ตอนที่ 695 สาวใช้ตัวแสบ 599

ตอนที่ 695 สาวใช้ตัวแสบ 599

พวกเขาแนบอิงกันอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่อุดมสมบูรณ์ตนหนึ่ง มีเด็กผู้ชายและเด็กผู้หญิงคู่หนึ่ง วิ่งเล่นหยอกล้อกันอยู่ในทุ่งหญ้า

เด็กผู้ชายตัวสูงกว่าเด็กผู้หญิงมาก ดูท่าทางน่าจะโตกว่าสองสามขวบ

พี่ชายนำน้องสาวเล่น คอยดูแลเธอเป็นอย่างดี เธอชี้ไปยังเด็กทั้งสอง หันไปพูดกับเย่เชินหลินอย่างมีความสุข“คุณดูสิ ลูกรักของเราช่างน่ารักเหลือเกิน ล้มแล้วก็รู้จักลุกขึ้นมาเอง”

ความฝันในครั้งนี้ชัดเจนกว่าครั้งก่อนๆ เธอถึงขั้นสามารถมองเห็นรูปร่างหน้าตาของเด็กน้อยทั้งสอง

ความงดงามเช่นนี้ทำให้เธอสบายใจมาก เธอซุกอยู่ในอ้อมกอดของเย่เชินหลิน ด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้มเล็กน้อย

เย่เชินหลินเห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มของเธอ ผ่านแสงไฟบนหัวเตียง ความสุขก็พุ่งทะลักขึ้นมาจากหัวใจ

ยัยตัวเล็ก เพื่อให้เธอหลับสบายอย่างนี้ทุกคืน ฉันจะพยายามให้มากยิ่งขึ้น แต่จะไม่มีทางยอมให้ใครมาทำลายเราเด็ดขาด

เมื่อเช้าแล้ว เย่เชินหลินไม่ได้นอนขี้เกียจ เขาตื่นมาตั้งแต่เช้าแล้ว และไปออกกำลังกายยามเช้าตามปกติ

ความสุขของผู้หญิงก็ต้องรวมถึงความสุขทางเพศด้วย ถึงแม้ว่าเขาจะแข็งแรง แต่ก็ต้องรักษาต่อไป ยิ่งร่างกายของเขาแข็งแรงมากเท่าไหร่ เขาก็จะสนองความต้องการของผู้หญิงของเขาได้ถึงสุดขีด ทุกเมื่อที่เธอต้องการ

หลังจากที่ออกกำลังกายเสร็จและรอจนเหงื่อแห้งแล้ว เขาก็ไปอาบน้ำ หลังจากนั้นพ่อบ้านก็มาเรียกให้ไปกินข้าว

“ซู่!เธอยังหลับอยู่ อย่าส่งเสียงดัง”เมื่อเย่เชินหลินได้ยินเสียงพ่อบ้าน ก็รีบออกมาจากห้องนอน เอ่ยบอกพ่อบ้านเสียงทุ้ม

สำหรับเรื่องที่ว่าทำไมเซี่ยชีหรั่นถึงหลับนอนขนาดนี้ พ่อบ้านรู้ดีอยู่แก่ใจอยู่แล้ว ไม่รู้ว่าเช้านี้คุณชายใหญ่แห่งตระกูลเย่ของพวกเขาออกกำลังกายหนักจนร้อนเกินไปหรือเปล่า ถึงได้ใส่เพียงเสื้อยืดแขนสั้นตัวหนึ่ง และรอยฟันบนแขนก็มองเห็นได้อย่างชัดเจน

สายตาของพ่อบ้านกวาดผ่านแขนของเขาไป เย่เชินหลินกระแอมเล็กน้อย ก่อนจะยกแขนขึ้นอย่างภูมิใจสุดๆ ให้เขามองสักให้พอ

“หึๆ มองไม่ออกเลยนะครับ ว่าคุณผู้หญิงจะเก่งขนาดนี้”พ่อบ้านหยอกล้อไปประโยคหนึ่ง เย่เชินหลินเหลือบมองเล็กน้อย เหมือนกำลังพูดอยู่ว่า มันแน่นอนอยู่แล้ว นี่คือผู้หญิงของฉัน ต้องเก่งทุกด้านอยู่แล้ว

“เอาล่ะ นายขึ้นไปดูบนตึกก่อนว่าส้งหลิงหลิงจะลงมากินข้าวเช้าไหม ถ้าเธอไม่อยากขยับตัว นายก็ส่งคนเอาขึ้นไปเอาละกัน และอีกเรื่อง ไปเรียกโม่เสี่ยวหนงออกมากินข้าวด้วยกัน”เย่เชินหลินเอ่ย

“ครับ คุณเย่”หลังจากที่พ่อบ้านรับคำสั่งมาแล้ว ก็ไปเรียกโม่เสี่ยวหนงก่อน แล้วค่อยขึ้นไปเรียกส้งหลิงหลิง

“คุณส้ง คุณเย่ถามว่าคุณจะลงไปทานอาหารเช้าไหม ผมว่าเขาก็แค่ถามไปตามมารยาทแหละครับ หากคุณลงไปจริงๆ ก็คงไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่”พ่อบ้านเอ่ยอย่างเยาะเย้ย

ส้งหลิงหลิงชักสีหน้า ก่อนจะลุกขึ้นอย่างไม่พอใจนัก เธอจงใจกุมท้องไว้ และเอ่ยขึ้นอย่างหยิ่งยโส“ไม่มีอะไรไม่เหมาะสมหรอก ผู้ชายมีเล็กน้อยเป็นเรื่องปกติ และที่สำคัญในท้องฉันมีเชื้อสายของตระกูลเย่อยู่ด้วย ต่อให้ผู้หญิงแซ่เซี่ยกลับมา ก็ไม่เห็นว่าฉันจะน่าอายตรงไหนเลย นายว่าไหม”

พ่อบ้านยิ้มแห้งไปสองที รรอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความประชดประชัน

คราวที่แล้วที่จงหวีฉวนมา พ่อบ้านจงใจพาส้งหลิงหลิงลงไป จากนั้นพ่อบ้านก็ไปขอโทษเย่เชินหลินด้วยตนเอง เย่เชินหลินรู้ว่าเขาไม่ค่อยพอใจในตัวส้งหลิงหลิงเท่าไหร่ เขาจึงได้บอกจุดยืนของตนให้พ่อบ้านรับรู้ บอกว่าลูกของส้งหลิงหลิงนั้น เขาจะเก็บไว้ ต่อไปต้องระวังหน่อย อย่าให้เธอได้รับแรงกระตุ้นทางใจอะไรอีก

พ่อบ้านรีบรับคำด้วยท่าทีที่จริงใจ

เย่เชินหลินรู้ว่าไม่ว่าพ่อบ้านจะเป็นยังไง เขาก็ไม่กล้าทำอะไรส้งหลิงหลิงอย่างเปิดเผย เขามีความคิด ไม่ใช่เรื่องที่เปลี่ยนแปลงกันได้ง่ายๆ

ขอเพียงเขาไม่ทำจนเกินไป เย่เชินหลินไม่ทำอะไรพ่อบ้านของเขาเพื่อส้งหลิงหลิงหรอก

เมื่อส้งหลิงหลิงเห็นพ่อบ้านยิ้มเยาะ เธอก็ยิ่งรู้สึกโมโหในใจ

เธอถอนหายใจแรงๆในใจทีหนึ่ง เฝ้าบอกตัวเองไม่หยุด เขาเป็นแค่สุนัขรับใช้ ไม่รีบๆ รอให้ลูกชายของฉันโตก่อน สักวันหนึ่งเธอจะจัดการเขาเอง

ส้งหลิงหลิงค่อยๆลงจากตึก ภายใต้การติดตามของสาวใช้ และค่อยๆเดินไปยังห้องอาหาร ซึ่งเย่เชินหลินและโม่เสี่ยวหนงได้นั่งอยู่ก่อนแล้ว

เธอกวาดสายตามอง ไม่เห็นเซี่ยชีหรั่น ยังไม่ทันได้คิดว่าทำไมเซี่ยชีหรั่นไม่มา โม่เสี่ยวหนงก็ชิงเอ่ยปากขึ้นเสียก่อน

“พี่เขย พี่นี่ก็จริงๆเลยนะ พี่สาวฉันสุขภาพไม่ดี พี่ก็.....อย่างน้อยพี่ก็ควรจะออมมือหน่อย ดูสิ พี่สาวฉันไม่มีเรี่ยวแรงจะกินข้าวเช้าแล้วเนี่ย”

คำพูดเหล่านี้ของโม่เสี่ยวหนงจงใจพูดให้ส้งหลิงหลิงฟัง เมื่อส้งหลิงหลิงฟังเรื่องแบบนี้ ในใจของเธอจะสบายใจไหม

คราวที่แล้วหลังจากที่เธอแบกท้องแก่ๆของเธอกลับมาที่คฤหาสน์ตระกูลเย่ เธอก็ยึดห้องนอนใหญ่ชั้นบนไปทันที แต่ยึดห้องนอนมาแล้วยังไง เธอยึดครองห้องนอนมาได้ แต่ไม่อาจครอบครองผู้ชายคนนั้นได้ เขาไม่เคยนอนในห้องนั้นกับเธอแม้แต่ครั้งเดียว ทว่าเซี่ยชีหรั่นนี่สิ พอกลับมาปุ๊บเขาก็ทำจนเธอลุกจากเตียงไม่ไหวเลย

เธอไม่เชื่อหรอก ต่อให้เย่เชินหลินทำเต็มที่ คืนหนึ่งทำหลายครั้ง ก็คงไม่ถึงกลับลุกไม่ขึ้นหรอกมั้ง นางผู้หญิงคนนั้นมันเลว มันสำออย จงใจให้เย่เชินหลินหวงแหนเธอ

นางสุนัขจิ้งจอก ฉันจะคอยดูว่าเธอจะมีความสุขได้อีกกี่น้ำ ส้งหลิงหลิงกำลังคิดในใจอย่างเคียดแค้น ทว่าบนใบหน้ากลับเผยรอยยิ้มขึ้นมา มองไปยังเย่เชินหลิน จากนั้นทิ้งตัวนั่งลงตรงข้ามเย่เชินหลินราวกับไม่มีเรื่องอะไร

ที่นั่งนี้ เป็นที่นั่งที่เธอนั่งเมื่อก่อนตอนที่เป็นคู่หมั้น

เย่เชินหลินก็ไม่ได้ว่าอะไร เพียงสั่งพ่อบ้าน ให้ตั้งสำหรับอาหารเช้าได้แล้ว

“เชินหลิน นายได้พักผ่อนดีไหม”ส้งหลิงหลิงถามอย่างอ่อนโยน เย่เชินหลินพยักหน้าเล็กน้อย อย่างสุภาพ ก่อนจะเอ่ยถามเธอกลับ “เธอล่ะ ถ้ามีอะไรไม่สบายตรงไหน ก็บอกสาวใช้ได้เลยนะ ให้สาวใช้ไปเรียกพ่อบ้าน”