ตอนที่ 1530 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1370

เขาตีหัวเย่ชูฉิงเบาๆ พ่อบ้านเคาะประตูที่ด้านนอก“คุณชาย เย่ป๋อมาแล้วครับ”

เย่เนี่ยนโม่ฉวยจังหวะลุกขึ้น ไล่เย่ชูฉิงไปนอน เย่ป๋อเข้ามา ดึงคอเสื้อตัวเองอย่างไม่เป็นตัวของตัวเอง แล้วจึงเอ่ยปากบอกรายละเอียดความเป็นมาเป็นไปให้คุณชายฟัง

“คุณชาย เมื่อครู่ที่บนรถผมตรวจสองอย่างชัดเจนแล้ว ผู้บริหารระดับสูงคนนั้นเป็นญาติของจางถังครั้งนี้เกรงว่าจะเป็นการจงใจครับ”

จางถัง เย่เนี่ยนโม่นึกถึงคนที่เอาแต่ใจเย่อหยิ่งในมหาวิทยาลัยคนนั้น เพราะขับรถชนพ่อของติงยียีจนพิการจึงถูกตัดสินว่าเป็นผู้กระทำความผิด “ช่วยนัดผู้จัดการส่วนตัวเธอให้ฉันด้วย” เขาพูดเสียงขรึม

ร่างของเย่ป๋อแข็งทื่อไปชั่วขณะ นิ้วมือเขาจัดระเบียบคอเสื้ออย่างไม่เป็นตัวของตัวเองอีกครั้ง “ครับ”

หลังจากเย่ป๋อไปแล้ว เย่เนี่ยนโม่ก็เดินออกจากประตูห้อง มีเสียงของหนักๆตกลงพื้นดังมาจากห้องเย่ชูฉิง เขาผลักประตู พบว่าประตูไม่ได้ล็อก

ภายในห้องว่างเปล่าไม่มีใคร เขาเดินไปข้างหน้าต่างมองดูบอนไซ ที่ถูกลมพัดล้มกองอยู่บนพื้น เขาหยิบโทรศัพท์มือถือกดลงไปอย่างลังเล ในใจคิดว่าน้องสาวตัวเองทนรอที่จะไปหาไห่โจ๋ซวนไม่ไหวแล้วสินะ เขาเก็บโทรศัพท์มือถือ ปิดหน้าต่าง

เย่ชูฉิงกำลังวนอยู่ที่ปากซอย เธอจำได้ว่าติงยียีพักอยู่ในละแวกนี้ มีเสียงสุนัขดังมาไม่ไกล ทันใดนั้นเธอก็ฟังออกว่านั่นคือเสียงของแพนด้า

เธอวนไปหลายรอบ ในที่สุดก็มองเห็นแพนด้านอนอยู่ที่นอกรั้ว ตรงปากซอย มีคนเปิดประตูเรียกแพนด้าพอดี พอเธอเห็นก็รีบเรียกทันทีว่า “พี่ยียี!”

ติงยียีกำลังเตรียมไปโรงพยาบาลเพื่อเยี่ยมพ่อ เห็นเย่ชูฉิงก็ตกใจก่อน จากนั้นก็เข้าไปกอดเธออย่างดีใจ

ภายในห้อง เมื่อต้องเจอกับคำถามของเย่ชูฉิง ติงยียีกุมถ้วยชาที่ยังร้อนอยู่ ระหว่างนิ้วกลับหนาวมาก เธออดไม่ได้ที่จะระบายความในใจกับเธอ บอกว่าตนเองรักเขามากแค่ไหน บอกว่าตนเองทำใจไม่ได้ที่ต้องพรากจากเขา บอกว่าสิ่งที่ตัวเองทำได้มีเพียงอย่างเดียวก็คือปล่อยเขาไป

เย่ชูฉิงฟังอย่างเงียบๆ อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเห็นใจเธอเธอลุกขึ้นยืนอย่างหุนหันพลันแล่น “ฉันจะไปบอกพี่ชาย แบบนี้พวกคุณก็ได้แต่ทำร้ายอีกฝ่าย”

เพิ่งจะสิ้นเสียงติงยียีก็จับข้อมือถือของเธอไว้ ความรู้สึกหมดหนทางซ่อนอยู่ในส่วนลึกของดวงตา ไม่ใช่เรื่องง่ายๆที่เธอจะตัดสินใจได้ เธอไม่อยากจะเจ็บอีกครั้งจริงๆ “ชูฉิง รับปากฉันว่าอย่าบอกเขา”

เธอวิงวอนขอร้อง น้ำตาคลอ ทำให้ไม่อาจปฏิเสธได้ เย่ชูฉิงรับปากอย่างสะอึกสะอื้น ไม่อาจกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้ เธอรีบร่ำลา