ตอนที่ 698 สาวใช้ตัวแสบ 602

ตอนที่ 698 สาวใช้ตัวแสบ 602

หากเขาคิดจะครอบครองทั้งสองคน เธอก็มีศักดิ์ศรีของเธอเช่นกัน เธอจะจากไปอย่างไม่ลังเลเลย

ยังดีที่สุดท้ายมือของเขาก็ไม่ได้วางลงไป แต่ซุกเข้าไปในกระเป๋ากางเกง

เขาไม่ได้เห็นเธอมา นี่คือปฏิกิริยาที่เขาทำเอง ใจที่ลุ้นระทึกของเซี่ยชีหรั่นก็สงบลงแล้ว เพียงแต่เมื่อนึกว่าเขาเคยมีความคิดที่จะปลอบโยนผู้หญิงคนอื่น ในใจเธอก็รู้สึกหึงอยู่ไม่น้อย

“ไม่คิดอะไรแล้ว ตระกูลส้งเกิดเรื่องขึ้นจริงๆ คิดจะกลับไปสุขสบายอย่างเมื่อก่อนคงเป็นไปไม่ค่อยได้แล้ว แต่จะบอกว่าหมดสิ้นทุกสิ่งก็ไม่ขนาดนั้น แม่ของเธอถือว่ายังเป็นคนดีอยู่ อย่างน้อยก็ไม่ได้ทำเรื่องใหญ่โตอะไร ฉันจะหาวิธีช่วยท่านออกมา”

“จริงหรือ เชินหลิน ฉันยังไม่กล้าเอ่ยปากข้อร้องนายเลย ฉันกลัวนายจะคิดว่าฉันได้คืบจะเอาศอก”ส้งหลิงหลิงถอนหายใจยาวออกมาเฮือกหนึ่ง มองเย่เชินหลินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา

ท่าทางของเธอน่าสงสารมาก เย่เชินหลินกระตุกคิ้วเล็กน้อย ห้ามมองดวงตาคู่นั้น ไม่ได้มองน้ำตาของเธออีก

เขาเป็นผู้ชาย เมื่อเห็นน้ำตาผู้หญิง โดยเฉพาะน้ำตาที่มาจากหัวใจ มันก็ทำให้เขาเกิดความอ่อนไหวบ้าง

ยิ่งไปกว่านั้นเธอยังตั้งท้องลูกของเขาอยู่ และเคยเป็นคู่หมั้นของเขามาก่อนด้วย

“เธอท้องลูกของฉันอยู่ ขอเพียงเธอเป็นคนดี สิ่งที่ฉันสามารถช่วยเธอได้ฉันก็จะช่วย เอาล่ะ เธอพักผ่อนเถอะ คำพูดของโม่เสี่ยวหนงเธออย่าเอามาใส่ใจ”

ส้งหลิงหลิงสูดจมูกเล็กน้อย ยื่นมือขึ้นมาปาดคราบน้ำตาออก เย่เชินหลินเดินไปหยิบกระดาษทิชชูจากลิ้นชักบนหัวเตียงมาให้เธอสองแผ่น

“เชินหลิน ขอบคุณนายมาก ขอบคุณมากจริงๆ ฉันดีใจมาก และมีความสุขมากๆ”ส้งหลิงหลิงรับกระดาษทิชชูมา เช็ดไปสองที ทว่ายิ่งเช็ดน้ำตากลับยิ่งไหลพรากลงมา

สายตาของเธอเหลือบไปมองหน้าประตูพอดี แต่เธอกลับแสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยังคงร้องไห้ต่อ

เธอสัมผัสได้ว่าเย่เชินหลินใจอ่อนแล้ว และเขายังไม่ได้สังเกตเห็นเซี่ยชีหรั่นที่ยืนอยู่หน้าประตู หากให้เซี่ยชีหรั่นเห็นภาพเขามากอดเธอเอง ถ้าเช่นนั้น ต่อให้เซี่ยชีหรั่นใจกว้างขนาดไหน ก็คือรับไม่ได้ล่ะมั้ง

ถึงตอนนั้นเธอไม่จำเป็นต้องพูดอะไร และไม่ต้องเป็นต้องทำเป็นยุ่งมากอะไร เซี่ยชีหรั่นก็จะจากไปด้วยความเสียใจเอง

เธอรักในศักดิ์ศรีมากไม่ใช่หรือ คงไม่ยอมครอบครองชายที่มีผู้หญิงคนอื่นอยู่ในใจหรอกนะ

เย่เชินหลินไม่ทำอะไรส้งหลิงหลิงง่ายๆ เพียงเพราะเซี่ยชีหรั่นไม่อยู่หรอก ส้งหลิงหลิงร้องไห้จริงหรือปลอมเขาก็ดูออก

“ฉันไปละ”เขาเอ่ยอย่างเยือกเย็น สาวเท้าเดินไปทันที โดยไม่มีวี่แววที่จะอยู่เป็นเพื่อนเธอแม้แต่นิดเดียว

ส้งหลิงหลิงผิดหวังมาก มองไปยังหน้าประตูอีกครั้งอย่างอัตโนมัติ เซี่ยชีหรั่นก็กำลังจ้องเธออย่างเยือกเย็นเช่นกัน

เซี่ยชีหรั่นคงใช้สายตาเช่นนี้มองคนอื่นน้อยมาก เธอเกลียดคนต่อหน้าอย่างลับหลังอย่างที่สุด ทั้งๆที่ส้งหลิงหลิงเห็นเธอแล้ว ยังจะมาแสร้งแสดงละครให้เธอดูอีก จงใจจะทำให้เย่เชินหลินแสดงออกมาว่าใจอ่อนและสงสารเธอ

ส้งหลิงหลิง ในความคิดเธอ ฉันเป็นคนหลอกง่ายขนาดนั้นเลยหรือ

เธอคิดว่าเธอทำแบบนี้ แล้วฉันจะจากเย่เชินหลินไปง่ายๆอย่างนั้นหรือ ผู้ชายคนนี้รักฉันหรือไม่ ฉันจะไม่รู้เลยหรือ

ต่อให้เมื่อครู่นี้เขามีอารมณ์อย่างอื่นต่อเธอไปชั่วขณะ อย่างมากก็แค่ระลึกความหลัง เห็นแก่ที่ช่วงนี้เธอเจอเรื่องราวมากมายก็เท่านั้นแหละ

เธอยิ่งอยากทำลายพวกเรามากเท่าไหร่ ฉันจะยิ่งไม่ให้เธอทำสำเร็จ

แต่แน่นอน ยังไงเธอก็ท้องอยู่ เซี่ยชีหรั่นก็ไม่ทำอะไรที่มันเกินเลยกับเธอหรอก แต่เธอก็ไม่ลืมที่จะรักษาจุดยืนของตนเช่นกัน

“คุณผู้หญิง คุณมาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ”เย่เชินหลินเอ่ยถามไปประโยคหนึ่ง เมื่ออยู่ต่อหน้าเซี่ยชีหรั่น ทั้งสีหน้าท่าทางและอารมณ์ในการพูดก็เปลี่ยนไปทันที แถมยังจงใจหยอกล้อเซี่ยชีหรั่นอีก เรียกเธอว่าคุณผู้หญิง

หากในเวลาปกติได้ยินเขาเรียกเธอแบบนี้ เซี่ยชีหรั่นก็คงใบหน้าเปื้อนยิ้มขึ้นมาทันที แต่ตอนนี้เธอไม่มีอารมณ์มายิ้ม

เธอชักสีหน้าจ้องหน้าเย่เชินหลินนิ่ง ในน้ำเสียงที่พูดก็แฝงไปด้วยความประชดประชันเล็กน้อย

“คุณเย่ คุณคงจดจ่อมากเกินไป ขนาดฉันมาเมื่อไหร่ยังไม่รู้เลย”

เมื่อเย่เชินหลินได้ยินเซี่ยชีหรั่นพูดด้วยน้ำเสียงประหลาดเช่นนี้ เขาก็เม้มปากเล็กน้อย ทว่ากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม พร้อมกับเข้าไปกอดไหล่เธอ เอ่ยเสียงทุ้ม“ทำไมฉันได้กลิ่นความหึงลอยมานะ โกรธเหรอ”เขาเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน

“ใช่โกรธ ฉันรับรองได้เลยไม่ว่าผู้หญิงคนไหนเห็นผู้ชายของตนเองคิดจะไปมอบอ้อมกอดให้กับผู้หญิงคนอื่น ก็ต้องโกรธ ฉันก็เหมือนกัน”เซี่ยชีหรั่นเอ่ยอย่างแข็งกร้าว

เขาชอบความตรงไปตรงมาของเธอแบบนี้ที่สุด มีอะไรก็พูดออกมา ไม่เก็บไม่ซ่อนเอาไว้

“ฉันไม่ได้จะไปมอบอ้อมกอดให้ใครสักหน่อย เธอคิดมากไปแล้ว ยัยบื้อ”เย่เชินหลินยีผมเซี่ยชีหรั่นเบาๆ ทว่าดวงหน้าน้อยๆของเธอยังคงบึ้งตึงเช่นเดิม

“โกหก ฉันเห็นกับตา มือของคุณคิดจะวางลงบนหัวของคนอื่นไม่ใช่หรือไง คุณวางสิ วางลงไป ไม่สนใจคุณแล้ว”

เซี่ยชีหรั่นพูดจบอย่างงอนๆ ก่อนจะสะบัดมือเย่เชินหลินออก วิ่งหนีไปทันที

ท่าทางยัยตัวเล็กจะโกรธจริงๆสักแล้วสิ

เย่เชินหลินรีบตามเธอไป วิ่งตามไปด้วยพร้อมกับพูดไปด้วย“เธอช้าหน่อย ลงบันไดระวังลื่นล้ม จะโกรธก็ค่อยไปโกรธที่พื้นราบ”

“จะวิ่ง จะวิ่ง ใครสนใจคุณ คุณไปสนใจน้องส้งผู้น่าสงสารของคุณเถอะ”เซี่ยชีหรั่นเอ่ย ขณะที่วิ่งลงบันไดไปได้สองขั้นแล้ว