ตอนที่ 700 สาวใช้ตัวแสบ 604

ตอนที่ 700 สาวใช้ตัวแสบ 604

ในสายตาของโม่เสี่ยวจุน ทุกอย่างกลายเป็นความเห็นแก่ตัวของเขาไปแล้ว

คนอย่างเย่เชินหลินยังจะสนใจว่าใครจะมองจะพูดยังไงอีกงั้นหรือ หากเขาคือว่าเขาเห็นแก่ตัวก็ให้เขาคิดไปสิ เพราะสำหรับเย่เชินหลินแล้ว โม่เสี่ยวจุนคือคนที่ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องใดๆกับเขาทั้งสิ้น

หากไม่ใช่เพราะเซี่ยชีหรั่นใส่ใจเขาจริงๆแล้วล่ะก็ แค่จะพูดเขายังไม่อยากจะพูดด้วยเลย

ถ้าทำให้เขาโกรธมากๆ เขาก็ควรจะชกเข้าไปสักหมัดหนึ่ง

แต่ที่น่าแปลกก็คือ แม้แต่เขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ทุกครั้งที่จะเหวี่ยงหมัดใส่โม่เสี่ยวจุน เขาก็จะรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ

เขานึกถึงเรื่องที่เขาจะเป็นน้องชายของตนหรือไม่ขึ้นมาอีกครั้ง จำได้ว่าส้งหลิงหลิงเคยถามเขา ว่าเขาเคยตรวจสอบดูหรือเปล่า ว่าโม่เสี่ยวจุนเป็นน้องชายของเขาหรือไม่

เขาหลับตาครุ่นคิดอยู่สองวินาที นึกถึงเรื่องที่พวกเขาเคยตรวจดีเอ็นเอถึงสองครั้ง ผลแสดงอยู่บนกระดาษอย่างชัดเจน เคยตรวจดูแล้ว ไม่มีอะไรน่าสงสัย

เย่เชินหลิน นายก็แค่เชื่อมั่นในตัวเซี่ยชีหรั่นมากเกินไป คำพูดของเขามีอิทธิพลกับนายมากเกินไป นายถึงได้มีความคิดแบบนี้ คิดว่าโม่เสี่ยวจุนเป็นน้องชายของนาย ความคิดแบบนี้เป็นการทำร้ายเสี่ยวห้านชัดๆ นายห้ามคิดแบบนี้อีก

“ฉันจะเห็นแก่ตัวหรือไม่มันเกี่ยวอะไรกับนาย ที่มาคุยกับนายเป็นการส่วนตัว ก็เพราะจะบอกนายว่า ต่อไปอย่ายุ่งเรื่องคนอื่น ฉันกับเซี่ยชีหรั่นจะเป็นอย่างไร ก็เป็นเรื่องของเราสองคน ถ้านายหวังดีกับเธอจริงๆ ก็อย่ามารบกวนชีวิตเธอ เพิ่มภาระทางใจให้กับเธออีก”

พูดจบ เย่เชินหลินก็ไม่คิดจะพูดอะไรกับเขาต่ออีก หันหลังจะเดินจากไป

“หยุดก่อน เย่เชินหลิน ฉันได้บอกไปแล้ว นายมีตัวเลือกแค่สองตัว คือหนึ่ง หากจะอยู่กับเซี่ยชีหรั่น ก็เอาลูกของนายทิ้งซะ ถ้านายไม่ทำ ฉันจะทำเอง ต่อให้เด็กคนนี้เกิดมา ฉันก็จะหาวิธีจำกัดไอ้พันธุ์ชั่วนั่น นายทำลูกของนายไม่ลง ก็อย่ามายุ่งกับเซี่ยชีหรั่น ถึงแม้ว่าเธอจะเสียใจระยะหนึ่ง แต่พอผ่านไปช่วงหนึ่งเธอก็จะลืมนายไป และเริ่มต้นชีวิตใหม่ ฉันว่าไห่ลี่หมินและหลี่เหอไท้ยังเหมาะสมกับเธอกว่านายอีก พวกเขาบริสุทธิ์กว่านายมาก”

“โม่เสี่ยวจุน อย่าบังคับให้ฉันต้องลงมือกับนายนะ”เย่เชินหลินกระชากคอเสื้อโม่เสี่ยวจุนไว้

สิ่งที่เขาเกลียดที่สุดคือการที่ใครก็ตามบอกว่าจะยกเซี่ยชีหรั่นให้ เซี่ยชีหรั่นเป็นผู้หญิงของเขา เป็นผู้หญิงของเขาเพียงคนเดียวตลอดไป คนอื่นอย่าหวังแม้แต่จะชายตามองเธอ

โม่เสี่ยวจุนร้อง หึ ออกมาเสียงหนึ่ง จ้องหน้าเขาอย่างไม่เกรงกลัว กระตุกมุมปากขึ้นยิ้มอย่างเย้ยหยัน ความจริงแล้วท่าทางแบบนั้นคล้ายกับเย่เชินหลินมาก เพียงแต่ทั้งคู่ต่างไม่รู้ตัว

“ตามใจ ฉันสู้นายไม่ไหวอยู่แล้ว”เขาพูดอย่างไม่แยแส

“หยุดนะ ห้ามทำร้ายเขา”เย่เชินหลินได้ยันน้ำเสียงร้อนใจของเซี่ยชีหรั่น คนยังมาไม่ถึง เสียงก็มาถึงก่อนแล้ว

เขารู้ว่าเซี่ยชีหรั่นจะเสียใจ เขาไม่อยากสร้างความลำบากใจให้กับโม่เสี่ยวจุนที่เซี่ยชีหรั่นแคร์ต่อหน้าเธอ

ดังนั้นเมื่อได้ยินเสียงของเธอ เขาก็ปล่อยมือจากคอเสื้อของโม่เสี่ยวจุนทันที ทันทีที่ปล่อยมือ เซี่ยชีหรั่นก็ผลักประตูเปิดเข้ามาแล้ว

“เย่เชินหลิน ห้ามทำร้ายเขา ทำไมนายชอบใช้กำลังนักนะ นายรับปากฉันแล้วว่าจะไม่ทำตัวอันธพาลแบบนี้อีก”เซี่ยชีหรั่นเหมือนแม่เสือที่กำลังเดือดดัน เมื่อเข้ามาถึงก็แผลงฤทธิ์ทันที

เธอต้องร้อนใจอยู่แล้ว ทุกสิ่งที่โม่เสี่ยวจุนทำไปก็เพื่อเธอ ไม่ว่าจะเป็นใคร ก็คงไม่เห็นด้วยที่เธอจะไปอยู่กับผู้ชายที่มีลูกคนหนึ่ง

เธอเข้าใจในความคิดของพวกเขา เพียงแต่เธอจะยืนหยัดในความคิดของตนเอง ยึดมั่นในความรักของเธอ

เย่เชินหลินขมวดคิ้วแน่น มองไปยังผู้หญิงของเขาด้วยสีหน้าทำตัวไม่ค่อยถูก

ตอนนี้เขากลายเป็นเด็กนักเรียนของเธอสักแล้ว ท่าทางราวกับนักเรียนที่กำลังมีเรื่องชกต่อยแล้วถูกครูจับได้ สภาพสะบักสะบอมเล็กน้อย

เขากระแอมเสียงเล็กน้อย จงใจขมวดคิ้วเข้าหากัน เอ่ยหน้าตาย“ใครว่าฉันทำร้ายเขา ฉันไม่ได้ลงมือสักหน่อย ฉันก็แค่หลอกให้เขากลัว ก็เขาพูดจาเกินไปนิ”

ไห่ฉิงฉิงที่ตามเข้ามาก็ร้อนใจไม่แพ้กัน โม่เสี่ยวจุนคือคนที่เธอแคร์ที่สุด เธอจะทนเห็นโม่เสี่ยวจุนถูกทำร้ายได้อย่างไร

เธอมองสำรวจโม่เสี่ยวจุนตั้งแต่หัวจรดเท้า ก็พบว่าเขาไม่ได้บาดเจ็บอะไรจริงๆ ยังคงยืนอยู่ดี เพียงคอเสื้อมีรอยยับเล็กน้อยเท่านั้น

ถ้าเซี่ยชีหรั่นไม่เข้ามา หมัดของเย่เชินหลินก็คงกระทบลงบนใบหน้าของโม่เสี่ยวจุนไปแล้ว

“ไร้เหตุผลสิ้นดี เอะอะก็ใช้กำลัง ดิฉันไม่รู้เลยนะคะว่าคุณเย่กลายเป็นมนุษย์ยุคหินไปตั้งแต่เมื่อไหร่”ไห่ฉิงฉิงจ้องเย่เชินหลินเขม่น เอ่ยอย่างเยือกเย็นไปประโยคหนึ่ง

เธอเดินไปข้างกายโม่เสี่ยวจุน จับแขนเขาไว้ เอ่ยขึ้น“ไปเถอะเสี่ยวจุน ฉันถามชีหรั่นแล้ว เธอบอกว่าเธอยินดีอยู่กับเย่เชินหลิน เรากำลังทำอะไรกันอยู่ นี่มันการยุ่งเรื่องชาวบ้านนะ”

เซี่ยชีหรั่นฟังออกว่าไห่ฉิงฉิงโกรธมาก เธอเองก็เสียใจมากเช่นกัน รู้ว่าพวกเขาหวังดีกับเธอ แต่เธอก็ไม่สามารถปล่อยมือจากเย่เชินหลินไปอย่างที่พวกเขาต้องการ สำหรับเธอ มันเป็นเรื่องที่ยากทั้งขึ้นทั้งล่อง