ตอนที่ 1496 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1396

“พวกนายอยู่ด้วยกันตลอดเวลา?” น้ำเสียงของเมิ่นเจ๋ค่อนข้างแหบ เส้นเลือดตรงขมับกระตุกขึ้นกะทันหัน กระตุกจนเธอปวดหัว

“คิดอะไรเนี่ย พอแล้วไม่พูดแล้ว เธอพึ่งตื่นฉันไปช่วยเธอเก็บกวาดก่อนนะ” ไห่โจ๋ซวนฟังเสียงในสายที่หายไปกะทันหัน วางสายไปโดยที่อารมณ์ดีมาก

เย่เนี่ยนโม่รักติงยียี เขาจะให้เย่เนี่ยนโม่เจ็บปวด ให้ตระกูลเย่เจ็บปวด ก่อนอื่นก็ต้องให้ติงยียีเจ็บปวดก่อน

หลังจากที่ติงยียีทานอาหารกับไห่โจ๋ซวนเรียบร้อยแล้วก็ตรงไปที่บริษัทเย่ซื่อเลย ทั้งสองนัดกันแล้วว่าจะไปตีกอล์ฟด้วยกัน

ณ สนามกอล์ฟ เย่ป๋อรับโทรศัพท์แล้วก็เดินเข้าไปใกล้กับทั้งสอง “คุณชายครับ ติดต่อกับผู้เชี่ยวชาญทางอเมริกาเรียบร้อยแล้วครับ ได้นำขาเทียมมาด้วยแล้วครับ”

ไห่โจ๋ซวนพูดด้วยความแปลกใจว่า “ขาเทียม?”

เย่ป๋ออธิบายอยู่ข้างๆ “คุณชายเป็นห่วงอาการของคุณพ่อคุณยียีมาโดยตลอดครับ ครั้งนี้จึงสั่งทำขาเทียมที่อเมริกาโดยเฉพาะ แล้วให้ผู้เชี่ยวชาญดูด้วย”

เย่เนี่ยนโม่ตีลูกเอซลงหลุม ไห่โจ๋ซวนเดินขึ้นหน้าพูดแนะนำว่า “ช่วงนี้นายลงทุนกับภาพยนตร์เรื่องหนึ่งไม่ใช่เหรอ? นายทำแบบนี้หากคนอื่นรู้แล้วจะเป็นผลเสียต่อภาพลักษณ์ของเธอหรือเปล่า ไม่ว่ายังไงแล้วตอนนี้เธอก็ถือเป็นบุคคลสาธารณะครึ่งหนึ่งอยู่”

เย่เนี่ยนโม่เงียบไป เขาคิดพิจารณาเยอะกว่านี้ ตอนนี้ศัตรูอยู่ในที่ลับเขาอยู่ในที่แจ้ง หากให้คนที่หวังร้ายรู้ว่าติงยียีคือจุดอ่อนของเขา พอถึงเวลาไปทำร้ายเธอก็แย่แล้ว

“เย่ป๋อไปจัดการ” เย่เนี่ยนโม่คิดอย่างรอบคอบถี่ถ้วนแล้ว บนใบหน้ากลับเงียบสงบ

“ฉันไปละกัน ฉันตกลงกับนายแล้วว่าจะดูแลเธอ” ไห่โจ๋ซวนพูด เย่เนี่ยนโม่วางไม้กอล์ฟแล้วพยักหน้า ในแววตาเต็มไปด้วยความเชื่อใจและความตื้นตันเล็กน้อย

ในกองถ่าย เสียงกรี๊ดของโม่ซวนหลินทำเอานกบนต้นไม้โบยบินไปหมด นี่คือฉากที่ถ่ายในน้ำ ม้าเหินหยวนที่แสดงโดยแพนด้าช่วยเชียนหิมะจากการจมน้ำ ทว่าผิดพลาดไปสี่ห้ารอบ แพนด้าเหมือนตั้งใจต่อต้านเธอ ทำผิดพลาดทุกครั้ง โม่ซวนหลินแช่อยู่ในน้ำไปประมาณสามสี่ชั่วโมง หนาวจนสั่นไปหมด สุดท้ายทนไม่ไหวคลานขึ้นมาบนพื้นดินแล้วพูดว่าไม่ว่ายังไงก็ไม่ถ่ายแล้ว

ติงยียีก็สงสารแพนด้ามาก ในอากาศที่หนาวเย็นขนาดนี้มันก็แช่อยู่ในน้ำนานขนาดนั้นเช่นเดียวกัน ทันใดนั้นบรรยากาศในกองถ่ายเริ่มเย็นลง

แช่ถิงถิงพูดไกล่เกลี่ยอยู่ข้างๆ “หรือว่าให้คุณติงเป็นนักแสดงแทนครั้งหนึ่งไหมคะ? ฉันว่า รูปร่างของพวกเธอก็พอๆกัน น่าจะได้นะคะ”

หลังจากเธอพูดจบนัยน์ตาที่ไม่เห็นด้วยจากคนรอบข้างต่างก็มองมาทางตัวเอง เธอมองไปทางอันหรัน โยนจุดสนใจนี้ไปให้เขา พูดขึ้นว่า “อันหรันคุณคิดว่ายังไงล่ะ? ?”

ที่เธอพูดประโยคนี้เพราะอยากให้อันหรันสนับสนุนเธอ อยู่ในวงการบันเทิงมานานขนาดนี้ จุดนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ที่จะช่วยเหลือกันและกัน อันหรันแค่ทำตามที่เขาพูดก็ได้แล้ว

แช่ถิงถิงและอันหรันเคยร่วมงานกัน รู้ว่าเขาฉลาด กำลังเตรียมตัวยิ้มตอบคำพูดของอันหรัน อันหรันพูดขึ้นว่า “ผมว่าน่าจะไม่ได้นะครับ ถึงแม้ว่ารูปร่างจะพอๆกัน แต่ว่าท่าทางและภาพลักษณ์โดยรวมต้องแตกต่างกันแน่นอนครับ”

แช่ถิงถิงได้ยินเขาพูดแบบนี้แล้วได้แต่ยิ้มกลับอย่างอายโดยไม่พูดอะไร อันหรันก็เข้าใจดีว่าสิ่งที่ตัวเองพูดเมื่อกี้คนอื่นๆก็น่าจะรู้สึกว่ามีเหตุผล ทว่านักแดงเก่าอย่างแช่ถิงถิงและผู้กำกับหวูต่างก็รู้ว่า ฉากของemilyนั้นไม่สำคัญ ฉากที่อยู่ในน้ำสามารถใช้เอฟเฟกต์สร้างออกมาได้ แล้วค่อยตัดต่อภายหลังน่าจะไม่มีปัญหาอะไร ทว่าเขาไม่อยากให้ติงยียีลงน้ำเย็นเท่านั้นเอง

ผู้กำกับหวูมองออกว่าเขากำลังปกป้องติงยียี โม่ซวนหลินที่อยู่ข้างๆพูดอย่างไม่อ้อมค้อมว่า “ฉันว่าไม่เลวค่ะ ให้เธอมาเป็นนักแสดงแทนฉันละกัน”

ฉีเหวินมองดูอยู่ข้างๆอย่างชัดเจน แอบด่าเธอในใจ คนที่ซุปเปอร์สตาร์จะปกป้องเธอกลับมองไม่ออก สีหน้าของอันหรันเริ่มไม่พอใจแล้วจริงๆด้วย

“ฉันมาเป็นนักแสดงแทนละกันค่ะ ถึงแม้ว่าฉันจะแอคติ้งไม่เก่ง แต่ว่าฉันจะพยายามค่ะ ขอโทษทุกคนจริงๆนะคะ แพนด้าสร้างความลำบากให้ทุกคนแล้วค่ะ” จู่ๆติงยียีก็พูดขึ้น

อันหรันด่าฝ่ายตรงข้ามว่าซื่อบื้ออยู่ในใจ ทว่าก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย ไม่ว่ายังไงแล้วเขาก็ไม่อยากเกี่ยวข้องกับการหลอกใช้ผู้อื่นมากเกินไป

ผู้กำกับหวูตบโต๊ะดัง “พอแล้ว! งั้นติงยียีเป็นนักแสดงแทน ทุกคนเตรียมตัว!”

เพราะว่าเสื้อผ้าการถ่ายทำมีจำกัด ชุดที่ติงยียีเปลี่ยนจึงเป็นตัวที่สวมอยู่บนตัวของโม่ซวนหลิน เสื้อผ้าที่ทั้งเปียกทั้งหนักสวมอยู่บนตัวของเธอ ลมเย็นพัดผ่านมาทำให้หนาวเข้าไปถึงกระดูก

เธอกัดฟันลงน้ำ แม่น้ำในเดือนสิบก็หนาวเย็นจนราวกับว่าสามารถแช่เลือดให้แข็งได้ เธอพยายามรักษาความสงบ ทำท่าตามที่ผู้กำกับหวูบอก

“คัท!” ผู้กำกับหวูโบกมือด้วยความผิดหวัง แข็งทื่อเกินไปแล้ว ติงยียีแสดงเป็นนักแสดงทั่วไปถือว่ายังใช้ได้ ทว่าหากจะแสดงเป็นนางรองนั้นยังต่างเกินไป

“คัท”

“คัท”

“คัท!”

อันหรันขมวดคิ้วมองติงยียีที่ตัวสั่นในแม่น้ำจากที่ไม่ไกล ขมวดคิ้วแน่น เขาเคยแช่อยู่ในแม่น้ำแบบนั้น รู้ว่าความหนาวแบบนั้นแม้กระทั่งผู้ชายก็ทนไม่ไหว เธออ่อนแอขนาดนั้น กลับยืนหยัดอดทนตลอด

“ก็แค่ถ่ายภาพข้างหลังไม่กี่ท่านิ ช้าจริงๆ ฉันหนาวจะตายแล้ว!” ทีมงานที่อยู่ข้างๆคนหนึ่งบ่นพึมพำอยู่ จู่ๆก็รู้สึกได้ว่ามีสายตาที่แหลมคมจ้องตัวเองอยู่ข้างๆ เขาหันไปด้วยความสงสัย จนกระทั่งเห็นซุปเปอร์สตาร์ที่อ่อนโยนมาโดยตลอดแต่ในขณะนี้นัยน์ตาที่กำลังมองตัวเองกลับเหมือนกำลังมองศัตรูเลย เขาสั่นไปทั้งตัว แล้วปิดปาก

สวุเหวยเหรินก็รู้สึกสงสาร หาข้ออ้างแล้วจากไป เบอร์โทรศัพท์บริการของบริษัทเย่ซื่อนั้นหาไม่ยาก ผ่านไปไม่นาน ห้องทำงานของเย่ป๋อก็ได้รับสายเบอร์แปลก

“ฉันหาเย่เนี่ยนโม่” สวุเหวยเหรินมองดูติงยียีที่ถ่ายผิดพลาดอีกครั้งจากที่ไกล น้ำเสียงเริ่มหงุดหงิด

“สวัสดีครับ ผมคือเลขาของผู้จัดการเย่ครับ คุณมีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ?” เสียงที่เข้มขรึมในสายทำให้สวุเหวยเหรินที่หงุดหงิดรู้สึกสบายใจขึ้น