ตอนที่ 1560 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1400

“จากนั้นละ?” ตอนนี้เขานั้นตะลึงจนสับสนไปหมด ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเขานี้แท้จริงแล้วโง่จริงๆหรือว่าแกล้งโง่กันแน่

จากนั้น? ในใจของติงยียีสะอึก คิดว่าชาวต่างชาติจะเป็นคนเปิดกว้าง ถ้าแบบนี้เข้าใจแล้วเขายังคิดจะถามว่าจากนั้นคืออะไรอีกเหรอ? พอนึกจะเปิดเรื่อง โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของเธอก็ดังขึ้น

ในสายโทรศัพท์ ชิวไป๋กัดฟันพูด: “สารเลวที่ไหนก็ไม่รู้เอาลูกแก้วมาทิ้งไว้เยอะแยะที่ปากทางประตุบันไดจนฉันล้มลงมา ติงยียีอยู่ที่ไหน ช่วยมาพยุงฉันที”

“ชิวไป๋บาดเจ็บ?”ติงยียีรีบร้อนลุกขึ้นมาขยับกระดูก วิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

เอเลนมองไปที่แผ่นหลังของเธอหมกมุ่นอยู่กับความคิด ผู้หญิงคนนี้เล่นเกมอะไรอยู่กันแน่ เธอหัวตัวกลับกำลังจะจากไป โทรศัพท์มือถือบนเตียงก็ดังขึ้นอีกครั้ง

เขาก้มลงมองที่หน้าจอ“เย่เนี่ยนโม่? เป็นคนรักของเธอ?” เขายิ้มขณะที่หยิบมือถือขึ้นมา“ฮาโหล? ติงยียีไม่อยู่”

ลมหายใจของคนที่อยู่ในสายโทรศัพท์หยุดนิ่ง ตามมาด้วยคำถามเรียบเฉย“คุณเป็นใครกัน?”

เอเลนคิดว่าคนนั้นเป็นแฟนของติงยียี ฟังจากน้ำเสียงของอีกฝ่ายที่ถามกลับมาอย่างใจเย็นก็ล้มล้างความคิดก่อนหน้านี้ไปเลย ท่าทีของอีกฝ่ายนั้นแน่วแน่เกินไป ทำให้เขาเป็นธรรมชาติกับอีกฝ่ายไปโดยปริยาย “ฉันชื่อเอเลน”

“เอเลน คุณเอาโทรศัพท์มือถือของเธอมาทำอะไร?” ปลายสายนั้นแม้แต่น้ำเสียงก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลง เอเลนกำลังจะตอบก็พลันฟื้นคืนสติขึ้นมาทันที เขาทำไมจะต้องรายงานทุกอย่างให้ชายคนนั้นฟังอย่างเชื่อฟังด้วย!

พอคิดว่าตัวเองถูกคนปั่นหัวโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงของเขาก็เลวร้ายขึ้นมา “ถ้าอยากจะรู้ก็มาถามด้วยตัวเองไม่ดีกว่าเหรอ”

เสียงสัญญาณไม่ว่างดังมาจากโทรศัพท์มือถือ เย่เนี่ยนโม่กำมือที่ถือโทรศัพท์มือถือเอาไว้แน่นขึ้น สายตาของเขานั้นน่าหวาดผวาเป็นอย่างมาก “คุณชายเย่??” พนักงานขายที่อยู่ด้านข้างเรียกเขาด้วยเสียงเบา

เขาตอบกลับอย่างเรียบเฉย พนักงานขายชี้ไปแหวนที่วางไว้บนเคาน์เตอร์ “คุณไม่ลองเหรอคะ?”

“เนี่ยนโม่คุณดูซิว่าสวยหรือเปล่า?”อ้าวเสว่ยกมือขึ้นยิ้มอย่างสดใสให้เขาดู บนนิ้วที่เรียวยาวมีแหวนเพชรรูปวงรีหนึ่งเม็ดส่องประกายระยิบระยับ

“ใครที่สวมแหวนวงนั้นให้กับเธอ?”น้ำเสียงของเย่เนี่ยนโม่เย็นชาเล็กน้อย พนักงานขายตอบอย่างลุกลี้ลุกลน: “นี่เป็นจิวเวลรี่ที่แพงที่สุดในร้านของพวกเราค่ะ”

เย่เนี่ยนโม่สีหน้าผ่อนคลายลง เขารู้ว่าตัวเองนั้นตื่นเต้นเกินไป แหวนบนมือของอ้าวเสว่กับสร้อยคอที่เขาเคยให้ติงยียีเมื่อก่อนนั้นเป็นแบบเดียวกัน ที่ได้คุยโทรศัพท์กับเอเลนเมื่อกี้นี้ทำให้เขามีความรู้สึกตกอยู่ในภาวะวิกฤต

“เนี่ยนโม่ ฉันชอบอันนี้มากเลย”อ้าวเสว่เดินมาข้างกายเขามองเขาอย่างสอบถาม ทันใดนั้นเองประตูร้านก็ถูกผลักเปิดออก เย่ป๋อเดินเข้ามา ก้มหัวทำความเคารพอย่างลึ้กซึ้งให้กับคุณชาย

“คุณชาย ได้โปรดอนุญาตให้ผมไปฝรั่งเศสสักรอบ”

ฝรั่งเศส?อ้าวเสว่มองไปที่ตัวเย่ป๋อด้วยความแปลกใจ เย่เนี่ยนโม่ขมวดคิ้วเล็กน้อย “เหตุผล”

เย่ป๋อไม่เคยโกหกคุณชายมาก่อน และยิ่งเหตุผลในตอนนี้ก็ยิ่งพูดไม่ออก ทำได้เพียงแค่ยืนตะลึงอยู่ตรงนี้ “ถือว่าลาพักร้อน”

เย่เนี่ยนโม่พูดออกทันทีทันใด

เย่ป๋อพยักหน้าเหมือนยกภูเขาออกจากอก เปิดประตูสาวเท้าเดินออกไปเหมือนกับดาวตก พนักงานขายจึงหยิบแหวนออกมาหลายวงอ้าวเสว่ลองแหวนอย่างมีความสุข แต่ในเวลานี้ตัวละครหลักทั้งสองที่อยู่ในฝรั่งเศสนั้นตั้งแต่เริ่มจนจบยังคงวนเวียนอยู่ในใจของเย่เนี่ยนโม่

สักครู่ใหญ่ “เนี่ยนโม่ แหวนวงนี้คุณคิดว่าเป็นอย่างไรบ้าง?”อ้าวเสว่หยิบแหวนคริสทัลวงหนึ่งเดินเข้ามา เดิมทีคนที่ควรจะอยู่ที่นั่นกลับไม่เห็นแล้ว

อากาศที่ปารีสไม่ดีนัก ติงยียียืนอยู่ที่ระเบียงอยู่ผู้คนที่เดินไปมาอย่างขวักไขว่คับคั่งด้านล่างโรงแรม แสงอาทิตย์ที่ปกคลุมไปด้วยเมฆดำทำได้แค่เพียงฝืนเปิดเผยออกมาได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ผู้หญิงคนหนึ่งสวมเสื้อโค้ทหนังสีดำ เดินย่ำด้วยรองเท้าส้นสูงสิบเซนติเมตรท่ามกลางสายฝน น้ำฝนนั้นกระเซ็นไปที่ร่วมสีแดงของเธอ กระจายออกเป็นละอองน้ำ นี่คือหนึ่งในเมืองแก่งแฟชั่น แม้ว่าฝนตกนั้นจะเป็นสถานการณ์ที่น่ากระอักกระอ่วนใจก็ยังสามารถสง่างามได้เป็นอย่างมาก ขณะนี้เองที่กริ่งประตูดังขึ้น

ติงยียีมองไปที่นาฬิกาข้อมือ คำนวณว่าชิวไป๋น่าจะมารับเธอแล้ว หน้าต่างกระจกที่ระเบียงสะท้อนให้เห็นรูปลักษณ์ของเธอในตอนนี้ เสื้อเชิ้ตสีขาวที่ยาวมาถึงต้นขา ส่วนของปกเสื้อนั้นเพราะว่าถูกน้ำฝนทำให้เปียกชื้นและชื้นจนกระทั่งมองทะลุได้

ยอดแหลมเล็กกระจุ๋มกระจิ๋มตั้งตรง เธอลังเล ด้านนอกประตูกริ่งประตูดังขึ้นอีกครั้ง เธอคิดอย่างไรก็ตามชิวไป๋เองก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน ก็เลยไม่ใส่ใจวิ่งไปเปิดประตู

เปิดประตู เอเลนเดิมทีที่ใจรีบร้อน สายตาจากที่จับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเธอก็เคลื่อนตัวไปที่คอของเสื้อเชิ้ตสีขาว พอจะเคลื่อนลงไปต่ำกว่านี้ติงยียีก็หันตัววิ่งไปด้านหลัง แม้กระทั่งประตูก็ลืมปิด

“ทำไมคุณไม่พูดออกมาก่อน!” เธอเปิดผ้าห่มออกมา คนทั้งคนมุดเข้าไปซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่ม ปรากฏให้เห็นแค่เพียงหัวที่มองเขา เพราะว่าเขินอาย แก้มทั้งคู่ของเธอเปื้อนไปด้วยสีแดงก่ำ ดูแลช่างมีเสน่ห์เป็นอย่างมาก

เอเลนเอายาที่อยู่ในมือค่อยๆวางไว้ที่บนโต๊ะด้านข้างเตียง “นี่เป็นยาผงขาวยูนนานจากประเทศจีนของพวกคุณ ทาแล้วจะช่วยให้ข้อเท้าดีขึ้น”

“นึกไม่ถึงเลยว่าคุณเองก็รู้จักยาผงขาวยูนนาน?”ติงยียีมองเขาด้วยความแปลกใจ จากนั้นก็พบว่าเขานั้นค่อยๆเข้ามาใกล้ ดวงตาสีดำสบตากับดวงตาสีฟ้า

“ติงยียี คุณชนะแล้ว คุณหลอกล่อฉันจนสำเร็จแล้ว”ริมฝีปากของเขาเปิดออกเล็กน้อย คำพูดพวกนี้ทั้งหมดติงยียีไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย

“คุณพูดอะไรนะ รีบออกไปฉันจะเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว”ติงยียีถูกเขามองด้วยสายตาเหมือนหมาป่าเหมือนเสือจนตกใจตัว มองเขาอย่างระมัดระวัง