ตอนที่ 1554
ตอนที่ 1554 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1394
October 28, 2026
ทางปลายสายนั้นอึ้งไป จากนั้นก็มีเสียงที่อ่อนโยนลงกว่าเดิมว่า “อืม”
ติงยียีฟังคำพูดเขาอย่างขำๆ ในใจคิดว่าที่แท้ความรักก็ทำให้คนคนหนึ่งเปลี่ยนเป็นลดทิฐิตัวเองลงได้
มองเห็นเย่ชูหวิน ในสายตาชิวไป๋ก็อดที่จะชื่นชมไม่ได้ อาศัยจังหวะที่เย่ชูหวินไปเข้าห้องน้ำ เธอก็ลากมือติงยียีมารีบพูดว่า “หน้าตาโดดเด่นมาก ดาราที่ฉันเคยปั้นมาบางคนยังสู้เขาไม่ได้เลย แต่ผอมไปหน่อย”
ติงยียีแกล้งหยอกเล่นว่า “ถ้างั้นให้คุณ”
ชิวไป๋นั่งอย่างเรียบร้อยทันที เหล่มองเธอ “ฉันเป็นคุณป้าผู้ใจกว้างเชียวนะ หล่อเหลาสูงใหญ่แบบนี้ไม่เหมะกับฉันหรอก”
“งั้นประเภทซื่อๆไม่มีเล่ห์เหลี่ยมอะไรอย่างเย่ป๋อนั้นเป็นยังไง” ติงยียีรีบรับลูกต่อทันที
ชิวไป๋นิ่งเงียบ แกล้งทำเป็นหันหน้ามองวิวทิวทัศน์ ไม่ยอมตอบคำถาม เห็นเธอหลบเลี่ยงแบบนี้ ติงยียีได้แต่ถอนหายใจ
“รอนานเลย” สีหน้าเย่ชูหวินขาวซีดเล็กน้อย ริมฝีปากไม่มีสีเลือดเลยสักนิด ร่างกายโงนเงนจะล้มมิล้มแหล่เหมือนจะพังทลายลงในวินาทีต่อมาอย่างนั้น
ติงยียีเป็นห่วงเล็กน้อย “คุณไม่เป็นไรนะคะ”
“ไม่เป็นไร” เย่ชูหวินมองเธออย่างดุดัน ติงยียีตัวเกร็งขึ้นมาทันที สีหน้าท่าทางก็เต็มไปด้วยร้อนรนกระวนกระวาย “เรื่องอะไร!”
เย่ชูหวินค่อยๆเข้ามาใกล้เธอ สีหน้าแน่วแน่ ชิวไป๋มองเขา สีหน้าเต็มไปด้วยความเข้าใจกระจ่าง เป็นผู้ชายที่ยอมทุ่มเทให้ติงยียีอีกคนหนึ่งแล้วสินะ
“คุณให้ผมกอดหนึ่งทีแล้วจะบอกคุณ” เย่ชูหวินห่างจากติงยียีเพียงสองสามเมตร เขากะพริบตา จู่ๆสีหน้าก็ผ่อนคลายลง พูดอย่างเนือยๆ
สีหน้าติงยียีแดงเรื่อ เธออุตส่าห์เป็นห่วงเขาขนาดนั้น เขากลับเอาเรื่องแบบนี้มาล้อเล่น!
เธอยื่นมือออกมา กระทุ้งศอกไปข้างนอก ศอกกระแทกที่ใต้ชายโครงเขา เย่ชูหวินขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ไม่สนใจคุณแล้ว!” ติงยียีลากชิวไป๋ไปนั่งบนรถอย่างโกรธๆ เย่ชูหวินยืนอยู่กับที่ ยิ้มอย่างอับจนหนทาง เขาก้มหน้าไม่รู้คิดอะไรอยู่ ตอนที่เงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งก็ไม่มีใครสนใจแล้ว
พิธีเปิดศูนย์การค้าสากล รถยนต์สีดำสองสามคันนำขบวนมาด้านหน้า รายล้อมรถยนต์ที่มีป้ายทะเบียนพิเศษคันหนึ่งอยู่
หญิงสาวที่ร่วมพิธียืนเข้าแถวเป็นสองแถว รถยนต์สีดำจอด คนวัยกลางคนคนหนึ่งเดินลงมา
เย่เนี่ยนโม่ที่สวมชุดสูทอย่างเป็นทางการเข้าไปรอต้อนรับ ทั้งสองคนจับมือกัน “เจ้าเมืองโจว สวัสดีครับ”
เจ้าเมืองโจวหัวเราะอย่างชอบใจ “เป็นคนหนุ่มที่เก่งมาก ทำประโยชน์ใหญ่หลวงให้กับเมืองตงเจียง ขับเคลื่อนความเจริญรุ่งเรืองไปทั่วทุกพื้นที่”
“เจ้าเมืองโจวเองก็ทุ่มเททำงานงานเพื่อความเจริญรุ่งเรืองทั่วทั้งเมือง”
ทั้งสองคนพูดยกย่องชื่นชมกันไปมา เย่ป๋อยืนอยู่ด้านหลังของคุณชาย เขาแอบเหลือบมองไปทางฝูงชนอย่างเงียบๆ หลังจากที่มองเห็นร่างที่คุ้นเคยสายตาก็สงบนิ่งลง
ชิวไป๋ขมวดคิ้วยืนอยู่นอกฝูงชน “เธอให้ฉันทิ้งงานทิ้งการบอกว่าจะมาสถานที่แห่งหนึ่งก็คือที่นี่เหรอ”
ติงยียีหัวเราะร่า “ก็ใช่นะสิ ในฐานะผู้ที่พักอาศัยอยู่ที่เมืองตงเจียงมายาวนานพวกเราก็ควรที่จะมาสนับสนุนหน่อยไง!”
สายตาเคลือบแคลงสงสัยของชิวไป๋มองกวาดไปมาที่เธอ เย่ชูหวินที่อยู่ข้างๆจู่ๆก็พูดขึ้นว่า “ขอโทษนะครับ เป็นผมเองที่อยากมาที่นี่”
ชิวไป๋เห็นอย่างนั้นน้ำเสียงก็อ่อนลง “ไม่เป็นไร พวกคุณดูกันไปเถอะ ฉันจะไปหาที่พักผ่อนหน่อย” พูดจบก็ไม่รอการตอบโต้จากทั้งสองคนเธอก็รีบเดินหายไปเลย
มองบนเวทีที่กำลังทำพิธีตัดริบบิ้น ติงยียีมองไปยังเย่เนี่ยนโม่ที่สวมชุดสูทอยู่บนเวทีด้วยสีหน้าเคร่งเครียดโดยมีฝูงชนกั้นอยู่ในระยะไกล ปิดบังความรักที่เอ่อล้นในแววตาเอาไว้ไม่อยู่
“คุณยียี” เย่ป๋อยืนอยู่ด้านหลังเธอห่างออกไปไม่กี่ก้าว ไม่เห็นคนที่ใจพร่ำเพ้อหา สายตาเขาหม่นหมองลงเล็กน้อย “ที่นี่คนเยอะ กรุณาตามผมไปที่ห้องพักรับรองดีกว่า”
เย่ชูหวินก็อยากตามไปด้วย เย่ป๋อเห็นสายตาเขาก็รู้ว่าเขาก็ชอบติงยียี อดไม่ได้ที่จะเป็นกังวลแทนคุณชาย
พวกเขามาที่ห้องพัก เย่ป๋อพูดคุยด้วยสองสามประโยคก็ถอยออกเตรียมจะกลับไปหาคุณชาย ก็ได้ยินเสียงคุ้นหูดังมาจากระเบียงทางเดินไกลๆ
“สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าห้องน้ำอยู่ตรงไหนคะ” ชิวไป๋โค้งตัวเล็กน้อย สองขาบิดเข้าหากันเพราะปวดจนทนไม่ไหว ความรู้สึกว่าท้องน้อยบวมขึ้นทำให้เธอรู้สึกเสียใจที่ตอนอยู่บนรถดื่มน้ำเยอะขนาดนั้น
เธอกัดฟันเดินสะเปะสะปะต่อไป มองเห็นคนที่สวมสูทยืนอยู่ตรงหัวมุมไกลๆ ดูเหมือนกำลังจะเดินไป เธอรีบพุ่งไป “ได้โปรดรอก่อนค่ะ!”
คนที่หันหลังให้เธอก็หยุดฝีเท้าลงจริงๆ จากนั้นหมุนตัวมามองเธอด้วยสายตาจริงจัง
“คุณเองเหรอ” เธอเขินเล็กน้อย เธอคิดว่าเอาของขวัญคืนกลับไปต่อไปทั้งสองคนอาจจะไร้การติดต่อพูดคุยกันอีก
เย่ป๋อเดินไปทิศทางหนึ่งสองสามก้าว เธอมองอย่างอึ้งๆ ภายในใจเกิดความสำนึกผิดสำหรับความขี้ขลาดของตนเองขึ้นมาในชั่วพริบตา ในใจคิดว่าเขาไม่สนใจตนเองแล้ว