปมา ซ่งเมิ่นเจ๋พูดพลางใจไม่อยู่กับตัวว่า “รอก่อนเถอะ ยังมีอีกคนจะมา”

“ยังมีอีกคน?” ติงยียีเงยหน้าขึ้น “ใครหรอ?”

“ผมเอง ขอโทษด้วยครับประชุมที่บริษัทล่าช้าไป” ไห่โจ๋ซวนนั่งอยู่ข้างกายของซ่งเมิ่นเจ๋แล้วยิ้มไปทางติงยียี

ติงยียีมองซ่งเมิ่นเจ๋ด้วยความแปลกใจ ซ่งเมิ่นเจ๋ฝืนยิ้ม “ฉันรู้สึกว่าเราสองคนทานข้าวด้วยกันน่าเบื่อไปหน่อย ก็เลยตามโจ๋ซวนมาทานด้วย”

ติงยียีรู้ดี ขมวดคิ้วทำตาไปทางเธอ ซ่งเมิ่นเจ๋หลบสายตาจากเธอ ไห่โจ๋ซวนหยิบเมนูขึ้นมา ดูไปด้วยพลางพูดไปด้วยว่า “ยียีผมจำได้ว่าคุณชอบทานเผ็ดใช่ไหมครับ งั้นเราก็สั่งพวกนี้กันเถอะ”

หลังจากไห่โจ๋ซวนสั่งอาหารเรียบร้อยแล้วก็มองไปทางซ่งเมิ่นเจ๋และติงยียี ซ่งเมิ่นเจ๋ยิ้มพลางพยักหน้า ในใจกลับค่อยๆเยือกเย็นลง ติงยียีชอบกินเผ็ด ทว่าเธอกลับกินเผ็ดไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ทำไมเขาถึงต้องนัดติงยียีผ่านตัวเอง เป้าหมายเบื้องหลังทำให้ไม่กล้าที่จะคิด

อาหารมาเสิร์ฟแล้ว คนทั้งโต๊ะต่างก็เริ่มทานอาหาร จู่ๆ ติงยียีก็พูดขึ้นว่า “เมิ่นเจ๋เธอไม่ทานเผ็ดไม่ใช่หรอ!”

ซ่งเมิ่นเจ๋รู้สึกทำตัวไม่ค่อยถูก จู่ๆก็รู้สึกมีความโกรธต่อเธอในใจ เธอพูดแบบนี้ก็เหมือนกับพูดทางอ้อมว่าไห่โจ๋ซวนละเลยตัวเองไป!

“ตอนนี้กินแล้ว” ซ่งเมิ่นเจ๋ดื่มไวน์แดงไปหนึ่งคำ ฝืนตัวเองกินอาหารที่เผ็ดจนทำให้เธอจะเป็นบ้า

ติงยียีแทะกุ้งมังกรน้อยไปด้วย พลางมองไปทางภาพฉายจอทีวีใหญ่ที่อยู่กลางร้านอาหาร พนักงานคนหนึ่งหยิบรีโหมดมาเปลี่ยนช่อง แล้วหยุดอยู่ช่องที่เป็นรายการแฟชั่นโชว์

“อ้าวเสว่?” ไห่โจ๋ซวนมองทีวีแล้วพูดขึ้น

“ได้ข่าวว่าครั้งนี้ดีไซเนอร์เซี่ยชีหรั่นพูดถึงคุณเป็นพิเศษในนิตยสารแฟชั่นฉบับล่าสุดของเธอ ยังวางแผนที่จะเชิญคุณไปเป็นผู้จัดการเครื่องประดับแฟชั่นเพชรพลอยอีกด้วย คุณคิดยังไงกับความสำเร็จพวกนี้ครับ? ”

“ฉันรู้สึกขอบคุณการอบรมบ่มเพาะที่คุณครูเซี่ยมีต่อฉันมากค่ะ และขอบคุณคุณพ่อของฉันมากๆ เขาช่วยเหลือฉันเยอะมากค่ะ” เสียงของอ้าวเสว่ดังผ่านเข้าไปในหูของติงยียีอย่างชัดเจน เธอเงียบแล้วทานอาหารต่อ

ไห่โจ๋ซวนและซ่งเมิ่นเจ๋ต่างก็รู้สึกประหลาดใจ อ้าวเสว่มีพ่อเพิ่มขึ้นมาอีกคนตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? การสนทนายังคงดำเนินต่อ พิธีกรถามขึ้นว่า “ได้ข่าวว่าคุณและผู้จัดการของบริษัทเย่ซื่อสนิทกันมาก ขอยืมใช้โอกาสที่โปรโหมดเครื่องประดับเพชรพลอยครั้งนี้ มาพูดคุยกับคุณผู้ชมของเราหน่อยละกันค่ะ”

ความเร็วในการทานอาหารของติงยียีลดช้าลง เธอทานอาหารพลางใจไม่อยู่กับตัว แล้วสนใจกับเสียงที่ดังผ่านมาจากทีวีอีกด้วย

“ขอบคุณทุกคนที่สนใจค่ะ พวกเราคือเพื่อนที่ดีมากๆค่ะ อีกอย่างช่วงนี้เขาก็ออกไปทำงานนอกสถานที่แล้วค่ะ” ถึงแม้ว่าอ้าวเสว่ไม่ได้ตอบคำถามของพิธีกรตรงๆ ทว่าคนที่เข้าใจต่างก็มองออกถึงการอ้อมค้อมของเธอ

ซ่งเมิ่นเจ๋มองติงยียีด้วยความเป็นห่วง พูดขึ้นว่า “เย่เนี่ยนโม่เขาสารภาพรักกับเธอแล้วไม่ใช่หรอ?”

“แค่กแค่กแค่ก” ติงยียีสำลักในความเผ็ด แล้วไออย่างรุนแรงขึ้นมา ซ่งเมิ่นเจ๋รีบลุกขึ้น เงาคนๆหนึ่งเดินผ่านตรงหน้าไปแล้วเดินไปยังข้างหน้าของติงยียีก่อน

ไห่โจ๋ซวนยื่นนมแก้วหนึ่งให้เธอ พลางลูบหลังช่วยให้เธอรู้สึกดีขึ้น ภพๆนี้แทงเข้าไปในส่วนลึกของซ่งเมิ่นเจ๋ เธอดื่มไวน์แดงคำใหญ่ ในใจเต็มไปด้วยความลังเล

หลังจากทานอาหารเรียบร้อยแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่ซ่งเมิ่นเจ๋ปฏิเสธกับข้อเสนอที่ไห่โจ๋ซวนส่งเธอกลับบ้าน เรียกรถแท็กซี่คันหนึ่งแล้วจากไป

ไห่โจ๋ซวนขับรถส่งติงยียีกลับไป หลังจากบอกฝันดีกันแล้ว ติงยียีก็เดินเข้าไปในบ้าน

เธอปล่อยน้ำที่ใช้อาบน้ำให้ตัวเอง ทั้งคนแช่อยู่ในอ่างน้ำอุ่น ได้ข่าวว่าเย่เนี่ยนโม่ไปทำธุระที่นอกสถานที่จากปากของอ้าวเสว่ ความรู้สึกแบบนี้ช่างละเอียดอ่อนและพูดยาก ราวกับทำให้เธอเจอข้ออ้างที่เย่เนี่ยนโม่ไม่มาหาตัวเอง

เธอกำลังเพลียๆ จะหลับ จู่ๆ ไฟของห้องน้ำก็ดับหมด แพนด้าตะโกนร้องอยู่นอกห้อง ติงยียีพันผ้าเช็ดตัวแล้วออกไป ไม่เพียงแต่ห้องน้ำในบ้าน ห้องอื่นๆ ก็มืดไปหมด

ห้องที่มืดมนมีกลิ่นอายและบรรยากาศที่เยือกเย็น ติงยียีสวมเสื้อผ้าชุดหนึ่ง ออกจากห้องไปขอความช่วยเหลือจากไห่โจ๋ซวน

ไห่โจ๋ซวนตอบตกลงอย่างรวดเร็ว ให้ติงยียีเข้ามา รอตัวเองหาอุปกรณ์เจอแล้วก็กลับบ้านซ่อมสายไฟพร้อมเธอ