ตอนที่ 1546 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1386

อ้าวเสว่เงยหน้าขึ้นมาอย่างลนลาน“คุณสงสัยว่าฉันเกี่ยวข้องกับการฆ่าตัวตายของเธอ？ฉันไม่ได้เจอเธอมานานมากแล้ว ครั้งนั้นก็เจอกันโบบังเอิญเฉยๆ”

เย่เนี่ยนโม่มองหน้าเธอ“ผมไม่แคร์หรอกว่าคุณกับเธอมีความสัมพันธ์กันยังไง ยิ่งไม่เป็นห่วงว่าคุณได้ฆ่าเธอหรือเปล่ากันแน่”

คำพูดของเขาทำให้เธอข้องใจสุดๆ ได้แต่รอเขาไขปริศนาอย่างเงียบๆ

เย่เนี่ยนโม่เดินมาที่ข้างกายเธอ มองเธอจากที่สูงลงมาที่ต่ำ และพูดทีละถ้อยคำ：“อย่าไปหาเธอ ยิ่งอย่าพูดเรื่องใดๆที่คุณไม่ควรพูดกับเธอ นี่เป็นสิ่งเดียวที่ผมขอคุณ”

อ้าวเสว่มองเขาด้วยสีหน้าแววตาที่ซับซ้อน ที่แท้อยู่ในใจเขา แม้แต่ตัวเองฆ่าคนก็กลายเป็นเรื่องที่เป็นไปได้แล้วเหรอ？อยู่ในใจเขาตัวเองได้กลายเป็นนางมารร้ายไปแล้วเหรอ？

ยิ่งแค้น สมองของเธอยิ่งปลอดโปร่ง เธอน้ำตาคลอเบ้ามองหน้าเขาไว้พร้อมพูดเสียงต่ำ：“ฉันไม่ได้ฆ่าเธอจริงๆนะคะ อีกอย่างฉันรู้ว่าคุณชอบติงยียี ไม่เคยคิดที่จะพูดกับเธอเลย คุณวางใจเถอะ ฉันจะเก็บความลับไว้เป็นอย่างดีเลยค่ะ”

เย่เนี่ยนโม่มองดูเธอวิ่งจากไปแล้วได้ขมวดคิ้วหยิบมือถือขึ้นมา วินาทีที่รับสายได้ถูกตัดสายทิ้งทันที เขาถอนหายใจอย่างแรง ยอมให้เธอเกลียดก็ไม่อยากให้เธอรู้ความจริงนี้ คนที่ไม่อยากทำร้ายจิตใจที่สุดก็คือเธอ แต่ดันทำร้ายจิตใจเธอมากที่สุด

บนถนน ติงยียีน้ำตานองหน้ามองดูสายที่ไม่ได้รับ เธอรู้สึกตาของตัวเองบวมจนลืมไม่ขึ้น ไม่อยากให้พ่อเป็นห่วง เธอได้กลับมาที่บ้านเก่าตระกูลติง

เพิ่งเข้ามาในซอย เพื่อนบ้านที่เดินมาก็ได้พูดกับเธออย่างลับๆล่อๆว่า：“ยียี บ้านเธอมีงานศพหรือเปล่า ฉันเห็นมีคนนั่งเผากระดาษเงินกระดาษทองอยู่ที่บ้านเธอ”

ติงยียีอึ้งและรู้สึกแปลกใจสุดๆ หลังจากที่ทักทายกับเพื่อนบ้านเสร็จเธอก็ได้กลับบ้านไปอย่างเร่งรีบ

ท้องฟ้ามืดมากแล้ว กระแสไฟของหลอดไฟสีเหลืองนวลไม่ค่อยเสถียร ไฟติดๆดับๆ

หน้าบ้านของตระกูลติง หญิงวัยกลางคนๆนึงนั่งหันหลังให้กับติงยียีอยู่ที่มุมกำแพงของประตู แสงไฟที่ริบหรี่ชูใบหน้าด้านข้างของเธอ เธอกำลังก้มหน้าก้มตาเผาอะไรลงไปที่เตา ในปากคอยพึมพำไม่รู้ว่ากำลังพูดอะไรอยู่

ติงยียีก้าวไปมองเธออย่างแปลกใจ เธอไม่ได้รู้จักเธอ“สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าคุณหาใครคะ”

ผู้หญิงหันหน้ามาอย่างช้าๆ แสงไฟสีส้มทำให้สีหน้าของเธอค่อนข้างดุร้าย สายลมเย็นพัดมา เปลวไฟวิบวับ จู่ๆเธอได้เอ่ยว่า“แกก็คือติงยียีสินะ”

ติงยียีพยักหน้า กำลังอยากจะเปิดปากพูด ผู้หญิงก็ได้ร้องไห้พร้อมกับพุ่งมาหาเธอ จากนั้นได้ล้วงกรอปรูปออกมาจากกระเป๋าสีดำแล้วยัดเข้ามาในอ้อมอกเธอ

ถูกความเคลื่อนไหวของเธอทำเอาตกใจ ติงยียีถือกรอปรูปไว้ด้วยจิตใต้สำนึก เธอก้มหน้าดู แววตาของโม่ซวนหลินที่อยู่ในกรอบรูปมีความเย็นชา เดิมที่เป็นรอยยิ้มที่สวยหวาน อยู่ใต้แสงไฟมี่มืดสลัวกลับมีความใจร้ายมากขึ้นเสี้ยวนึง

“อ๊า！”ติงยียีสลัดรูปถ่ายในมือออกไปด้วยจิตใต้สำนึก พร้อมพูดอย่างติดๆขัดๆ：“คุณคือใคร？ทำไมถึงทำแบบนี้！”

โม่เสี่ยวโนก้มไปเก็บกรอบรูปขึ้นมา เธอปัดหิมะบนกรอปรูปทิ้งเบาๆ พอเงยหน้าขึ้นมาอีกทีก็มีสีหน้าเยี่ยงหมาป่าแล้ว เธอพูดอย่างดุร้าย：“แกบอกมา แกเป็นคนทำร้ายลูกสาวฉันใช่มั้ย！”

“โม่ซวนหลินเป็นอะไรคะ？”หลังจากที่รู้ว่าถ่ายทำ《เวทมนตร์》ติงยียีนอกจากอยู่ตอนที่บ้านเธอเพื่อช่วยเจ้าแพนด้าได้เจอหน้าโม่ซซนหลินครั้งนึง จากนั้นก็ไม่ได้เจอเธออีกเลย

“เธอตายแล้ว แกไม่รู้หรือไง！” โม่เสี่ยวโนพูดอย่างกระหืดกระหอบ

“ตายแล้ว เป็นไปได้ยังไงคะ？”ติงยียีมองเธออย่างประหลาดใจ ในใจมีอารมณ์ที่ซับซ้อนขึ้นมาทันที

โม่เสี่ยวโนหัวเราะเย็นชาพร้อมพูดว่า：“ก็แค่สาดน้ำกรดใส่แกเองไม่ใช่เหรอ แกก็ไม่ได้เสียโฉมไม่ใช่เหรอ！แกด่าเธอได้ตีเธอได้ แต่ทำไมต้องทำร้ายเธอด้วย เธอเป็นความหวังของฉันเชียวนะ！”

ติงยียีมองหญิงวัยกลางคนที่ร้องไห้คร่ำครวญ ในใจเธอสับสนมาก ในหัวมีเย่เนี่ยนโม่ที่พุ่งออกมาจากหมู่คนและอ้อมกอดที่อบอุ่นของเขาโผล่ขึ้นมาอีก

“คุณทำอะไรเธอกันแน่？”ด้านหลังมีเสียงทุ้มต่ำเบาๆดังขึ้น ตรงทางเลี้ยวในที่มืด เงาที่ผอมสูงเดินมา

“ชูหวิน！”กระเป๋าในมือของติงยียีได้ตกลงไปที่พื้นหิมะ เธอมองคนที่เดิมทีไม่ควรโผล่มาอย่างอึ้ง

แววตาของเย่ชูหวินเย็นชา รองเท้าบูทเหยียบจนพื้นหิมะเป็นรอยลึกๆ “เมื่อกี๊คุณบอกว่าโม่ซวนหลินเอาน้ำกรดสาดเธอ？”

โม่เสี่ยวโนดูออกว่านี่เป็นลูกของโม่เสี่ยวจุนกับไห่ฉิงฉิง เธอแค่อึ้งเล็กน้อย จากนั้นก็ได้อาละวาทเสียงดังขึ้นมา“ชูหวิน！น้องสาวแกตายอย่างน่าอนาถมาก ฉันสงสัยว่าผู้หญิงชั่วร้ายคนนี้เป็นคนทำ หลังจากที่มันไปหาซวนหลินแล้วซวนหลินก็ตายเลย ไม่ใช่มันแล้วยังจะใครอีก！”

โม่เสี่ยวโนโหยหวนอย่างเศร้าโศกเสียใจ เห็นหน้าตาที่ด้านชาของเย่ชูหวินแล้วปรี๊ดแตกขึ้นมาทันที จากนั้นก็ได้กระโจนไปอย่างแยกเขี้ยวยิงฟัน

“แกยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า นั่นมันน้องสาวของแกเชียวนะ แกไปช่วยคนนอกได้ยังไง！”เธอคอยโบกสะบัดแขนที่อ้วนใหญ่ แต่เย่ชูหวินได้จับมือของเธอไว้

“ก่อนที่เรื่องทุกอย่างจะกระจ่างผมไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเธอ แม้แต่คุณก็ไม่ได้！”เขาสลัดมือของเธอทิ้งอย่างเย็นชา

โม่เสี่ยวโนถอยหลังไปหลายก้าว สายตาจ้องมองอยู่ที่ทั้งสองอย่างโหด“ได้！วันนี้แกช่วยมัน ฉันไม่ปล่อยมันไว้แน่！”

จนกระทั่งคนวิ่งไปไกล เย่ชูหวินถึงก้มลงไปเอากระถางไฟกลัดที่ดิน ควันสีดำและกลิ่นที่รุนแรงโชยออกมาจากเตาเผา