ตอนที่ 1538 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1378

โม่ซวนหลินมองไปยังเธออย่างเลื่อนลอย น้ำตาเธอก็ไหลออกมา อ้าวเสว่เดินไปยังหน้าโทรทัศน์ ชี้ไปที่ภาพที่กะพริบอยู่ตลอด พูดช้าๆ “รู้มั้ยว่าทำไมติงยียีถึงได้เข้าร่วมรายการ คนที่รายงานคุณในตอนนั้นก็คือเธอ ลองคิดดูตอนที่ทำงานเป็นบริกรอยู่นั้น ก็อยู่ที่ร้านเหล้าเดียวกับเธอ

โม่ซวนหลินฟังคำพูดของเธอ สายตาค่อยๆ ขยับไปมองภาพบนโทรทัศน์ หน้าของเธอเต็มไปด้วยคราบน้ำตา ใจก็เย็นลง อ้าวเสว่โค้งตัวลงไปหาเธอ อ้าริมฝีปากเปิดเล็กน้อย “คุณยินดีที่จะถูกเธอจัดการด้วยการปลุกปั่นแบบนี้น่ะหรือ? เธอแย่งชิงผู้ชายที่คุณรัก แล้วยังทำให้คุณไม่มีงานอีก คุณทนได้หรือ?”

ดวงตาทั้งสองข้างของโม่ซวนหลินเจือไปด้วยความเกลียดชังถึงขีดสุด อ้าวเสว่ยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ ดึงตัวออกมา หลังออกมาจากบ้านโม่เธอขับรถช้าๆ ไปตามถนน จนกระทั่งด้านหน้าปรากฏป้ายทำแท้งไม่เจ็บ เธอถึงพึ่งรู้ตัวว่าจิตสำนึกของตนเองอยากที่จะหาโรงพยาบาลแล้วเอาเด็กออก

เธอดับเครื่องรถยนต์ มองไปที่ประตูของโรงพยาบาลที่เย็นยะเยือกอย่างเงียบๆ บางครั้งก็มีผู้หญิง1-2คนถูกผู้ชายประคองเข้าไปในโรงพยาบาล เธอรู้ว่าหลังจากนี้อีกไม่นาน ชีวิตน้อยๆ แต่ละชีวิตต้องจากโลกนี้ไป

อุณหภูมิภายในรถค่อยๆ เย็นลง เธอขยับนิ้วที่หนาวจนใกล้จะแข็ง สุดท้ายก็หยิบมือถือออกมา “แม่ หนูท้อง”

เสียงจากในโทรศัพท์เงียบไปก่อน จากนั้นเสียงก็ดังขึ้นในทันที "ท้องแล้ว เด็กดี นี่เป็นเรื่องที่น่ายินดีครั้งใหญ่ ลูกรอแป๊บหนึ่ง แม่กำลังไปแล้ว"

ซือซือวางสายไป สีหน้าเต็มไปด้วยความสุข สวีเห้าเซิงถามออกมาช้าๆ อย่างไม่เชื่อหู “เธอพูดว่าท้องหรือ?”

“ไม่ผิดแน่ ลูกสาวของคุณท้องแล้ว” ซือซือใส่บุหรี่เข้าไปในกระเป๋าถือ คิดว่ามันไม่ดีต่อคนท้อง หยิบออกมาวางไว้บนโต๊ะใหม่อีกครั้ง

“เด็กเป็นลูกของใคร?” สีหน้าของสวีเห้าเซิงขรึมขึ้น ซือซือเหลือบตามองเขาแวบหนึ่ง “แน่นอนว่าเป็นลูกของเย่เนี่ยนโม่ อ้าวเสว่รักเขาขนาดนั้น นอกจากเขาที่แตะต้องเธอแล้ว ยังมีใครอีก?!”

บ้านพักที่กว้างใหญ่เงียบลง จนบางครั้งก็ได้ยินเสียงเสียดสีกันของใบไม้แห้ง ประตูถูกผลักออก ซือซือสวมเสื้อคลุมขนสัตว์เดินเข้ามา พลางบ่นเกี่ยวกับสภาพอากาศ

อ้าวเสว่สวมชุดอยู่บ้านสบายๆ มองมาที่เธออย่างเงียบๆ รอคอยพายุที่รุนแรง ซือซือถอดเสื้อคลุมออก ถามออกไปอย่างยากลำบากทันที “เจ้าเด็กคนนี้ ทำไมถึงไม่รู้จักเปิดฮีตเตอร์ ท้องแล้วเรื่องพวกนี้ยิ่งต้องระวัง ไม่ได้ฉันต้องย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกันกับเธอแล้ว”

“เด็กไม่ใช่ลูกของเขา” อ้าวเสว่พูดอย่างตะกุกตะกัก มือของซือซือที่ถือรีโมตคอนโทรลอยู่นั้นแข็งค้าง สีหน้าเคร่งเครียด “เธอพูดอะไรน่ะ?”

อ้าวเสว่สูดหายใจเข้าทีหนึ่งอย่างแรง “เด็กไม่ใช่ลูกของเขา” พึ่งพูดจบ เธอมองแม่ที่เดินเข้ามาหาช้าๆ รองเท้าส้นสูงเหยียบลงผ้าห่มขนสัตว์นุ่มๆ ดวงตาค่อยๆ สะท้อนภาพใบหน้าที่โกรธเคืองของหล่อน

“เธอพูดอะไรน่ะ! “ซือซือโกรธจนตัวสั่น “ทำไมเธอถึงไม่รักตัวเอง ถ้ารู้ว่าเธอกำลังท้องลูกของคนอื่น เธอคิดว่าเย่เนี่ยนโม่จะต้องการเธออีกมั้ย!”

“คุณรักเย่เชินหลินขนาดนั้น เขารักคุณมั้ย?!” อ้าวเสว่จ้องเธอ ตอนนี้เธอจิตใจว้าวุ่นมากๆ เพียงอยากระบายอารมณ์ คาดไม่ถึง ตามมาด้วยความเงียบสงัดที่ทำให้คนหายใจลำบาก เสียงตบดังอยู่ในอากาศ

ซือซือกำผมของเธอแล้วลากลงจากโซฟาอย่างรุนแรง “ใครให้แกเถียงผู้ใหญ่ ฉันจะตีแกให้ตายเลย!”

เธอยกมือทั้ง2ข้างโค้งขึ้นไปแล้วตบลงมา ใบหน้าทั้ง2ข้างของอ้าวเสว่บวมขึ้นอย่างรวดเร็ว เธอรู้สึกว่ายังไม่ถึงอกถึงใจ ดึงฉุดแขนของหล่อนแล้วลากไปในห้องอาบน้ำ

มุมปากของอ้าวเสว่โดนตีจนแตกแล้ว เธอก้มหน้า แต่ทว่ามุมปากกำลังยิ้มอยู่ ตีเธอให้ตายไปเถอะ ยังไงเธอเองก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วเหมือนกัน

ซือซือหมุนเปิดฝักบัว น้ำเย็นๆ ไหลออกมาจากหัวที่กระเซอะกระเซิง เย็นแบบที่เย็นไปถึงกระดูก ราวกับว่าสูญเสียสติใช้น้ำเย็นราดไปที่อ้าวเสว่อย่างบ้าคลั่ง

เสื้อขนแกะเปียกชื้นไปด้วยน้ำจนเปลี่ยนเป็นหนักมาก มันเปียกจนลู่ไปกับตัวของอ้าวเสว่ ซือซือจ้องไปยังหน้าท้องของเธอ ผ่านไปนานถึงจะโยนฝักบัวทิ้งไป “ไม่ได้ เด็กคนนี้เป็นลูกของเย่เนี่ยนโม่ เธอไปบอกคนตระกูลเย่แบบนี้”

“ไม่มีประโยชน์ พอถึงตอนที่คลอดออกมาแล้วตรวจDNAก็รู้แล้ว” ริมฝีปากของอ้าวเสว่กลายเป็นสีม่วงด้วยความหนาวเย็น เธอสั่นไปทั้งตัว

แต่ทว่าเธอก็ได้สติอย่างฉับพลัน

ซือซืออยู่ด้านหน้าเธอ ; ยิ้มเยาะ “ถึงตอนนั้นพวกเธอก็แต่งงานกันแล้ว ค่อยหาเหตุผลเอาออกไม่ดีกว่าหรือ”

เอาออก?! คำพูดนี้ถือว่าเป็นคีมเหล็กที่โดนเผาจนร้อนระอุ อ้าวเสว่รู้สึกถึงคีมเหล็กนี้ลวกบนหนังท้องของตนเอง หนึ่งชีวิตน้อยๆ อยู่ในมดลูกของเธอไม่ขาดความรัก เขาไม่มีอาวุธ อยากที่จะวิ่งหนี สุดท้ายก็กลายเป็นโคลนสีเลือดกองหนึ่ง

“ลูก...” เธอมองไปที่แม่ของตนเองอย่างลังเลใจ นี่เป็นลูกคนแรกของเธอ เธอไม่อยากทำแท้ง

ซือซือหมุนตัวไปหยิบผ้าเช็ดตัวโยนใส่หน้าเธอ ใช้น้ำเสียงที่ไม่น่าสงสัยพูดว่า “จำไว้ ตอนนี้เด็กคนนี้เป็นลูกของเย่เนี่ยนโม่ เธอจำเรื่องนี้ไว้ในสมองให้ฉัน” เธอมองดูรอยฟกช้ำที่แก้มของเธอ สีหน้าค่อยๆ ผ่อนคลายลง “ตอนนี้ยังไม่ต้องพูดอะไร ดูแลสุขภาพให้ดีก่อนค่อยว่ากัน”

ตั้งแต่ได้ยังคำพูดของซือซือหลังจากนั้นสวีเห้าเซิงก็กระสับกระส่ายอยู่ตลอด เขารู้จักเย่เนี่ยนโม่ดี เขามั่นใจว่าไม่ได้เป็นคนที่ทำเล่นๆ กับผู้หญิง เขาเหมือนกับเซี่ยชีหรั่นมาก ตกหลุมรักคนคนหนึ่งแล้วหลังจากนั้นก็จะรักอย่างสุดหัวใจ