ตอนที่ 1495 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1395

หลังจากกี่ติงยียีหนีออกจากห้องไปด้วยความหวาดผวา ไม่รู้ว่าจะไปไหน เนี่ยนยีที่อยู่ในอ้อมกอดดึงคอเสื้อของเธออย่างแรง ผ่านไปไม่นาน คอเสื้อไหมพรมของเธอก็หลุดออกจนไม่เป็นท่าแล้ว

เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา โทรหาเย่เนี่ยนโม่ “ฮัลโหล” เสียงที่ดังออกมาจากโทรศัพท์มีโทนต่ำและน่าหลงใหล ในใจของเธอเต้นแรงขึ้นทันที

“ฉันมาคืนเนี่ยนยี ตอนนี้นายว่างไหม?” ติงยียีรู้สึกว่าคำพูดของตัวเองเหมือนไม่ค่อยชัดเจน

เย่เนี่ยนโม่เหมือนว่ากำลังยุ่งอยู่ หลังจากกำชับไปไม่กี่ประโยคแล้วก็วางสาย ติงยียีกดตามเบอร์ห้องที่เขาให้มา พึ่งรู้ว่าห้องที่เขาพักก็เป็นห้องชุดเพรสซิเดนเชียล สวีทอยู่ใต้ตึกขอห้องอันหรันเลย

กดลิฟต์ คนที่เปิดประตูคือเย่ป๋อ เห็นติงยียีแล้ว เขาดีใจมาก “คุณชายกำลังประชุมอยู่ครับ รอสักครู่นะครับ”

ติงยียีพยักหน้า เย่ป๋อยื่นมืออยากจะกอดเนี่ยนยี เนี่ยนยียกอุ้งเท้าขึ้นผ่านไป มุดเข้าไปในอ้อมกอดของติงยียีด้วยความหยิ่ง

รู้สึกว่าแมวหูพับตัวนี้เอาแต่ชายรูปหล่ออย่างเดียวเลยนะ ติงยียีคิดในใจ ห้องชุดเพรสซิเดนเชียล สวีทคือห้องที่มีพื้นที่เปิดโล่งครึ่งหนึ่ง

เมื่อมองจากตำแหน่งยืนของติงยียีแล้วสามารถเห็นรางๆว่าตอนนี้เย่เนี่ยนโม่กำลังประชุมทางวิดีโออยู่ เขาขมวดคิ้วแน่น เปิดเอกสารไปด้วยพลางออกคำสั่งไปด้วย ราวกับว่าพบเจอกับปัญหาบางอย่าง น้ำเสียงของเขาเคร่งขรึมมาก แค่คนนอกอย่างเธอฟังแล้วยังรู้สึกสั่นไปทั้งตัว

หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง เย่เนี่ยนโม่ผลักประตูออก เนี่ยนยีกระโดดเข้าไปยังอ้อมกอดของเขา มุดเข้าไปเจอตำแหน่งของกระเป๋าในทางที่คุ้นเคย

“ช่วงกลางวันอยากทานอะไร?” ความเข้มขรึมของเย่เนี่ยนโม่ในเมื่อกี้ยังคงเหลือไว้เล็กน้อย น้ำเสียงกลับช้าลงแล้ว

“ขอโทษนะ กลางวันฉันยังมีธุระอีก” ติงยียีปฏิเสธทันที จริงๆแล้วช่วงกลางวันเธอไม่ได้มีธุระอะไร

จู่ๆเย่เนี่ยนโม่ก็จับมือของเธอไว้ อุณหภูมิที่ร้อนของฝ่ามือและผิวที่ค่อนข้างเย็นนั้นมีความแตกต่างกันอย่างมาก เธอมองเขาด้วยความตะลึงงัน

“เกิดอะไรขึ้น?” เขายกมือของเธอขึ้นมา คอเสื้อไหมพรมหลุดออกมาหมดแล้ว ติงยียีรีบส่ายหัว เย่เนี่ยนโมปล่อยมือของเธอลงแล้วพูดขึ้นว่า “เนี่ยนยี”

เนี่ยนยีร้องออกเสียงเบาไปหนึ่งที หลบอยู่ข้างในไม่ออกมา “เนี่ยนยี” เย่เนี่ยนโม่เรียกอีกครั้ง ครั้งนี้คำพูดค่อนข้างแรง

เนี่ยนยีก้มหน้าออกมาจากกระเป๋า นั่งลงตรงข้างหน้าของติงยียี น่าสงสารมาก

“พอแล้ว นายไม่ต้องรังแกมัน!” ติงยียีรีบอุ้มเนี่ยนยีขึ้นมา ในแววตาของเย่เนี่ยนโม่มีรอยยิ้มแล้ว น้ำเสียงยังคงเข้มขรึมเหมือนเดิม “ไม่ได้ ไม่สั่งสอนตอนนี้วันหลังยิ่งกว่านี้แน่นอน!”

ติงยียีไม่พอใจ “งั้นวันหลังกับเด็กก็ไม่สามารถใช้การสั่งสอนแบบนี้ได้หรอกมั้ง!”

“งั้นเธอคิดว่าใช้การสั่งสอนแบบไหนดีกว่า?” เย่เนี่ยนโม่พูดอย่างเงียบสงบ

“อย่างน้อยก็ต้องบอกกล่าวเหตุผลกับเขาอย่างอ่อนโยนจึงจะถูก” ติงยียีตอบกลับอย่างจนปัญญา

เย่เนี่ยนโม่พยักหน้า ยิ้มแล้วพูดขึ้นว่า “ดีมาก ต่อจากนี้ก็ฝากลูกไว้กับเธอนะ”

ติงยียีอึ้งไปสักพัก จึงจะเข้าใจว่าเขาหมายความว่าอย่างไร หูของเธอแดงกระหน่ำโดยไม่รู้ตัว

แพนด้าเดินไปเดินมาอยู่ข้างๆด้วยความหงุดหงิด ติงยียีถอนหายใจอีกครั้ง คืนนี้ก็จะเริ่มถ่ายทำแล้ว เธอยังไม่รู้เลยว่าจะฝึกแพนด้ายังไงดี

“มีเรื่องอะไรหรอ?” เย่เนี่ยนโม่สังเกตเห็นทันทีว่าอารมณ์ของเธอแปรปรวนเล็กน้อย ติงยียีเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อคืน

เย่เนี่ยนโม่ฟังแล้วพยักหน้า หยิบเสื้อคลุมแล้วทักทายแพนด้า แพนด้าที่เชื่อฟังแต่ติงยียีกลับเดินตามหลังเขาโดยไม่มีการคัดค้านใดๆ

ติงยียีเห็นแพนด้าเปลี่ยนไป จึงได้แต่เดินตามไป บนชายหาด ติงยียีทำตามที่เย่เนี่ยนโม่บอก ให้แพนด้าวิ่งล้อมตามจุดที่วางแผนแล้ว

แพนด้าวิ่งไปวิ่งมาก็วิ่งออกจากตำแหน่งที่กำหนดไว้ ติงยียีหงุดหงิดอยู่ข้างๆ เย่เนี่ยนโม่เดินตรวจสอบตามทางที่แพนด้าเคยวิ่งอย่างละเอียด

ติงยียีเห็นเขานั่งลงกะทันหัน วิ่งเข้าไปดู เขากำลังหยิบเศษกระจกออกมาจากบนหาดทราย

เศษกระจกอยู่ในหาดทรายทำให้ดูไม่ออก บวกกับปกติแล้วคนจะสวมรองเท้าจึงไม่รู้สึกว่าโดนเศษกระจกบาด ทว่าเมื่อแพนด้าวิ่งไปแล้วใช้แรงที่อุ้งเท้าทำให้อุ้งเท้าที่อ่อนนุ่มสัมผัสกับเศษกระจกที่แหลมคม

ดวงตาของติงยียีเริ่มแดง อุ้มแพนด้าแล้วแนบหัวติดกับมัน พลางพูดไปด้วยว่า “ขอโทษ ขอโทษ ฉันไม่ดีเอง”

แก้ปัญหาที่ปวดหัวที่สุดเรียบร้อยแล้ว ติงยียีอารมณ์ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเจน แม้กระทั่งความระมัดระวังที่มีต่อเย่เนี่ยนโม่ก็ไม่ได้มากขนาดนั้นแล้ว

หลังจากทานอาหารแล้ว ทั้งสองกลับไปยังห้องโถงใหญ่ของโรงแรม พึ่งเข้าไปในลิฟต์ ประตูลิฟต์ก็ถูกกดหยุด อันหรันและสวุเหวยเหรินก็เดินเข้ามา

นัยน์ตาของอันหรันจ้องอยู่บนตัวของติงยียีและเย่เนี่ยนโม่ ดวงตาโตสองชั้นยิ้มหรี่ตาขึ้น ราวกับว่ากำลังจ้องอะไรบางอย่าง สวุเหวยเหรินกำลังอยากจะห้าม ก็เห็นเขายื่นมือจับไปที่ไหล่ของติงยียี ถามด้วยน้ำเสียงที่ดูสนิทสนม

“ยียี เมื่อคืนหลับสบายไหมครับ ผมได้รบกวนคุณหรือเปล่า?”

ติงยียีแข็งทื่อไปทั้งตัว พอนึกขึ้นว่าฝ่ายตรงข้ามไม่ได้ชอบผู้หญิง ในใจก็วางใจลง น่าแปลกที่ทำไมฝ่ายตรงข้ามถึงถามคำถามที่ประหลาดแบบนี้ ก็เลยส่ายหัว

อันหรันยังอยากพูดอีก มือคู่หนึ่งที่เร็วราวกับสายฟ้าจับข้อมือของเขาไว้ เย่เนี่ยนโม่พูดด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่เย็นชา “ปล่อยเธอออก”

ในขณะเดียวกัน มืออีกข้างหนึ่งก็พุ่งไปทางเย่เนี่ยนโม่ หมัดของสวุเหวยเหรินห่างกับเขาเพียงแค่นิ้วเดียว เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า “ปล่อยเขาออก”