ตอนที่ 697 สาวใช้ตัวแสบ 601

ตอนที่ 697 สาวใช้ตัวแสบ 601

“โม่เสี่ยวหนง แกไม่ได้ตายดีแน่ ไม่ได้ตายดีแน่”ส้งหลิงหลิงตะโกนด่าด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้นเรื่อยๆ

เย่เชินหลินที่อยู่ในห้องนอนด้านล่าง เขาเพิ่งฉีกกระโปรงของเซี่ยชีหรั่นออกจากเรือนร่างของเธอ ก็ได้ยินเสียงก่นด่าอย่างเดือดดาลของส้งหลิงหลิง

เกิดเรื่องแบบนี้ พวกเขาจะมีอารมณ์ทำต่อได้อย่างไร

เย่เชินหลินลุกลงจากเตียง เซี่ยชีหรั่นก็ร้อนใจไม่น้อย ถามอย่างเป็นห่วง“นี่มันเกิดอะไรขึ้น”

แต่บนเรือนร่างเธอไม่มีผ้าปกปิดแม้แต่ชิ้นเดียว จะรีบออกไปก็ไม่ได้ เย่เชินหลินรีบเอ่ยปลอบเธอไปประโยคหนึ่ง“เธอไม่ต้องเป็นห่วง เดี๋ยวฉันออกไปดูแป๊บเดียวก็กลับมาแล้ว”

พูดจบ เขาก็รีบสาวเท้ายาวออกห้องไป เดินทะลุระเบียงไปที่ห้องโถงและแหงนหน้ามองขึ้นไปชั้นบน

เมื่อโม่เสี่ยวหนงเห็นว่าส้งหลิงหลิงเสียงดังเกินไป ก็รู้ว่าการที่เธอร้องเสียงดังขนาดนี้ เป็นไปได้สูงที่เย่เชินหลินจะโทษตน

เธอไม่กล้ากำเริบเสิบสานเหมือนตอนแรกอีก รีบซ่อนท่าทางได้ใจบนใบหน้ากลับไปทันที

ส้งหลิงหลิงโกรธขึ้นมาจริงๆแล้ว เดินออกมาจากห้อง คิดจะไปไล่ตามโม่เสี่ยวหนง โม่เสี่ยวหนงรอเธออยู่ หากเธอก้าวไปข้างหน้าอีกนิด ตอนลงบันไดเธอต้องเร่งฝีเท้าแน่ๆ ท้องของส้งหลิงหลิงในขณะนี้เหมือนลูกบอลไม่มีผิด ต้องกลิ้งลงไปแน่ๆ

“เกิดอะไรขึ้น”เย่เชินหลินตะโกนถามขึ้นมาจากด้านล่าง เมื่อส้งหลิงหลิงได้ยินเสียงเย่เชินหลิน อารมณ์ที่เดือดดาลเกินบรรยายนั้นก็สงบลงทันที

ทำไมเธอถึงได้โง่ขนาดนี้ รู้ทั้งรู้ว่าโม่เสี่ยวหนงจงใจมาหาเรื่องเธอ ต้องการทำให้เธอคลอดก่อนกำหนด เธอกลับหลงกล และยังโกรธขึ้นมาจริงๆ

ตอนนี้เด็กในท้องดิ้นแรงมาก เธอมองไปข้างหน้า ก็เห็นโม่เสี่ยวหนงเดินไปถึงขอบบันไดแล้ว

อันตรายจริงๆ หากเธอไล่ตามไป ไม่แน่ในขณะที่ไล่ตามนั้น เธอและลูกอาจจะกลายเป็นศพสองชีวิตในหนึ่งร่างก็ได้

เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆสองที แล้วค่อยเอ่ยตอบเย่เชินหลิน“เชินหลิน โม่เสี่ยวหนงคิดจะฆ่าลูกของฉัน”

เย่เชินหลินขมวดคิ้ว จ้องหน้าโม่เสี่ยวหนงอย่างไม่พอใจนัก

โม่เสี่ยวหนงจบด้านการแสดงมาอยู่แล้ว ขณะนี้ เมื่อร้อนใจขึ้นมา ก็บิ้วอารมณ์ขึ้นมาทันที น้ำตาก็รวมตัวกันขึ้นในดวงตาทั้งคู่

หลังจากที่เย่เชินหลินถามไปเพียงประโยคเดียว และควบคุมสถานการณ์ได้แล้ว เขาก็ไม่ได้พูดอะไรอีก หากแต่เดินขึ้นชั้นบนไปด้วยฝีเท้าที่หนักอึ้ง

เขาไม่อยากพูดเสียงดัง ให้เซี่ยชีหรั่นรู้เรื่องแบบนี้ เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับโม่เสี่ยวหนง เธอจะลำบากใจ

หลังจากที่ขึ้นตึกไปแล้ว เย่เชินหลินสีหน้าบึ้งตึง มองส้งหลิงหลิงที่ท้องโตแล้วหันไปมองโม่เสี่ยวหนง เอ่ยเสียงขรึม“พวกเธอสองคน เข้ามาที่ห้อง”

พูดจบ เขาก็เดินเข้าห้องไปก่อน ส้งหลิงหลิงรีบเดินตามหลังเย่เชินหลินไป

เธอเกลียดโม่เสี่ยวหนง อยากจะรีบฟ้องนั้นก็เป็นส่วนหนึ่ง แต่เรื่องที่สำคัญที่สุดในขณะนี้คือเรื่องน้องชายของเธอ เธอต้องถามให้แน่ใจก่อนว่าจริงเท็จเพียงใด

โม่เสี่ยวหนงเริ่มกลัวขึ้นมาแล้ว เธออยากให้เซี่ยชีหรั่นอยู่ที่นี่ด้วยจริงๆ เห็นแก่เซี่ยชีหรั่น เย่เชินหลินไม่ไล่เธอออกจากบ้านแน่

นางบ้าส้งหลิงหลิง ทำไมท้องถึงได้แข็งแรงขนาดนี้ อีกนิดเดียวเท่านั้น หากเย่เชินหลินมาช้าอีกนิด เมื่อเขามาถึง ลูกของส้งหลิงหลิงก็แท้งไปแล้ว

เธอมั่นใจว่าถึงตอนนั้น เย่เชินหลินต้องไม่มีอารมณ์มาซักถามว่าลูกของส้งหลิงหลิงถูกเธอพูดจนแท้ง หากเขาจะโทษ ก็ต้องโทษที่ส้งหลิงหลิงไม่ระมัดระวังตัวเอง

ทีนี้เป็นไงล่ะ ขโมยไก่ไม่ได้ ยังเสียข้าวสารอีกกำมือ คราวนี้เขาต้องมีความทรงจำที่ไม่ดีต่อเธอแน่ๆ

ไม่ได้ เธอจะให้เย่เชินหลินคิดว่าเธอตั้งใจหาเรื่องไม่ได้เด็ดขาด เธอต้องหาข้ออ้างดีๆสักข้อหนึ่ง

“พวกเธอสองคนปิดประตู”เย่เชินหลินสั่งสาวใช้ที่อยู่ข้างนอก

“ทีนี้ไม่มีคนแล้ว ไหนบอกมาซิ เกิดอะไรขึ้น”สีหน้าของเย่เชินหลินยังคงบึ้งตึง ไม่ได้มองส้งหลิงหลิง หากแต่จ้องหน้าโม่เสี่ยวหนง

ท่าทางของเขาแบบนี้ ก็เป็นการแสดงออกแล้วว่าเขาอยู่ข้างนางผู้หญิงท้องโตคนนั้น โม่เสี่ยวหนงรู้สึกโมโหในใจมาก เธอคือน้องเมียนะ เขาไม่เข้าข้างน้องเมียตัวเองได้ไง

ท่าทางเขาคงจะมีใจให้ส้งหลิงหลิงไปแล้ว คนแซ่เย่ ถ้านายไม่ช่วยฉัน แต่ไปช่วยมัน นายคอยดูละกัน ว่าฉันจะฟ้องนายต่อหน้าเซี่ยชีหรั่นยังไง

โม่เสี่ยวหนงจมูกแดงขึ้นมา ยังไม่ทันเอ่ยปากพูด น้ำตาก็ไหลพรากลงมาทันที

“พี่เขยฉันผิดไปแล้ว ฉันปากมากเอง วันนี้ตอนที่ฉันออกไปเที่ยวบังเอิญได้ยินเรื่องส้งซูหาวมา ส้งซูหาวมันคิดจะลักพาตัวพี่สาวฉันนะ ต้องมีคนบงการอยู่ข้างหลังแน่ๆ ฉันคิดว่าเป็นส้งหลิงหลิงที่คิดจะทำลายความสัมพันธ์ของพวกพี่ ฉันก็เลยโกรธจึงขึ้นมาถามเธอ ฉันลืมไปว่าเธอกำลังท้องโตอยู่ โอ้ย หากฉันทำให้เธอคลอดก่อนกำหนด เด็กเป็นอะไรขึ้นมา ฉันจะรับผิดชอบไหวได้อย่างไร”

เย่เชินหลินขมวดคิ้ว จ้องหน้าโม่เสี่ยวหนงอย่างเอือมระอาไปสองที ก่อนจะครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่เพื่อเซี่ยชีหรั่น เขาไม่ได้ระเบิดอารมณ์ออกมา เพียงแต่ตักเตือนเธอไปประโยคหนึ่ง“เธอห้ามลืมสิ่งที่ฉันเคยพูดไว้ ไม่เช่นนั้น ต่อให้ฉันไม่ไล่เธอไป พี่สาวเธอก็ไม่ให้เธออยู่ที่นี่แน่ เดิมทีพี่สาวเธอก็ไม่ได้อยากให้เธอมาอยู่แล้ว กลัวเธอจะก่อเรื่อง แต่ฉันเป็นคนยืนยันให้เธอมาเอง”