ตอนที่ 701 สาวใช้ตัวแสบ 605

ตอนที่ 701 สาวใช้ตัวแสบ 605

คุณกับฉิงฉิงต้องมีความสุขแน่นอน ในเมื่อไปแล้ว ก็ไม่ต้องมาสนใจฉันแล้ว ดูแลเอาใจใส่เธอให้ดี เธอดีพอให้คุณใส่ใจ

เย่เชินหลินถอนหายใจแรงๆครั้งหนึ่ง กอบกุมใบหน้าเล็กของเซี่ยชีหรั่น จูบเบาๆลงบนหยาดน้ำตาของเธอ

เป็นเขาเองที่ไม่ดี เพราะเขาทำให้เธอต้องเสียน้ำตา

หากเขาไม่มีลูกโผล่มา ทุกคนคงจะอวยพรให้พวกเขา เธอคงไม่ต้องทุกข์ทรมานแบบนี้

“เด็กน้อย ผมจะทำให้คุณมีความสุข ถึงแม้จะมีลูกของส้งหลิงหลิง เราก็ยังมีความสุขเหมือนเดิม ขอบคุณที่คุณเลือกผม ผมจะไม่ทำให้คุณต้องผิดหวังกับการเลือกครั้งนี้” เมื่อจูบจนน้ำตาของเซี่ยชีหรั่นแห้งแล้ว เขาก็ให้คำมั่นสัญญากับเธออย่างหนักแน่น

ธรรมดาของคนที่ให้คำสัญญาจะจริงจัง อย่างน้อยในเวลานั้นพวกเขาเชื่อมั่นว่าตนเองจะทำได้

เพียงแต่เรื่องมันไม่ใช่ง่ายๆ ใครสามารถกำหนดได้ว่าหลังจากนี้จะเป็นยังไง

เมื่อได้ฟังคำสัญญา แน่นอนว่าดีใจ ในอนาคตข้างหน้า นึกถึงเวลานี้ บางทีอาจจะเปลี่ยนไป คำสัญญาอาจกลายเป็นเหมือนมีดคมๆ แทงลงไปในใจของคนที่เจ็บปวด ยิ่งทำให้เจ็บปวดแทบกระอักเลือด

“ฉันเชื่อคุณค่ะ เย่เชินหลิน ฉันเชื่อคุณ” เซี่ยชีหรั่นพยักหน้าน้ำตาไหลทะลักออกมาอีกครั้ง

เธอเชื่อเขา พวกเขาจะต้องมีความสุข เพียงแต่หลังจากนี้เธอคงจะไม่เจอกับโม่เสี่ยวจุนอีกแล้ว นั่นเป็นครอบครัวของเธอ เสียเขาไป เธอเสียใจจนยากจะบรรยาย

เย่เชินหลินรับรู้ได้ถึงจิตใจของเธอ แม้ว่าเขาจะไม่เคยเผชิญกับตัวเอง ตอนนี้เขาคิดเพื่อเธอทุกอย่าง ความคิดของเธอก็ไม่ใช่สิ่งที่ยากจะคาดเดา

“ไม่ร้องแล้ว ผมจะพาคุณกลับบ้านไปเยี่ยมแม่” เขาอยากเบี่ยงเบนความสนใจของเธอ ไม่เจอแม่เธอคงเป็นวิธีที่ดี

“ค่ะ ฉันจะกลับไป ตั้งแต่กลับมาจากหลินเจียง ก็ยังไม่ได้กลับไปหาแม่เลย เมื่อแม่รู้ว่าตระกูลส้งล่มแล้ว ยังบอกกับฉันว่า ให้ฉันรีบกลับตงเจียง”

ดีที่แม่สนับสนุนการตัดสินใจของเธอ จุดนี้ทำให้เธอชื่นใจ

ได้เจอแม่ บาดแผลความเจ็บปวดทั้งหลายพลันดีขึ้น ยังได้เจอจิ่วจิ่ว เด็กคนนั้นร่าเริงแจ่มใส ใครอยู่ใกล้ก็มีความสุขตามไปด้วยทั้งนั้น

ระหว่างทางไปตระกูลหลี่ เย่เชินหลินส่งข้อความหาหลินต้าฮุย ให้เขาจัดการนัดแนะการแถลงข่าว เขาจะประกาศความสัมพันธ์ของเขากับเซี่ยชีหรั่นให้ทุกคนได้รับรู้ เขาจะให้ความชัดเจนกับเธอ ไม่ให้เธอมาอยู่ข้างๆเขาโดยมีสถานะไม่ชัดเจน

ขณะที่เขากำลังจัดการเรื่องนี้ ไห่ลี่หมินก็กำลังดำเนินการเรื่องนี้อยู่เช่นกัน

เขาส่งเซี่ยชีหรั่นคืนให้เย่เชินหลินอย่างปลอดภัยแล้ว และถึงเวลาที่เขาจะพูดคุยกับครอบครัวได้แล้ว

“รู้สึกดีขึ้นบ้างหรือยัง” เมื่อถึงตระกูลหลี่ เย่เชินหลินจึงเอ่ยถามเซี่ยชีหรั่น

“ค่ะ ดีขึ้นมากแล้ว ได้เจอกับแม่แล้วก็รู้สึกดีขึ้นมาบ้าง หลิน คุณรอบคอบจริงๆ” เซี่ยชีหรั่นเอ่ยเสียงเบา

“เด็กน้อย ปากหวานจริงๆ มาให้ผมชิมหน่อย” เย่เชินหลินโอบกอดเซี่ยชีหรั่นเอาไว้ในอ้อมแขน ประกบจูบหวานลงไป

ริมฝีปากอบอุ่นของเขาจูบลงไปบนปากนุ่มของเธอ ทั้งคู่บดจูบซึ่งกันและกัน ชกชิมอีกฝ่ายเบาๆ

แน่นอนว่าคนขับรถได้เลื่อนปิดกั้นระหว่างที่นั่งคนขับและผู้โดยสารเรียบร้อยแล้ว การจูบของพวกเขาไม่ได้ส่งผลกระทบกับใครทั้งนั้น

โลกใบนี้ มีทั้งความสุขและความเศร้าเสมอ

ในขณะที่พวกเขากำลังหวานชื่น ส้งหลิงหลิงนั่งอยู่เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างอยู่ในห้องนอนที่กว้างใหญ่และว่างเปล่านั้นเพียงคนเดียว

ตั้งแต่เธอเห็นเย่เชินหลินจากไปพร้อมกับเซี่ยชีหรั่นจากหน้าต่างนี้ เธอก็ยังคงอยู่แบบนี้ไม่ขยับไปไหน

พวกเขาไปแล้ว เธอไม่รู้ว่าพวกเขาไปทำอะไร ยังไงซะ เขาก็เลือกที่จะอยู่กับผู้หญิงคนนั้น ในขณะที่ท้องของเธอใหญ่ขึ้น กลับต้องอยู่เพียงคนเดียว

คำพูดของโม่เสี่ยวหนงเมื่อตอนบ่ายทำให้ใจเธอไม่สงบ หากไม่เกรงว่าความกังวลและความเศร้าจะส่งผลต่อเด็กในท้อง เธอจะนิ่งสงบเหมือนตอนนี้อยู่ได้ยังไงกัน

ถึงเธอจะร้ายยังไงก็ดี ครอบครัวของเธอจะไม่สนใจได้ยังไง

น้องชายของเธอ แม้ว่าจะไม่ได้ช่วย แต่กลับเป็นห่วงเป็นใยพี่สาวคนนี้อย่างจริงใจ

จำได้ว่าตอนที่เซี่ยชีหรั่นไปที่บ้านของเธอ เธอเรียกส้งซูหาวให้ข่มขืนเธอ เพื่อเธอ ส้งซูหาวไม่เกรงกลัวการเอาคืนจากเย่เชินหลินเลยสักนิด ตกปากรับคำทันที

ส้งซูหาวดูเหมือนไม่ใช่คนที่ใส่ใจคนอื่น แต่กับครอบครัว พ่อแม่และเธอ เขานับว่าดีมาก

ซูหาว ทำไมนายถึงโง่ขนาดนี้ ไปทำอะไรเซี่ยชีหรั่นจริงๆหรอ ทำไมนายถึงไม่คิดให้ดีๆ ขนาดตระกูลส้งยังดีๆอยู่ นายก็แตะต้องผู้หญิงของเย่เชินหลินไม่ได้ ตอนนี้ ตระกูลส้งของเราล้มแล้ว ใครๆก็อยากจะเหยียบเราให้จมดินทั้งนั้น เวลานี้นายยังก่อเรื่องแบบนี้ จะสำเร็จได้ยังไง

เธอคิดทบทวน คิดว่าคงไม่ใช่ความคิดของส้งซูหาว เกรงว่าจะเป็นเซียวเสี่ยวลี่ที่สั่งให้เขาทำ เซียวเสี่ยวลี่คนนี้ บางทีก็ชอบทำให้เสียการ

กลัวว่าหากเธอถูกจับเข้าไปแล้ว ไม่รู้ว่าเธอจะส่งข่าวให้เย่เชินหลินได้หรือเปล่า นำความลับที่เธอเก็บกำเอาไว้มาใช้เป็นข้อแลกเปลี่ยนกับเขา

น่าเสียดายที่เธอได้แต่นั่งกังวลอยู่ตรงนี้อย่างทำอะไรไม่ได้ หัวใจของเธอทรมานราวกับถูกนำมาย่างไว้บนเตาถ่าน

เย่เชินหลิน ในยามที่คุณกำลังชื่นมื่นอยู่กับเซี่ยชีหรั่น คุณเคยนึกถึงความรู้สึกฉันบ้างหรือเปล่า

ฉันอยู่ตรงนี้ราวกับถูกกักขัง ไม่สามารถติดต่อกับใครได้ ไม่สามารถรับรู้ได้ว่าข้างนอกนั้นเกิดอะไรขึ้น ยังต้องมาคอยระแวงว่าคุณจะรู้เรื่องราวต่างๆที่ฉันเคยทำมา