ตอนที่ 1510 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1350

เย่เนี่ยนโม่มองเขา สีหน้าที่โดนปิดบังจากความมืดดำในเวลากลางคืนนอกหน้าต่าง“ไห่โจ๋ซวน”

ไห่โจ๋ซวนตกตะลึง น้ำเสียงของเขาดูเคร่งขรึมและจริงจังเป็นอย่างมาก ทำให้เขาอดกลั้นไว้ในใจไม่ไหว เขารู้สึกขายหน้าเลยพยายามปกปิดความประหม่าของตัวเอง “เกิดอะไรขึ้น?”

เย่เนี่ยนโม่กำหมัดแน่น ผ่านไปสักพักถึงผ่อนคลายลง เขาอยากจะพูดเสียงดังออกไปว่าเขารักติงยียีมาแค่ไหน อยากจะพูดเสียงดังว่าเขามองพี่น้องสำคัญมากขนาดไหน แต่ว่าคำพูดก็ค่อยๆจางลง เขาเลือกที่จะฝังมันเอาไว้

เขากลับตัวมาหยิบต้นฉบับนิตยสารที่เพิ่งจะได้รับมา “ถ้ามีผู้หญิงโดนทำร้ายอีกศูนย์การค้าสากลของบริษัทเย่ซื่อก็คงจะลำบากน่าดู บางทีอาจจะติดขัดจนต้องเลื่อนการก่อสร้างออกไปอย่างไม่มีกำหนด”

ไห่โจ๋ซวนอ่านต้นฉบับ น้ำเสียงก็ยิ่งเคร่งขรึม “นี่เป็นผู้หญิงคนที่สองแล้ว ถ้ายังเป็นแบบนี้อีกต่อไป ยากที่จะรับประกันว่าเบื้องบนจะช่วยตรวจสอบ พอถึงเวลานั้นงบดุลของบริษัทคงจะต้องทำใหม่อีกครั้ง”

เย่เนี่ยนโม่ไม่พูดไม่จา มองออกไปนอกหน้าต่างไม่รู้ว่ากำลังครุ่นคิดอะไรอยู่“คุณชาย คนฟื้นแล้วครับ”

เย่ป๋อพูดหลังจากรับโทรศัพท์เสร็จ

ในห้องผู้ป่วย ผู้หญิงซีดเซียวนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย เห็นกลุ่มของเย่เนี่ยนโม่ก็ขดตัวคลุมโปงอย่างหวาดกลัว เหลือเพียงดวงตาที่หมุนกลิ้งไปมา

เย่เนี่ยนโม่พยายามลดเสียงลงอย่างเต็มที่ “สวัสดีครับ ผมอยากจะขอสอบถามคุณว่าเย็นวันนั้นเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”

หญิงสาวขดตัวไม่ตอบ สายตามองไปที่เขาอย่างหวาดกลัว ไห่โจ๋ซวนก้าวมาด้านหน้าพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน: “มา พูดมาเถอะ คนที่อยู่ที่นี่ทั้งหมดไม่ใช่คนเลวนะ”

หญิงสาวมองเขา พูด: “เพราะว่าฉันอยากจะไปทางลัดก็เลยผ่านทางนั้นเท่านั้นเอง ไม่ได้คิดเลยว่าจะมีคนมากอดฉันจากทางด้านหลัง จากนั้นก็ทำอนาจาร”

หญิงสาวยิ่งพูดก็ยิ่งหวาดกลัว เสียงค่อยๆหายไป เย่เนี่ยนโม่ขมวดคิ้ว “ที่ตรงนั้นห่างจากตัวเมืองเป็นระยะทางพอสมควรเลยนะ คุณพักอยู่ที่ไหน?”

หญิงสาวพยักหน้าด้วยความกลัว เย่เนี่ยนโม่มือล้วงกระเป๋า สายตามองลงไปที่เสื้อผ้าราคาถูกของหญิงสาวที่พับอยู่บนหัวเตียงอย่างเงียบขรึม “จากที่ผมทราบมา ด้านหลังของศูนย์การค้าสากลนั้นมีเพียงแค่สามชุมชน แต่ละชุมชนราคาค่าห้องเป็นหลักล้าน”

เย่เนี่ยนโม่พูดอย่างเชื่องช้า โทนเสียงนั้นยิ่งช้าลงเรื่อยๆ กดดันทั้งร่างกายและจิตใจ ผู้หญิงมองเขาอย่างหวาดกลัว ศีรษะมุดเข้าไปในผ้าห่ม ไม่ยินยอมที่จะพูดต่ออีก

“เนี่ยนโม่ คุณโหดร้ายเกินไปแล้ว เธอก็เป็นแค่หญิงสาวคนหนึ่งเท่านั้นเอง!”สีหน้าของไห่โจ๋ซวนนั้นเต็มไปด้วยความไม่เห็นด้วย

เย่เนี่ยนโม่ใช้สายตาส่งสัญญาณไปให้เย่ป๋อ กลับตัวเดินจากไป ด้านนอกห้องผู้ป่วย ไห่โจ๋ซวนส่งบุหรี่หนึ่งมวนให้กับเขา “คุณคิดว่าอย่างไร?”

เย่เนี่ยนโม่คีบบุหรี่เอาไว้ นิ้วหัวแม่มือและนิ้วชี้เคลื่อนไหวเล็กน้อย ยาสูบที่นำพากลิ่นนิโคตินหลุดจากมือของเขาหล่นลงไป

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา“ คุณลุง Baker ผมชื่อเนี่ยนโม่ มีเรื่องอยากจะขอความช่วยเหลือจากคุณ”

เขาคุยโทรศัพท์อย่างตั้งใจ ไม่มีใครเห็นว่าแววตาของไห่โจ๋ซวนนั้นเป็นประกายเต็มไปด้วยแผนการ

วันรุ่งขึ้น ติงยียีมองไปตรงยังสถานที่คุ้นเคยแต่กลับมีคนแปลกหน้านั่งอยู่ ในใจนั้นว่างเปล่า

“เอ๊ะ วันนี้คุณชายเย่ไม่มา” ช่างแต่งหน้าใช้ช้อนตักเนื้อปลาในหม้อพร้อมกับพูดออกไปอย่างไม่ใส่ใจ ติงยียีมองเธอยิ้มๆไม่ได้พูดอะไร

เมื่อวานไห่โจ๋ซวนส่งข้อความหาเธอ เธอจึงรู้ว่าเกิดเรื่องขึ้นที่ศูนย์การค้าสากลอีกแล้ว และคิดไม่ถึงเลยว่าจะร้ายแรงขนาดนี้

ประตูกระจกถูกผลักเปิดออก เย่ป๋อเดินเข้ามาด้านใน เธอยืดศีรษะมามองด้านหลังของเขาอย่างไม่รู้ตัว

เย่ป๋อเดินมาที่ด้านข้างเคาน์เตอร์ พูดเสียงดัง: “เถ้าแก่สั่งข้าวหมูแดงกลับบ้านหนึ่งที่ สองวันนี้เจ้านายของฉันยุ่งมาก ดังนั้นเลยไม่สามารถมาที่นี่ได้”

เถ้าแก่ห่อข้าวหมูแดงส่งให้เขาอย่างยิ้มแย้ม เขาทำหน้าตายกะพริบตาไปทางติงยียี จากนั้นก็จากไปนำข้าวหมูแดงมาที่บริษัทเย่ซื่อ เย่ป๋อส่งตรงไปให้เลขา “ให้คุณเอาไปกิน”

Baker เย่เนี่ยนโม่ “บริษัทเย่ซื่อ เมืองตงเจียง”

ในสำนักงาน Bakerนั่งลงอย่างไม่สนใจ เย่เนี่ยนโม่กำลังคิดจะเอ่ยปากก็ถูกเขาตัดหน้าไปก่อน “ฉันรู้ว่าตอนนี้เรื่องของบริษัทเย่ซื่อคาดว่าในเมืองตงเจียงคงไม่มีใครที่ไม่รู้เรื่องนี้”

“ถ้าอย่างนั้นคุณลุงBaker คุณคิดว่าอย่างไร?”เย่เนี่ยนโม่ถามอย่างสงบเยือกเย็น

Bakerยกกาแฟที่เลขาส่งมาให้ขึ้นมาดื่มไปหลายคำ ผ่านไปนานสักพักจึงพูด: “คุณไปหาพ่อของคุณมาแล้วหรือยัง?”

เย่เนี่ยนโม่เงียบ ที่จริงแล้วหลังจากเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้นที่บ้านก็ไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลงมากมาย นอกจากชูฉิงที่โทรมาถามหนึ่งครั้ง แม่และพ่อนั้นเหมือนจะเงียบกริบ

Bakerมองสีหน้าของเขาก็พอที่จะเดาได้อยู่บ้าง ถอนหายใจและพูด: “เย่เชินหลินไม่ออกโรงแสดงว่าเรื่องนี้สำหรับเขาแล้วไม่ได้อยู่ในสายตาเลย ถึงคุณจะไม่ยื่นมือเข้ามาสุดท้ายแล้วเขาเองก็คงสามารถจัดการให้เรียบร้อยได้”

“ทำไมถึงพูดแบบนี้ล่ะ? คุณมีหลักฐานอะไรมายืนยัน?” ไห่โจ๋ซวนถามด้วยความสงบเยือกเย็นBakerเหลือบมองเขา “สำหรับผู้ชายหนึ่งคนที่กล้าออกมาจากเขตพื้นที่โรคระบาดในแอฟริกาคนเดียวได้ คุณคิดว่าจะมีเรื่องอะไรที่เขาจัดการไม่ได้?”

เย่เนี่ยนโม่นำข้อมูลของหญิงสาวส่งให้กับเขา“มาเริ่มกันเถอะ คุณลุงBaker”