ตอนที่ 1527 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1367

เธอคิดมาตลอดว่า แม้เธอจะไม่ชอบตนเองก็ไม่เป็นไร ในเมื่อการมาที่โลกใบนี้ของเธอมันเป็นอุบัติเหตุ แต่ทำไมเธอถึงทำลายชีวิตคนได้ถึงขนาดนี้ ถึงขั้นไม่สนใจไม่ถามไม่ไถ่คนที่ได้รับเจ็บเลย!

ซือซือตอบไม่ได้ จู่ๆติงยียีที่อยู่ตรงหน้าก็ก้าวมาอีกก้าว อยู่ห่างจากเธอไม่กี่เมตร เธอได้แต่รีบถอยหลัง

รองเท้าส้นสูงของเธอเหยียบเข้าไปในดินโคลนอ่อนๆ บางส่วนติดที่ขากางเกงของเธอ เธอรีบสะบัดขาอยากจะให้ดินโคลนสีแดงพวกนี้หลุดออก

“เฮ้!”จู่ๆก็มีเสียงเย็นยะเยือกดังขึ้นข้างๆ ซือซือเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก มือข้างหนึ่งยื่นมาตรงหน้าเธอถอดแว่นกันแดดของเธอออกอย่างรวดเร็ว

ทันใดนั้นแสงแดดก็แยงเข้ามาทำให้เธอค่อยๆหยีตา กรีดร้องอย่างไม่พอใจว่า “เด็กคนนี้รู้จักมารยาทมั้ยเนี่ย”

พอสิ้นเสียง ติงยียีดึงผ้าพันคอเธอเอาไว้ เข้าใกล้ผู้หญิงคนที่ตนเองเคยอยากจะอยู่ใกล้ๆ อยากจะสนิทสนม อยากจะให้อภัย ติงยียีพูดช้าๆว่า “พวกไร้มนุษยธรรมอย่างคุณนี้ไม่คู่ควรที่ฉันต้องมีมารยาทด้วย!”

ซือซือหัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม สีหน้าท่าทางบนใบหน้าติงยียีน่ากลัวมากเหลือเกิน เธอถอยหลังไปสองก้าว น้ำเสียงดุร้าย “ไม่ว่าฉันจะทำอะไร ฉันก็เป็นแม่เธอ! เธอทำแบบนี้ไม่กลัวฟ้าผ่าเลยเหรอ!”

ราวกับเป็นการพิสูจน์คำพูดเธอ เสียงฟ้าร้องดังขึ้นในท้องฟ้า ฝนก็ตกหนักทันที ข้างทางมีเสียงกรีดร้องดังมาไม่หยุดและเสียงน้ำกระเซ็นจากการวิ่ง

ติงยียีกะพริบตา น้ำฝนไหลลงมาจากขนตางอนของเธอ มารวมกันเป็นแอ่งน้ำเล็กที่ใต้คาง

เสียงฟ้าร้องดังขึ้นหนึ่งครั้ง จู่ๆเธอก็หัวเราะร่าเสียงดัง ซือซือมองเธอทั้งโกรธทั้งร้อนใจ “เธอบ้าไปแล้ว!”

เธอรีบไปเปิดประตูรถ มือคู่หนึ่งยื่นมาปิดประตูรถที่เปิดอยู่อย่างแรง ติงยียีปาดน้ำฝนบนใบหน้า ยิ้มพลางเดินมาตรงกลางทาง

“เมื่อกี้คุณพูดว่าฟ้าจะผ่าฉันใช่มั้ย ดี วันนี้ฉันจะสาบานตรงนี้ ฉันติงยียีไม่มีแม่อย่างคุณ ถ้าวันนี้ไม่ผ่าฉันให้ตาย ฉันก็จะไม่เสียใจไปตลอด!”

ฝนยิ่งตกยิ่งหนักขึ้นเรื่อยๆ ดังนั้น ทิวทัศน์ทั้งหมดส่องประกายท่ามกลางสายฝน ติงยียีแหงนหน้ากางแขนสองข้าง ให้ฝนตกบนหน้าตนเองแรงๆ

ไม่ไกลนักเสียงฟ้าร้องดังน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ ไม่ใกล้ไม่ไกล นำมาซึ่งความบ้าคลั่งที่น่าสะพรึง

ซือซือใจเต้นโครมคราม ก่นด่าเบาๆว่า “โรคจิต!” เธอดึงประตูรถเปิด ราวกับกลัวว่าติงยียีจะมาหาเรื่องอีก พอเข้าไปนั่งในรถก็ล็อคประตูทันที

ติงยียีมองรถยนต์ติดเครื่อง ขับผ่านตนเองไปอย่างรวดเร็ว น้ำขี้โคลนบนพื้นถูกล้อรถเหยียบจนซ่านกระเซ็นใส่กระโปรงสีขาวของเธอ

เธอมองรถปอร์เช่สีน้ำเงินค่อยๆหายลับไปท่ามกลางสายฝน ถอนหายใจยาว ในที่สุดก็จบสิ้นลงแล้ว เธอตัดขาดความสัมพันธ์อันแสนเปราะบาง จนถึงขั้นเลวร้ายกับแม่ด้วยมือของตนเอง

รถยนต์คันหนึ่งขับผ่านด้านหลังเธอช้าๆ เธอถอยหลังไปข้างๆอย่างใจลอย ไม่ระวังชนเข้ากับจักรยานที่อยู่ข้างๆล้มลง รถจักรยานที่ถูกชนล้มชนกระแทกเข้ากับจักรยานอีกคัน ในเวลาชั่วครู่รถจักรยานหลายสิบคันล้มลงไปกองรวมกันเป็นโดมิโน

สวีเห้าเซิงจ้องมองผ่านกระจกมองหลังอยู่ตลอด เขารู้สึกว่าคนที่ประคองรถจักรยานท่ามกลางสายฝนเมื่อครู่คล้ายกับติงยียี

รถยนต์คันหนึ่งขับผ่านหน้าพวกเขาไป เขารีบตั้งสติหลบให้ เกรงว่าอ้าวเสว่จะถูกฝนสาด หลังจากลงรถแล้วเขาก็เอาร่มกางไปทางเธอ อ้าวเสว่เหล่มองไหล่ที่เปียกชุ่มของเขา แล้วค่อยๆเบนสายตาไปทางอื่น

ภายในห้องผู้ป่วย ติงต้าเฉินดูรูปติงยียีในวัยเด็กทีละรูป มองเห็นสวีเห้าเซิงและอ้าวเสว่ปรากฏตัวที่นอกประตูก็ตกใจก่อน หลังจากนั้นน้ำเสียงก็เริ่มเคร่งขรึม

“คือเธอเหรอ!”

สวีเห้าเซิงมองอ้าวเสว่อย่างแปลกใจ “พวกคุณรู้จักกันเหรอ”

อ้าวเสว่ค่อยๆเดินไปตรงหน้าติงต้าเฉิน ยิ้มพลางเอ่ยว่า “คุณลุงติง” น้ำเสียงเธอตะกุกตะกัก จากนั้นก็พูดต่อไปว่า “คิดไม่ถึงเลยว่าจะได้พบกันอีกเร็วขนาดนั้น”

สวีเห้าเซิงมองเห็นใบหน้าเคร่งขรึมของติงต้าเฉิน ก็รีบเอาของขวัญในมือส่งให้ เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ผมชื่อสวีเห้าเซิง หลายปีมานี้ต้องขอบคุณมากๆที่ช่วยดูแลลูกสาวของผม”

“สวีเห้าเซิงเหรอ” ในมีสุดติงต้าเฉินก็ละสายตามาจากอ้าวเสว่ พูดอย่างลังเลว่า “คุณคือนักวิทยาศาสตร์คนนั้นเหรอครับ”

สวีเห้าเซิงพยักหน้า “ผมก็แค่พ่อธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้นเองครับ” พอสิ้นเสียงเขา อ้าวเสว่ก็พูดต่อว่า “คุณลุงประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ได้รับบาดเจ็บครั้งก่อนก็เป็นคุณพ่อฉันที่ให้เงินคุณลุงเนี่ยแหละค่ะ!”

“อ้าวเสว่!” สวีเห้าเซิงปรามเธอด้วยเสียงแข็ง หันหน้าไปพูดด้วยเสียงอ่อนลงว่า “พี่ติง อย่าไปฟังเด็กพูดจาไร้สาระ ยียีเด็กคนนั้นเก่งมาก ตอนนี้เห็นเธอบนหน้าจอโทรทัศน์อยู่ตลอด”

ในใจติงต้าเฉินยิ่งรู้สึกผิดต่อยียี เขาฝืนใช้ไม้เท้าพยุงตัวลุกขึ้น สวีเห้าเซิงรีบไปประคอง เขาส่ายหน้า “ผมไม่ได้มีความสามารถอะไร การงานของยียีก็คงต้องขอให้คุณช่วยสนับสนุนเธอมากๆนะครับ”

สวีเห้าเซิงยังไม่ได้พูดอะไร อ้าวเสว่ก็พูดต่อว่า “เธอดังขนาดนั้นครึ่งหนึ่งก็เป็นเพราะพ่อฉัน ไม่อย่างนั้นเครื่องดื่มที่เธอเป็นพรีเซ็นเตอร์ยังจะมีใครไปซื้อ”

“อ้าวเสว่!” สวีเห้าเซิงโกรธจนเงื้อมือขึ้นมา อ้าวเสว่ตกใจจนหดศีรษะลงไป เธอไม่เคยเห็นเขาโกรธขนาดนี้มาก่อน ก็แค่พูดสองสามประโยคเองนะ!