ตอนที่ 1506 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1346

“พี่แย่ คุณชายเย่ไม่เป็นไรใช่ไหม?”บอดี้การ์ดหลายคนที่ติดตามมาด้วยเกิดความลังเลว่าควรจะไปด้านหน้าหรือไม่ เย่ป๋อโบกมือเป็นสัญญาณให้สองคนตามไป

“ปัง!”ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงโต๊ะเก้าอี้กระทบกันดังขึ้นมาจากชั้นสอง สองคนมองกันอย่างประหลาดใจ เย่เนี่ยนโม่พูดด้วยเสียงเบา“อยู่รอที่นี่นิ่งๆอย่าไปไหน!”

เธอเห็นเขายืมใช้แปลงดอกไม้ ปีนขึ้นไปที่ระเบียงชั้นสองอย่างคล่องแคล่วว่องไว ร่างคนก็หายไปอย่างรวดเร็ว แสดงแดดยามบ่ายเอียงตัดผ่านทำให้สามารถแบ่งห้องออกเป็นสองส่วนได้

ติงยียียืนอยู่บริเวณที่ร่มรื่น ร่างกายรู้สึกเย็นเล็กน้อย บริเวณรอบๆเงียบเชียบ เธอมองแสงพระอาทิตย์ที่กระทบขอบหน้าต่างชั้นสอง รู้สึกเหมือนว่าตัวเองถูกทอดทิ้ง

ในสมองของเธอนั้นโดนครอบงำด้วยการกระทำของตัวเอง รอจนกระทั่งสติกลับคืนมา เธอก็มานั่งพิงอยู่ที่ขอบหน้าต่างชั้นสองแล้ว

ที่ชั้นสองมีห้องเก็บอุปกรณ์อยู่หนึ่งห้อง เพิ่งจะปีนลงมาจากขอบหน้าต่างก็เกือบจะสะดุดล้มเพราะเก้าอี้ที่วางระเกะระกะอยู่

เธอเดินทุกย่างก้าวอย่างระมัดระวัง หัวใจเต้นแรงเหมือนเสียงตีกลอง เธอจับหน้าอกโดยไม่รู้ตัว มองไปรอบๆอย่างสุขุมระมัดระวัง

ออกจากห้องชั้นสองได้ยินเสียงคนคุยกันค่อยๆดังออกมาจากชั้นบน ทันให้นั้นเองเสียงหมาเห่าที่คุ้นเคยกระตุ้นจิตใจของเธอให้เบิกบาน

ติงยียีรีบวิ่งไปที่ห้องใต้หลังคา ประตูของห้องใต้หลังคานั้นเปิดแง้มอยู่ ร่างกายครึ่งหนึ่งของเย่เนี่ยนโม่นั้นโดนบังไว้หลังประตู

“ทำแบบนั้นไปทำไม?”เย่เนี่ยนโม่ไม่เห็นติงยียีปรากฏตัว สภาพภายในห้องนั้นน่าหวาดเสียวสยดสยองเกินไป ขนาดเป็นเขายังประหลาดใจไม่มีที่สิ้นสุด

“ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนะ?”ภายในห้องที่มืดสลัว โม่ซวนหลินยืนตรงกลางกองขวดกระปุกและจ้องมองเขา แสงส่องมาจากรูช่องว่างของผ้าม่านผืนหนา แสงส่องกระทบขวดโหลที่มีน้ำแช่วางอยู่บนขอบหน้าต่าง ในนั้นมีซากศพหนูที่ตายแล้วอยู่หนึ่งตัว

ภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นเน่ากระจายไปทั่ว กลิ่นแบบนี้ทำให้เย่เนี่ยนโม่คลื่นไส้ สายตาของเขาเคลื่อนไปมองที่เขียงที่อยู่ตรงหน้าของโม่ซวนหลิน กระต่ายหูพับหนึ่งตัวที่มีเอกลักษณ์วางอยู่ข้างบน และในกรงสัตว์ขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านข้างของเขานั้น แพนด้ากำลังนอนอย่างอ่อนล้าไร้เรี่ยวแรง

“แพนด้า!”เสียงของติงยียีทำให้ทั้งสองคนเกิดความสงสัย เย่เนี่ยนโม่รีบหันกลับไปโอบกอดเธอไว้ในอ้อมกอด ไม่อยากให้เธอเห็นฉากนี้ แต่กลับช้าไปก้าวหนึ่ง

ร่างกายของติงยียีแข็งทื่อไปเล็กน้อย ความสงสัยของเขาทำให้เงียบไปหลายนาที สะบัดออกจากอ้อมกอดของเขา

เธอมองดูทั้งหมดนี้เป็นอะไร รอยเลือดสีแดงคล้ำไหลลงบนพื้น เกิดการแข็งตัวไปแล้วบางส่วน มีบางส่วนยังสดอยู่ แมลงวันหลายตัวบินอยู่บนกองเลือดตอมเสียงดังหึ่งๆ ภายในห้องมีขวดโหลใบใหญ่ใบเล็กหลายสิบขวดวางเรียงรายกัน ภายในขวดโหลนั้นมีซากสัตว์ลอยอยู่

“แพนด้าล่ะ! คุณบอกมานะว่าเกิดอะไรขึ้นกับแพนด้า?” ติงยียีร้องตะโกนอย่างบ้าคลั่ง โม่ซวนหลินประหลาดใจอยู่ไม่นานสีหน้าก็ค่อยๆตื่นเต้นขึ้นมา เธอเดินไปอยู่ตรงหน้ากรงเหล็กที่เป็นที่คุมขังแพนด้าเอาไว้ นำมีดผ่าตัดที่อยู่ในมือเคาะกรงให้เกิดเสียง

“สุนัขตัวนี้ไม่ใช่ของคุณ ควรจะเป็นของฉันถึงจะถูก! น่าเสียดาย แค่ตัดหูไปข้างเดียวก็วิ่งหนีไปซะแล้ว คุณดูสิว่าฉันเตรียมภาชนะที่ดีที่สุดไว้ให้มันเลยนะ”

โม่ซวนหลินมองขนสุนัขที่มันวาวของแพนด้าอย่างหลงใหล แพนด้าเห็นติงยียีก็สะอื้น จากนั้นก็ล้มลงเนื่องจากกำลังกายเหนื่อยล้า

“แพนด้า!”ติงยียีไม่สนใจไยดีอะไรอีกอยากจะพุ่งตรงเข้าไป ข้อมือก็ถูกจับไว้อีกครั้ง เย่เนี่ยนโม่ถอดเนกไทออก มัดมือของเธอไว้กับลูกบิดประตูอย่างคล่องแคล่ว

“ปล่อยฉันนะ!”ติงยียีต่อสู้ร้องตะโกนอย่างบ้าคลั่ง มือเสียดสีไปมาอย่างสุดชีวิต แต่ก็ไม่มีวิธีที่จะดิ้นหลุดไปได้ เย่เนี่ยนโม่มองข้อมือของเธอที่โดนเสียดสีจนเป็นรอยแดง รู้สึกเจ็บปวดภายในใจ“เด็กดี ใจเย็นหน่อย”

“ฉันไม่ใจเย็นอะไรทั้งนั้น คุณรีบปล่อยฉันนะ!”ติงยียีคิดวิธีอะไรไม่ออก เธอเพียงอยากจะออกไปช่วยแพนด้าเท่านั้น มัดเธอเอาไว้เธอจะทำอะไรก็ทำไม่ได้แล้ว

ริมฝีปากถูกปกคลุมไปด้วยความชื้นทันที เธอตกเข้าไปในสายตาที่ส่องประกายสว่างไสวคู่หนึ่ง ดวงตาของเขาเหมือนทะเลหมู่ดาว ทำให้คนใจเย็นสงบเสงี่ยมขึ้นมาอย่างฉับพลัน

เย่เนี่ยนโม่เดินจากไป ใช้นิ้วหัวแม่มือเช็ดริมฝีปากของเธอ น้ำเสียงมีความแหบแห้ง“เด็กดี อย่าโวยวาย”

“คนที่คุณชอบไม่ใช่อ้าวเสว่เหรอ?”โม่ซวนหลินจ้องมองพวกเธอ สีหน้าแข็งค้าง เธอเคยรู้สึกแปลกใจว่าทำไมเย่เนี่ยนโม่ที่มีทั้งเงินทั้งหน้าตาอยู่ดีๆถึงมาเลือกตัวเองได้ แต่ว่าหลังจากที่พบว่าตัวเองนั้นหน้าตาคล้ายกับอ้าวเสว่ เธอก็เข้าใจว่าตัวเองนั้นน่าจะเป็นตัวแทนของเธอ แต่ว่าดูจากวันนี้แล้วเหมือนว่าจะไม่ได้เป็นอย่างที่คิดเอาไว้!

เย่เนี่ยนโม่ปลดกระดุมเม็ดบนสุดสองเม็ดของเสื้อเชิ้ตออก เดินเข้าไปในห้องด้วยท่าทีสบายๆ “เวลาพูดคุยหมดลงแล้ว”

โม่ซวนหลินถือมีดไว้ในมือทั้งคู่มองเขาด้วยท่าทีสุขุม “อย่าเข้ามานะ ไม่อย่างนั้นฉันจะเอามีดฟันมันซะ!”

เย่เนี่ยนโม่ยิ้มบางๆ เดินตรงเข้าไปอย่างเงียบงัน จงใจที่ก้าวเดินอย่างเชื่องช้า แววตาสงบนิ่ง เหมือนกับคุณชายผู้สูงศักดิ์สง่างาม แต่ว่าลมหายใจโดยรอบนั้นกลับระเบิดความรุนแรงดุเดือด

“อย่าเข้ามา!”โม่ซวนหลินจับจ้องเขาที่เข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ นำมีดไปวางไว้บนร่างของแพนด้าที่ซึมเซาไม่มีเรี่ยวแรงจะต่อต้าน

“อย่า! อย่าเข้าไป เธอจะทำร้ายแพนด้า!”ติงยียีที่อยู่ด้านข้างเห็นว่ามีดนั้นแทงเข้าไปขนของแพนด้า ก็ตะโกนอย่างบ้าคลั่งด้วยจิตใจแตกสลาย เย่เนี่ยนโม่ไม่สนใจ เดินตรงเข้าไปหาโม่ซวนหลิน

“คุณเป็นคนบีบฉันเองนะ!”โม่ซวนหลินยกมีดขึ้นสูง แทงเข้าไปในกรงอย่างรุนแรง

“ไม่!!”ติงยียีลื่นร่วงลงกับพื้น ตัวสั่นเทิ้มปิดตาลง ทั้งห้องนั้นเหมือนจมดิ่งเข้าไปสู่ความตายชั่วขณะ โม่ซวนหลินมองอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าเย่เนี่ยนโม่จะกำมีดของตัวเองไว้ในมือ เลือดสดๆหยดไหลลงไปในกรง

แพนด้ามีการตอบรับขึ้นมาบ้าง พยายามต่อสู้เปล่งเสียงคำรามออกมา โม่ซวนหลินตื่นตกใจ ปล่อยมือด้วยใบหน้าซีดเซียว มีดร่วงหล่นลงบนพื้นเกิดเสียงกระทบเสียงดัง