ตอนที่ 1528 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1368

หญิงสาวที่สวมเสื้อคลุมสีขาวกวักมือเรียกเขาอยู่ไม่ไกล เขาขมวดคิ้ว ก้าวยาวๆไปอยู่ตรงหน้าติงยียี มือข้างหนึ่งจับมือเธอมาถูๆในฝ่ามือ

“ทำไมไม่ใส่ถุงมือกับที่ครอบหู!” เขาเอามือติงยียีที่ถูกจนร้อนมาใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ทของตนเอง จากนั้นยื่นมือไปครอบหูที่เย็นเฉียบจนแดงก่ำเหมือนกัน

ติงยียียืนอยู่ ได้แต่มองหน้าอกของเขา เธอจ้องเขม็งไปที่ผ้าพันคอเขา แต่วินาทีต่อมา ผ้าพันคอก็มาพันอยู่ที่คอของเธอแล้ว

ผ้าพันคอยาวเกินไป ทั้งหน้าเธอถูกผ้าพันคอลายตารางคลุมจนแทบมิด เธอกะพริบตาปริบๆ “แล้วคุณทำยังไง”

“ผมไม่หนาว” เย่เนี่ยนโม่ถอดถุงมือของตัวเองแล้วเอาไปใส่ให้กับเธอ ติงยียีดึงมือถอยไปข้างหลังไม่ยอมให้ความร่วมมือ

“อย่าดื้อ” เขาดุเบาๆ ดึงมือเล็กๆเธอมาสวมถุงมือเข้าไป เห็นได้ชัดว่าถุงมือนั้นใหญ่มากจนดูตลก เขากลับเอาแขนเสื้อยัดเข้าไปในถุงมืออย่างเอาจริงเอาจัง

พอมาถึงมืออีกข้างหนึ่ง ติงยียีรีบสอดมือซ้ายที่สวมถุงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ทอุ่นๆของเขาอย่างรวดเร็ว พูดด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ว่า “ฉันฉลาดมากเลยสินะ แบบนี้พวกเราต่างก็มีถุงมือแล้ว”

เย่เนี่ยนโม่ยิ้ม ใส่ถุงมือข้างซ้าย มือขวาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ทจับมือสัมผัสมือเรียวนุ่มเอาไว้

“เมื่อวานคุณไม่ได้จะมีเรื่องบอกกับผมเหรอ” เย่เนี่ยนโม่ค่อยๆเอียงคอหันไปมองเธอ เสียงยังคงเรียบๆ แต่แววตากลับแฝงไปด้วยรอยยิ้ม

ติงยียีมองเกล็ดหิมะหล่นลงบนคิ้วที่ดกหนาและขนตางอนของเขา เขากะพริบตา เกล็ดหิมะดูเหมือนจะต้านไว้ไม่อยู่ร่วงลงมา จากนั้นก็หล่นลงบนเสื้อโค้ท แล้วซึมเข้าไปในเนื้อผ้า

เธอได้ยินเสียงตนเองที่ฟังดูตลกเล็กน้อยภายใต้ผ้าพันคอ “เย่เนี่ยนโม่ ทรัพย์สมบัติของบ้านคุณตกลงว่ามีเท่าไหร่กันแน่”

เธอไม่ได้กะพริบตา อยากให้ตนเองดูดุดันหน่อย ผู้ชายตรงหน้าได้แต่แปลกใจเล็กน้อย จากนั้นเธอก็รู้สึกว่ามือที่ถูกห่อไว้ด้วยความอบอุ่นนั้นถูกจับแน่นยิ่งขึ้น

“ปัญหานี้จะว่าไปแล้วค่อนข้างยุ่งยาก แต่ผมจะพยายามเต็มที่” เย่เนี่ยนโม่ยิ้มพลางเดินไปสองก้าว

“ไปไหนคะ” ติงยียีรีบเดินตามเข้าไป เย่เนี่ยนโม่หันมองอย่างแปลกๆ “ไม่ใช่ว่าอยากเห็นทรัพย์สมบัติของบ้านผมเหรอ เดินไปคงดูไม่หมด”

รถยนต์ขับไปตลอดเส้นทาง จอดในพื้นที่คฤหาสน์หลังหนึ่ง ติงยียีตามมาข้างเย่เนี่ยนโม่ มองคนที่สวมชุดพนักงานสีเขียวที่เดินผ่านทักทายเขาไม่หยุด

ทั้งสองคนวนไปหนึ่งรอบ ในที่สุดติงยียีก็อดถามออกมาไม่ได้ “คุณมีอสังหาริมทรัพย์ที่นี่เหรอ”

เย่เนี่ยนโม่ยิ้ม “ที่คุณเห็นทั้งหมดนี้ ล้วนเป็นของบริษัทเย่ซื่อ”

ติงยียีตกใจมาก กำลังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง ไม่ไกลนักก็มีผู้ชายสวมสูทคนหนึ่งวิ่งมา

“คุณชายเย่ครับ” หลังจากชายหนุ่มทักทายกับเย่เนี่ยนโม่แล้วสายตาก็มองมาที่ติงยียี คุณชายเย่ไม่เคยพาผู้หญิงมาที่นี่มาก่อนและความสัมพันธ์กับพวกเขาก็ดูสนิทสนมกันมาก คิดมาถึงตรงนี้ เขาก็เอ่ยปากอย่างระมัดระวังว่า “คุณนายเย่”

ติงยียีอยากจะอธิบาย ที่ฝ่ามือรู้สึกจั๊กจี้เล็กน้อย หันข้างไปดู เย่เนี่ยนโม่มองเธอด้วยรอยยิ้ม

ทั้งสองคนเดินอยู่ภายในเขตคฤหาสน์ตามใจชอบ เพราะว่าเมืองตงเจียงเข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว ในเขตคฤหาสน์จึงมีคนไม่มาก ผู้ชายที่สวมชุดสูทสีดำเดินตามหลังพวกเขาสองคน

วนหนึ่งรอบ เย่เนี่ยนโม่เดินไปทางที่จอดรถ ติงยียีไล่ตามฝีเท้าเขาไป “ต่อไปจะไปไหนคะ”

เย่เนี่ยนโม่เอี้ยวตัวไปช่วยเธอรัดเข็มขัดนิรภัย ถอยรถไปพลางพูดเรียบไปพลางว่า “ตอนนี้ถ้ารีบก็ยังกินอาหารเย็นทัน”

เป็นครั้งแรกที่ติงยียีรู้ว่า ที่แท้บริษัทเย่ซื่อก็มีธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับอุตสาหกรรมอาหารและเครื่องดื่ม ผลิตภัณฑ์บางอย่างที่มักจะเห็นในโทรทัศน์ก็เป็นการออกแบบและเปิดตัวโดยบริษัทในเครือของบริษัทเย่ซื่อ

เป็นครั้งแรกที่เธอรู้ว่า บริษัทในเครือของบริษัทเย่ซื่อเมื่อนับรวมกันแล้วเกือบสิบแห่ง และก็เป็นครั้งแรกที่เธอรู้ว่าเงินหลายสิบล้านสำหรับบริษัทเย่ซื่อแล้วเป็นเรื่องง่ายเหมือนจามเท่านั้นเอง

มีเสียงที่คุ้นเคยดังมาจากด้านในร้านค้า พวกเขากลับมาที่จัตุรัสอีกครั้ง ติงยียีดึงมือเขาแล้วจู่ๆก็พูดขึ้นว่า “ฉันขึ้นไปดูข้างบนได้มั้ย”

เย่เนี่ยนโม่มองไปตามสายตาเธอแหงนหน้ามองไป ขมวดคิ้วพูดว่า “คุณไม่ได้กลัวความสูงเหรอ”

เธอส่ายหน้า จับมือเขาแน่น “มีคุณอยู่ด้วย ฉันก็ไม่กลัวอะไรทั้งนั้น”

บนลิฟต์ที่กำลังพุ่งขึ้นด้านบน ติงยียีที่สวมหมวกนิรภัยตัวสั่นอย่างอดไม่ได้ มือที่จับเย่เนี่ยนโม่อยู่จับแน่นจนตัวเธอเองก็ไม่รู้ตัว

เย่เนี่ยนโม่ตัดสินใจลากเธอเดินกลับไปอย่างเด็ดขาด ติงยียีกลับดิ้นหลุดจากมือเขาวิ่งไปทางดาดฟ้า บนยอดของศูนย์การค้าสากลเป็นทรงกลม ที่นี่ยังสามารถมองเห็นสิ่งปลูกสร้างที่สูงที่สุดของเมืองตงเจียง ติงยียีรู้ว่านั่นก็คือบริษัทเย่ซื่อ

“ศูนย์การค้าสากลในบรรดาทรัพย์สมบัติของบ้านคุณถือว่าค่อนข้างสำคัญมากอย่างหนึ่งใช่มั้ย” ติงยียีหันหน้ามา เกล็ดหิมะตกลงบนริมฝีปากเธอ เธอแลบลิ้นออกมาเอาเกล็ดหิมะนั้นเข้าไปในปาก สัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่ปลายลิ้น

สายตาเย่เนี่ยนโม่มืดหม่นลง สะกดกลั้นความบุ่มบ่ามอยากจะจูบเธอ เขามองไปไกลๆ เสียงไม่ใกล้ไม่ไกลท่ามกลางสายฝน “จะยังไงก็ตามต่อไปทั้งหมดก็เป็นของคุณ”