ตอนที่ 1509 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1349

ผู้กำกับหวูพูดด้วยรอยยิ้ม: “ครั้งนี้เวทมนตร์ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงเรียบร้อยแล้ว คุณเข้ารอบสุดท้ายของHundred Flowers Awardsก็คงจะหนีไม่พ้นแล้ว เรื่องหน้าคุณดูซิว่าคุณมีเวลาหรือเปล่า?”

อันหรันยิ้มไม่พูดอะไร สวุเหวยเหรินที่อยู่ด้านข้างพูดอย่างเรียบเฉย: “ถึงเวลานั้นก็ขอดูบทละครก่อน ถึงจะเป็นตัวละครอะไรก็คงต้องปรึกษาและตกลงกันอีกครั้ง”

“นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว”ผู้กำกับหวูยิ้มอย่างมีความสุข อันหรันไม่ได้ออกตัวปฏิเสธนั่นก็พิสูจน์ได้ว่าสามารถปรึกษาตกลงกันได้

ผู้กำกับซิงที่อยู่ด้านข้างถือแก้วเบียร์มองมาทางติงยียี “นี่คือคนที่คุณเลือกมา”อันหรันพยักหน้า “โฆษณาชิ้นนั้นฉันคิดว่าภาพลักษณ์ของเธอนั้นเหมาะสมเป็นอย่างมาก” ผู้กำกับซิงพิจารณาติงยียี พูดขึ้นมาทันที: “คุณไม่ใช่คนที่มีข่าวอื้อฉาวกับอันหรันคนนั้น?”

ติงยียีรู้สึกสับสน หันไปส่งสายตาถามอันหรัน อันหรันส่ายหน้าไม่เข้าใจสีหน้า “ดีดีดี! เป็นคนนี้ละ พรุ่งนี้เริ่มมาที่กองได้เลย”

พอเจรจาธุรกิจเสร็จ ผู้กำกับซิงก็หันมาถามอันหรัน“คุณจะอยู่ต่อที่นี่หรือว่าจะกลับพร้อมกัน?” อันหรันหัวเราะ “แน่นอนว่าต้องกลับพร้อมกัน” เขาพยักหน้า ทั้งกลุ่มเดินออกจากห้องส่วนตัว

ติงยียียืนอยู่คนเดียวด้วยความประหลาดใจอยู่สักพัก พอเตรียมที่กลับ ประตูก็ถูกเปิดออก อันหรันกับสวุเหวยเหรินที่ตอนแรกกลับไปแล้วนั้นก็เดินเข้ามาอย่างไม่สนใจ

“โอ้ย ฉันหิวจะตายอยู่แล้ว!”อันหรันนั่งลงที่โต๊ะเริ่มลงมือทานอาหารที่ยังไม่ได้ถูกใครกิน สวุเหวยเหรินรับหน้าที่อธิบายให้ติงยียีฟัง “มีโฆษณาตัวหนึ่ง อันหรันคิดว่าเหมาะกับคุณมาก ดังนั้นเลยอยากเรียกคุณให้มาถ่าย”

ติงยียีชี้นิ้วมาที่จมูกตัวเองอย่างคาดไม่ถึง ถาม: “ทำไมถึงเป็นฉัน?” อันหรันที่อยู่ด้านข้างรีบกินอาหาร สวุเหวยเหรินเหลือบมองเขา พูด: “เพราะว่าเขาแพ้พนันกับผู้กำกับซิง รับปากว่าในโฆษณานั้นจะมีฉากจูบออกมาหลายวินาที”

“ยียี วางใจเถอะ ถ่ายโฆษณานั้นง่ายมาก”อันหรันเองก็รู้สึกผิดกับติงยียีมากทีเดียว แต่ว่าก็ต้องยอมรับว่าแพ้พนัน ถ้าเทียบกับเอาดาราผู้หญิงคนอื่นในวงการ เลือกติงยียีน่าจะดีกว่า

“แต่ว่าฉันคิดว่าตัวฉันอาจจะไม่เหมาะ”ติงยียีมีความรู้สึกลังเลไม่รู้ว่าควรจะตอบรับดีหรือไม่

“ค่าตอบแทนหนึ่งหมื่น”สวุเหวยเหรินพูดกระชับรัดกุม ดูเธอตัวสั่นอยู่บ้าง ผู้ชายสองคนในที่เกิดเหตุเงียบเชียบ ทั้งสองคนรู้ดีว่าโฆษณานี้จะถ่ายกับดาราที่ไม่คุ้นเคยอย่างแน่นอน แต่ว่าพอแสดงความคิดเห็นเรื่องคัดตัวก็ยังไม่ได้วางตัวอย่างชัดเจนและพอคิดถึงก็คิดถึงติงยียีเหมือนกัน

“งั้นก็ได้ แต่ถ้าถ่ายออกมาไม่ดีอย่ามาโทษฉันนะ”ติงยียีรับปากอย่างกระตือรือร้น

เช้าตรู่วันถัดไป

ติงยียีเพิ่งจะออกไป รถพี่เลี้ยงเด็กคันหนึ่งมาจอดเทียบที่ปากซอยเล็กตระกูลติง อันหรันยิ้มสว่างไสวเป็นประกาย คุณป้าที่ออกไปจับจ่ายซื้ออาหารบริเวณรอบๆก็กำลังจะกลับมา

มารับเธอ รถยนต์แล่นไปตามทางไปยังจุดหมายปลายทาง ติงยียีมองทิวทัศน์ด้านนอกหน้าต่างอย่างใจเย็น มองไปที่อาคารสูงตระหง่านใหญ่โตอาคารหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล นั่นก็คือศูนย์การค้าสากลที่กำลังก่อสร้างอยู่

รถยนต์เลี้ยวไปทางศูนย์การค้าสากลที่ด้านข้างเป็นWalmart อันหรันมองตามสายตาของเธอไป พูด: “อาคารศูนย์การค้าสากลน่าจะต้องใช้เวลาก่อสร้างนาน”

“ทำไมละ?”ติงยียีคิดถึงคำพูดพวกนั้นที่ไห่โจ๋ซวนพูดเมื่อวาน ศูนย์การค้าสากลแท้จริงแล้วเป็นอย่างไรกันแน่

อันหรันพูดอย่างเรียบเฉย: “วันก่อนมีนักศึกษามหาลัยถูกทำร้ายในพื้นที่ก่อสร้าง ตอนนี้พื้นที่ก่อสร้างเลยถูกปิด”

รถจอดอยู่ตรงพื้นที่ว่างขนาดใหญ่ด้านข้างWalmart ติงยียีลงจากรถ สายตาอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองอาคารที่กำลังเริ่มเป็นรูปร่าง ที่หน้าประตูอาคารมีตำรวจสองนาย กำลังตรวจสอบบริเวณรอบๆ พวกแรงงานได้แต่นั่งอยู่ด้านข้างไม่มีอะไรทำ

อันหรันตบไหล่ของเธอ “ไปกันเถอะ” กลุ่มคนเดินเข้าไปในซูเปอร์มาร์เก็ต หัวข้อของโฆษณาก็คืออันหรันจะเป็นพรีเซนเตอร์เครื่องดื่ม

ในโฆษณานั้น นักแสดงหญิงจะแสดงเป็นพนักงานเก็บเงินในซูเปอร์มาร์เก็ตเล็กๆ ทุกวันเธอจะให้เครื่องดื่มหนึ่งขวดกับชายหนุ่มที่มาซื้อของในร้านของตัวเอง จนกระทั่งมีวันหนึ่งที่โต๊ะทำงานของตัวเองนั้นก็มีน้ำผลไม้ที่เหมือนกันราวกับแกะปรากฏขึ้นมา

สถานที่ถ่ายทำได้รับการทำความสะอาดเรียบร้อย เหลือพนักงานอยู่เพียงเล็กน้อย ติงยียีเมื่อก่อนมีประสบการณ์ในกองถ่ายมาแล้ว การแสดงเลยไม่ถือว่าเปลืองแรงมาก

การถ่ายทำดำเนินไปตลอดช่วงบ่าย รอจนติงยียีออกมาก็เป็นเวลาค่ำเรียบร้อยแล้ว โทรศัพท์มือถือมีข้อความเข้ามา “ยียี ฉันคือเหวยเหริน ด้านนอกมีปาปารัสซี่ พวกเรากลับก่อนนะ”

ติงยียีมองไปบริเวณรอบๆ ที่แท้มีรถจอดอยู่สองสามคันที่บริเวณพื้นที่โล่งนั้น เธอรีบตอบข้อความกลับ เดินออกจากWalmart แสงไฟของอาคารซูเปอร์มาร์เก็ตด้านข้างส่องสว่าง เธอไม่รู้ว่าตัวเองนั้นคิดอะไรอยู่ เดินสาวเท้าไปที่นั่น

พื้นที่ก่อสร้างไม่มีพนักงาน ราวกับว่าเพื่อที่จะหลีกเลี่ยงเรื่องการโดนทำร้ายซ้ำ ทุกบริเวณมีการติดไฟพลังงานแสงอาทิตย์

ด้านหลังมีเสียงรถยนต์แล่นเข้ามา เธอหลบอยู่ในเงามืดด้านข้างโดยไม่ทันรู้ตัว รถสีดำหลายคันจอดลง ผู้ชายที่มีอารมณ์ดุดันลงจากรถ

เขาถูกตนห้อมล้อมอยู่ตรงกลาง เหมือนกับพระราชาที่มองเห็นทุกสิ่ง ทุกคนก้มหัวลงรอคำชี้แนะจากเขา

“คุณชาย หญิงคนนั้นฟื้นแล้ว แต่ว่าอะไรก็ไม่ยอมพูด พูดแต่ว่าเดินผ่านที่นี่ จากนั้นถูกตีหลังจนสลบ”เย่ป๋อพูดอย่างเรียบเฉย

เย่เนี่ยนโม่พยักหน้า มองสำรวจบริเวณรอบๆ มองดูทุกที่ในเงามืด เหมือนว่าจะคิดอะไรบางอย่างออกจึงขมวดคิ้ว

“คุณชาย?” คนกลุ่มหนึ่งยืนมองปริบๆรอการชี้แนะจากเขา สายตาของเย่ป๋อมองตามสายตาของเขาไป ภายในความมืดมิดอะไรก็ไม่มี

“ไปกันเถอะ”เย่เนี่ยนโม่ยกเขาขึ้นเดินเข้าไป ภายในใจอดไม่ได้ที่จะเดาด้วยความสงสัย เมื่อตะกี้เงานั้นเป็นเขาที่น่าจะดูผิดไปใช่ไหม เธอไม่น่าจะปรากฏตัวที่นี่ได้