ตอนที่ 1543
ตอนที่ 1543 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1383
October 28, 2026
“คุณว่าอะไรนะ？”แววตาของเย่เนี่ยนโม่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม สีหน้าแววตารักษาความเคร่งขรึมของปกติไว้ เหมือนกำลังคุยเรื่องทางการยังไงอย่างงั้น
“ฉันบอกว่า！”ทันใดนั้นติงยียีได้ลากเสียงสูงและพูดเสียงดังต่อ：“ต่อไปอย่าให้ฉันเรียกคุณเนี่ยนโม่อีก！”
เย่เนี่ยนโม่มองเธออย่างบริสุทธิ์ใจ“แต่เมื่อกี๊คุณได้เรียกไปแล้ว”
ติงยียีพูดไม่ออก ตาคมสวยเบิกตากว้างเล็กน้อย ปลายจมูกเรียวเล็กหดตัวเล็กน้อยเนื่องจากโกรธ
“ฮ่าๆๆ”เย่เนี่ยนโม่หัวเราะดังลั่น จากนั้นได้พลิกฝ่ามือมากุมฝ่ามือของเธอไว้แน่น ทั้งสองเกี่ยวก้อยกันไว้ เขาพาเธอเดินไปข้างหน้าอย่างไว
ผู้ป่วยนอกของโรงพยาบาล
คุณหมอทายาให้เย่เนี่ยนโม่เสร็จก็ได้ปล่อยทั้งสองออกมาแล้ว เดินมาถึงทางริมทางเดินที่ไปยังห้องผู้ป่วย ทั้งสองก็ไม่เคยปล่อยมือเลย
สุดทางของริมทางเดิน ร่างเงานึงกำลังจ้องมองดูพวกเขาอยู่ ติงยียีรีบปล่อยมือ“พ่อคะ”
ติงต้าเฉินพยักหน้าแล้วพูด“พ่อมีอะไรจะคุยกับเขา”
แววตาของติงยียีมืดมนลง ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเนื้อหาที่คุยคืออะไร ศีรษะของเธอถูกลูบเบาๆสองครั้ง เธอกลั้นน้ำตาไว้และหันหน้ามา พอหันมาก็สบตากับสายตาอ่อนโยนของเย่เนี่ยนโม่
มองติงยียีจากไป ติงต้าเฉินถอนหายใจทีนึง“สมัยเด็กๆเพื่อช่วยเพื่อนที่ดีที่สุดของยียี ยียีเคยเกือบจะพลัดตกตึก จนถึงตอนนี้เธอก็เลยยังกลัวความสูงอยู่”
เย่เนี่ยนโม่คอยฟังเขาพูดอย่างเงียบๆ ติงต้าเฉินถือไม้เท้าไว้และมองนอกหน้าต่างเหมือนกับว่าจมปลักเข้าไปในความทรงจำ“ถ้าเธอชอบคนๆนึงเข้าก็จะรักเดียวใจเดียวมากจริงๆ ถึงจะต้องเสียใจ เธอก็ยังจะพุ่งชนไปข้างหน้าอย่างไม่แคร์อะไรเลย”
“ผมจะปกป้องเธอให้ดีครับ”เย่เนี่ยนโม่พูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ จู่ๆนึกถึงเรื่องของอ้าวเสว่เขาได้ขมวดคิ้วแน่นขึ้นมาอีก
ติงต้าเฉินไม่เห็นสีหน้าแววตาของเขา หลังจากได้ยินก็แค่พูดของเขาอยู่คนเดียว“วันนี้คุณเกือบตายไปแล้วสองครั้ง ฉันเชื่อว่าคุณรักลูกสาวของฉันจริงๆ”
เขามองหน้าเย่เนี่ยนโม่ ราวกับป่าวประกาศอย่างตัดสินใจเด็ดขาดแล้วยังไงอย่างงั้น“ฉันมอบลูกสาวของฉันให้คุณได้ แต่ฉันหวังว่าคุณอย่าทำให้เธอร้องไห้อีก”
สีหน้าแววตาของผู้ชายทั้งสองเคร่งขรึมมาก ราวกับได้เข้าสู่พิธีรับช่วงต่อที่ละเอียดรัดกุมที่สุด เย่เนี่ยนโม่พยักหน้าอย่างหนักแน่น ในที่สุดก็ได้ยกภูเขาออกจากอกเสียที
ตอนที่ติงต้าเฉินกลับมาถึงห้องผู้ป่วย ติงยียีนั่งอยู่บนโซฟาที่อยู่ข้างๆ ผลตรวจของทั้งสองคนได้วางอยู่บนโต๊ะอย่างเงียบๆ ได้ยินเสียงฝีเท้า ติงยียีได้หันมามอง“พ่อ”
ติงต้าเฉินพยักหน้าแล้วเอาผลตรวจมาดู จู่ๆได้พูดด้วยรอยยิ้มว่า：“ไม่นึกเลยว่าคนแก่อย่างพ่อร่างกายจะแข็งแรงขนาดนี้ ดูท่าอยู่ต่ออีกหลายปีคงไม่มีปัญหาแน่นอน”
“พ่อ นี่พ่อพูดอะไรคะ พ่อจะต้องมีชีวิตยืนอีกหลายร้อยปีแน่นอนค่ะ！”ติงยียีมองเขาอย่างไม่พอใจ ติงต้าเฉินหัวเราะเสียงดัง จู่ๆได้พูดว่า：“ลูกชอบพ่อหนุ่มคนนั้นจริงๆเหรอ？”
เธออึ้งค้างไว้ จากนั้นได้พยักหน้าเบาๆ ติงต้าเฉินลูบหัวเธอ“พ่อยอมให้ลูกสองคนอยู่ด้วยกัน”
“พ่อคะ”น้ำตาของติงยียีไหลออกมาจากเบ้าตา
เบ้าตาของติงต้าเฉินก็เปียกชุ่มเล็กน้อย“เด็กโง่ ร้องไห้ทำไม ต่อไปถึงลูกจะถูกคนหัวเราะเยาะ พ่อก็จะอยู่กับลูกตลอด ใครใช้ให้ลูกชอบพ่อหนุ่มคนนั้นล่ะ！”
ติงยียีอดกอดเขาไว้ไม่ได้ เธอทำจมูกฟุดฟิดไว้สุดฤทธิ์ พยายามไม่ให้น้ำตาไหลลงมา ติงต้าเฉินได้ลูบหลังเธอ“ไปเถอะ เขาอยู่ที่ริมทางเดิน”
ติงยียีพยักหน้าจากเศร้ามาเป็นดีใจ จากนั้นได้หันหลังวิ่งออกไปข้างนอก เธอดึงประตูห้องออกและชะโงกศีรษะด้วยความตื่นเต้น ตรงริมทางเดินกลับว่างเปล่าไม่มีใครสักคน
เย่เนี่ยนโม่ยืนอยู่ในห้อง เย่ป๋อกับบอดี้การ์ดยืนอยู่ข้างๆไม่กล้าแม้แต่หายใจเสียงดัง“ไปตามหาเดี๋ยวนี้ แล้วก็ส่งคนไปคุ้มกันติงยียีเยอะกว่านี้หน่อย”
เย่ป๋อพยักหน้า จู่ๆเสียงมือถือได้ดังขึ้นในเวลานี้ เขารับสายขึ้นมาสักครู่แล้วสีหน้าเปลี่ยนไป“คุณชายครับ โม่ซวนหลินเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ ตอนนี้เสียชีวิตแล้วครับ”
ริมคูเมือง
ตำรวจกำลังใช้รถเครนล้วงรถยนต์ที่กระแทกจนพังยับเยินขึ้น บนสนามหญ้ามีศพที่เปียกชื้นนอนอยู่
สภาพศพมีรอยช้ำอยู่ตามตัว ศพถูกชาวบ้านที่อยู่ระแวกนั้นใช้พลาสติกคลุมไว้อย่างเรียบง่าย เวลามีลมพัด ยังสามารถมองเห็นใบหน้าซีดเซียวที่อยู่ใต้ถุงพลาสติกได้
ผู้คนที่อยู่รอบๆต่างก็กำลังวิพากษ์วิจารณ์กัน ผู้ชายที่สวมใส่ชุดสูทผลักฝูงชนออกไป จากนั้นได้กลับมาที่หน้ารถที่จอดห่างออกไปหลายเมตร
“คุณชายเย่ครับ คือEmilyจริงๆครับ ชาวบ้านที่อยู่ระแวกนี้บอกว่ารถหักหลบเลยตกลงไปจากสะพานครับ และยังได้พบเงินถุงนึงและพาสปอร์ตด้วยครับ”
เย่เนี่ยนโม่พยักหน้า ในเมื่อคนได้ตายไปแล้ว งั้นทุกอย่างที่เธอทำก็ถือว่าจบสิ้นแล้ว
จู่ๆในหมู่คนมีเสียงที่ดังโหวกเหวกก้องมา หญิงวัยกลางคนๆนึงผลักฝูงชนออกไป ร้องไห้คร่ำครวญกระโจนไปที่ข้างศพ
เย่เนี่ยนโม่มองไปตามเสียงร้องคร่ำครวญของหญิงวัยกลางคนแล้วตกใจ ผู้หญิงคนนั้นเหมือนเขาจะเคยเจอที่ไหนมาก่อน ใช่แล้ว เธอเคยมาหาแม่ตัวเอง
“ไปตรวจสอบผู้หญิงคนนี้ดู”เย่เนี่ยนโม่เลื่อนกระจกรถขึ้นอย่างช้าๆ
ยามค่ำคืนเงียบมาก เมืองตงเจียงได้จมอยู่กลางสายลมเย็น
ติงยียีนอนเล่นมือถืออยู่บนเตียง เธอรอสายเรียกเข้าอยู่นานมาก วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เธอพักอยู่บ้านหลังเก่า พรุ่งนี้เธอก็จะย้ายเข้าบ้านใหม่แล้ว
จู่ๆมือถือได้สว่างขึ้น เธอกระโจนไปอย่างดีใจ หน้าจอที่สว่างขึ้นมีแค่สองคำสั้นๆ“good night”