ตอนที่ 1553 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1393

ติงยียีรีบพยักหน้า บ้านยังไม่ทันได้เข้าไป ก็วิ่งมาหาเขา พูดอย่างดีใจว่า “คุณต้องเป็นคนแรกที่เป็นฝ่ายขอออกจากโรงพยาบาล”

เย่ชูหวินมองเธออย่างอ่อนโยน อยากจะบอกเธอว่าที่เขาทำแบบนี้ก็เพื่อวางแผนสารพัดที่จะหาโอกาสจะได้อยู่กับเธอ แต่ในใจกลับรู้ดีว่าหลังจากพูดออกไปผลลัพธ์อาจจะทำให้เธอยิ่งทำตัวไม่ถูกมากขึ้น

ภายในโรงพยาบาล คุณหมอมองดูประวัติ “คุณมีประวัติการรักษาอยู่ที่ลอสแองเจลิส พวกเราแนะนำว่าคุณกลับไปรักษาที่ลอสแองเจลิสจะดีกว่านะครับ”

เย่ชูหวินยิ้มอ่อน “คนที่ผมรักอยู่ที่นี่ ดังนั้นผมจึงต้องมารักษาที่นี่”

มีศีรษะใครบางคนโผล่มาจากด้านนอก เห็นเย่ชูหวินกวักมือเรียกเธอ ติงยียีก็แลบลิ้นปลิ้นตาเดินเข้ามา

“คุณหมอบอกว่าไม่ได้เป็นอะไร” หน้าตาของเย่ชูหวินอ่อนโยน แต่เมื่อหันกลับไปมองคุณหมอสายตาก็มีความวิงวอนขอร้องอย่างมีเลศนัย

ใจของติงยียีว้าวุ่นสับสน เธอจ้องมองคุณหมออย่างกังวล “เป็นอย่างนี้จริงเหรอคะ”

คุณหมอได้แต่พยักหน้า พวกเขาเห็นความเป็นความตายมามากมายเหลือเกิน คนไข้หลายคนไม่อยากให้คนในครอบครัวหรือคนรักรู้จึงให้พวกเขาโกหก นี่ก็เป็นความรักประเภทหนึ่ง “กลับไปพักผ่อนเถอะครับ จำเป็นต้องทานสารอาหารที่มีประโยชน์ให้ตรงเวลาด้วยนะครับ”

คุณหมอกำชับอย่างหนักแน่น เย่ชูหวินพยักหน้ากับเขา ออกจากห้องแล้ว ติงยียีถอนหายใยอย่างโล่งอก สำหรับเธอแล้ว คุณหมอบอกว่าไม่เป็นอะไรก็ไม่เป็นอะไร เธอก้มลงมองที่แขนเขา “คุณผอมเกินไปแล้ว มีโอกาสฉันจะแสดงฝีมือทำอาหารอร่อยๆให้คุณทาน ขุนคุณให้อ้วนๆ !”

ภายในโรงพยาบาลมีคนเดินไปมา เอะอะวุ่นวาย แต่คำพูดที่ดังฟังชัดของเธอทะลุเข้าไปในหูของเขา เขายิ้มอย่างดีใจ “ได้เลย”

ตอนที่ทั้งสองกำลังออกจากประตูโรงพยาบาล จู่ๆติงยียีก็เอามือกุมที่ท้องบอกว่าอยากจะเข้าห้องน้ำเย่ชูหวินเห็นเธอกระโดดโลดเต้นไปหาห้องน้ำ ก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างไม่รู้จะทำอย่างไร

รถยนต์คันหนึ่งมาจอดที่หน้าโรงพยาบาล เขาหยีตามองป้ายทะเบียนที่คุ้นเคย ประตูรถเปิดออก อ้าวเสว่เดินลงมา จากนั้นก็มีบอดี้การ์ดและคนรับใช้ตระกูลเย่สองคนตามลงมาจากรถอีก.

บอดี้การ์ดสองคนคอยคุ้มกันข้างกายอ้าวเสว่ คนรับใช้อีกคนถือกระเป๋าของเธอ คนหนึ่งประคองเธอ คนกลุ่มนี้เดินเข้ามาในห้องโถงของโรงพยาบาล

คนกลุ่มนี้ไม่ได้สังเกตเห็นเย่ชูหวินที่อยู่ด้านหลังชั้นวางหนังสือพิมพ์ เพิ่งเข้ามาในห้องโถง คนรับใช้คนหนึ่งก็เริ่มโทรศัพท์ “สวัสดีค่ะ ท่านผู้อำนวยการ อืม ใช่ค่ะ คือคุณอ้าวเสว่”

ไม่นานก็วางสาย อ้าวเสว่ลุกขึ้นยืน ทันใดนั้นมีเด็กคนหนึ่งวิ่งมา เกือบจะชนอ้าวเสว่ ตอนที่เด็กจะวิ่งมานั้นบอดี้การ์ดสองคนรีบมาคุ้มกันตรงหน้าเธอ

อ้าวเสว่โบกมือให้เด็กผู้ชายที่ถูกทำให้ตกใจคนนั้น “จริงๆแล้วไม่ต้องขนาดนี้ก็ได้ พวกนายทำให้เด็กคนนั้นตกใจแล้ว”

“ยังไงก็ต้องระวังไว้หน่อยครับ คุณนายให้พวกเราดูแลคุณให้ดี อย่างไรเสียช่วงแรกเป็นช่วงสำคัญที่สุดที่ต้องดูแลเด็กให้ดี

คนกลุ่มนี้พูดคุยไปพลางเดินไปทางห้องรับรองพลาง เย่ชูหวินมีความสงสัยในใจ อ้าวเสว่ท้องแล้ว ลูกของใคร คุณนายหมายถึงคุณป้าเหรอ

ความสงสัยมากมายวนเวียนอยู่ในหัวสมองของเขา เขามองดูนาฬิกาข้อมือ รีบทิ้งข้อความให้ติงยียี ตามไปอย่างเงียบๆ

ห้องตรวจเฉพาะทาง ผู้อำนวยการคลำที่ท้องของเธอ ยิ้มพลางเอ่ยว่า “เด็กในท้องแข็งแรงมาก”

อ้าวเสว่พยักหน้าอย่างใจลอย ท้องของเธอค่อยนูนขึ้นมาเล็กน้อยแล้ว และเด็กในท้องก็ไม่ใช่ลูกเธอกับเย่เนี่ยนโม่ ถ้าไม่อาศัยเด็กคนนี้เข้าตระกูลเย่ เธอก็ไม่ต้องเด็กไว้ เด็กคนนี้ก็เป็นเหมือนมลทินในชีวิตของเธอ

“ใช่แล้ว คุณชายเย่ไม่ได้มาด้วยเหรอครับ” ผู้อำนวยการ เขียนรายงานการตรวจพลางถามขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ

อ้าวเสว่สีหน้าอึ้งๆ ได้แต่ตอบว่า “เขายุ่งมากค่ะ อีกอย่างเดือนหน้าพวกเราก็จะแต่งงานกันแล้ว ปัง!”

จู่ๆด้านนอกก็มีเสียงดังขึ้น พยาบาลในห้องรีบวิ่งไปดู ที่ระเบียงทางเดินว่างเปล่า ไม่มีใครสักคน

บ้านตระกูลเย่ เย่ชูฉิงวนไปวนมาอยู่ในห้องของพี่ชาย สุดท้ายก็พูดว่า “พี่คะ ถ้าเดือนหน้าพี่กับพี่อ้าวเสว่หมั้นกัน อย่างงั้นเธอก็ต้องย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านพวกเราเหรอคะ”

ปากกาในมือเย่เนี่ยนโม่กำลังลงชื่อในเอกสารอย่างคล่องแคล่ว ตอบรับด้วยเสียงเบาๆ เย่ชูฉิงรวบรวมความกล้า “แล้วพี่ยียีจะทำยังไงล่ะคะ”

เย่เนี่ยนโม่ชะงัก เพียงแค่เอ่ยถึงเธอ เขาก็ไม่สามารถนิ่งเฉยอยู่ได้ เย่ชูฉิงร้อนใจแล้ว “หรือว่าพี่จะเลิกกับพี่ยียีจริงๆเหรอคะ”

“พี่ไม่มีทางเลิกกับเธอ” เย่เนี่ยนโม่เงยหน้าขึ้นมาอย่างแรง เย่ชูฉิงตกใจสีหน้าที่น่ากลัวของเขาจนถอยหลังไปสองสามก้าว ในใจยิ่งเพิ่มความวิตกกังวลขึ้นมาไม่หยุด นี่คือเงื่อนตาย พี่อ้าวเสว่ท้องแล้ว พี่จะต้องแต่งงานกับเธอแน่นอน แต่คนที่เขารักคือพี่ยียีนะ

“เย่เนี่ยนโม่！” เสียงโกรธเกรี้ยวดังมาจากบันไดประตูถูกเปิดอย่างแรง เย่ชูหวินเดินเข้ามาด้วยความโมโห

“พี่ชูหวิน” เย่ชูฉิงเห็นเขาพุ่งเข้าไปจะต่อยพี่ชาย ก็รีบไปเกาะแขนเขาไว้ เย่ชูหวินกำลังโกรธจนหน้ามืด สะบัดแขนอย่างแรง เย่ชูหวินเซถลาล้มลงชนเข้ากับโต๊ะ

“พอแล้ว!” เย่เนี่ยนโม่เดินไปตรงหน้าเขา พูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า “ไม่คิดบ้างเหรอว่าสภาพร่างกายนายตอนนี้เป็นยังไง ถ้าอาการกำเริบขึ้นมาจะทำยังไง”

“ถ้าแกกล้าผิดต่อติงยียี ต่อให้ฉันตายก็ไม่ปล่อยนายไว้” เย่ชูหวินพูดอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟันต่อว่า “นายจะแต่งงานกับอ้าวเสว่เหรอ”