ตอนที่ 1531 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1371

“คุณผู้หญิง!” เย่ป๋อรู้สึกประหลาดใจ มันช่างน่าเหลือเชื่อจริงๆ ที่ได้พบกับคุณหนูรองในตอนนี้เย่ชูฉิงยืนยันครั้งแล้วครั้งเล่าว่าเธอสามารถกลับบ้านได้ด้วยตนเอง เย่ป๋อจึงปล่อยให้เธอไป และเมื่อกลับไปนั่งในที่นั่งคนขับอีกครั้ง เขาก็เหลือบมองไปยังยาแก้หวัดซึ่งตั้งอยู่ตรงที่นั่งข้างคนขับ ก่อนรถจะสตาร์ทใหม่อีกครั้ง

ชิวไป๋ที่อยู่ในชุดนอน หน้าอกที่ดูอิ่มเอิบนั้นตั้งตรงออกมาเพราะไม่ได้ใส่ชุดชั้นใน เธอเคาะแป้นพิมพ์พลางคิดในใจว่าจะหาโฆษณาบางส่วนให้ติงยียีอย่างไรดี

เกิดแสงสว่างวาบที่ด้านหน้าของหน้าต่าง ตามมาด้วยเสียงของรถที่ดับลง เธอมาที่หน้าต่างด้วยความอยากรู้อยากเห็น ถนนเส้นนี้ไม่ค่อยดีนัก ดังนั้นในตอนกลางคืนจึงไม่ค่อยมีผู้คน

รถยนต์สีดำหยุดลงใต้อาคารที่พัก ไฟของรถยังคงเปิดอยู่ แต่ก็ยังไม่มีใครลงจากรถ เธอเตรียมจะหันกลับ โทรศัพท์ก็ดังขึ้นมากะทันหัน

เธอคิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นสายของเย่ป๋อ พอได้ยินว่าอีกฝ่ายอยู่ด้านล่างของตึก ก็พุ่งตัวไปยังหน้ากระจกโต๊ะเครื่องแป้งอย่างรีบร้อน ช่วงนี้เธอนอนดึกทำให้เป็นสิว ขอบตาก็คล้ำขึ้นมาก ตอนนี้คงแต่งหน้าไม่ทันแน่ เธอร้อนใจมาก จนไม่ได้ยินคำพูดของคนปลายสายเพราะประหม่าแถมยังพูดจาตะกุกตะกักอีก

เธอรีบวิ่งลงไปด้านล่าง เมื่อมาถึงด้านล่างก็หนาวจนตัวสั่น เย่ป๋อรีบเข้ามาหา แล้วถอดเอาเสื้อตัวนอกของตนเองออกมาคลุมไว้บนไหล่ของเธอ

เธอได้กลิ่นบุหรี่อ่อนๆ บนเสื้อตัวนอก แอบสูดหายใจเข้าลึกๆ ทั้งคู่ต่างเงียบไปชั่วขณะ เย่ป๋อยืนตัวตรง สายตาตกอยู่บนต้นไม้ใหญ่ที่หิมะขาวเพิ่งตกลง “คุณชายบอกว่าพรุ่งนี้อยากจะพบคุณ”

ชิวไป๋พยักหน้า เย่เนี่ยนโม่จะมาหาเธอ เธอไม่ได้แปลกใจสักนิด แต่ว่าอารมณ์ของเธอก็ค่อยๆ หดหู่ลงไปตามคำพูดของเย่ป๋อ

เย่ป๋อก็สามารถรับรู้ได้ถึงอารมณ์ที่ไม่มั่นคงของเธออีกครั้ง เขายืดหลังขึ้นอย่างไม่ค่อยสบายใจ อยากจะพูดแต่ทว่าคำพูดกลับติดอยู่ที่ริมฝีปาก

“รีบไปเถอะ” ชิวไป๋ฝืนยิ้มขึ้นมาพลางบอกอย่างเร่งรัด คำพูดที่เอ่ยออกมานั้นจับตัวกันจนกลายเป็นหมอกขาวจางๆ ในอากาศ

เย่ป๋อพยักหน้าลงอย่างทื่อๆ หมุนตัวกลับไปยังที่นั่งคนขับ ชิวไป๋โบกมือให้เขาแล้วเตรียมตัวจะขึ้นตึกไป ทันใดนั้นนึกขึ้นได้ว่า เสื้อของเขายังอยู่ที่เธออยู่เลย จึงรีบหมุนตัวกลับไป พบกับเขาที่ถือถุงสีขาวก้าวออกมาจากฝั่งคนขับ

“อันนี้ให้คุณ! คุณหมอบอกว่าตอนค่ำให้กินสีขาวหนึ่งเม็ด สีเหลืองหนึ่งเม็ด พรุ่งนี้เช้ากินสีขาวอีกสองเม็ด” เย่ป๋อกำชับอย่างจริงจัง ด้วยท่าทางที่เย็นชามากขึ้น

ชิวไป๋ชะงักไป ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าวันนี้ตนเองโกหกเอาไว้ หลอกเขาว่าตนเองเป็นหวัด เธอรับยามาอย่างประหลาดใจ แล้วเอาเสื้อนอกที่คลุมอยู่บนไหล่ยื่นไปให้เขา

สีหน้าของทั้งคู่เห่อร้อนเล็กน้อย รีบกล่าวราตรีสวัสดิ์หลังจากนั้นก็แยกกัน ชิวไป๋ซ่อนตัวอยู่ทางขึ้นบันได เมื่อได้ยินเสียงของรถยนต์ไกลออกไปแล้วถึงเดินออกมาที่ทางเดิน