ตอนที่ 707 สาวใช้ตัวแสบ 611

ตอนที่ 707 สาวใช้ตัวแสบ 611

“หลังจากหลิงหลิงคลอดแล้ว หากคุณมีเวลาก็มาช่วยดูแลได้นะครับ” ไม่แน่ว่าออกห่างจากบ้านตระกูลส้ง เธออาจจะรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง

หลายปีมานี้ตระกูลส้งทำเรื่องเลวร้ายมาไม่น้อย เย่เชินหลินรู้ ทำผิดมากแค่ไหน ก็มีคนชดใช้ตั้งสามคนแล้ว ตระกูลส้งแตกสลาย ก็อ้างว้างมากพอแล้ว เขาไม่อยากเห็นนายหญิงส้งต้องอยู่บ้านเพียงลำพัง แม้แต่คนดูแลก็ไม่มี

นายหญิงส้งส่ายหน้าอีกครั้ง

“ไม่ล่ะ หลิงหลิงมีคุณก็พอแล้ว ฉันไม่ไปหรอก ฉันจะอยู่ที่บ้านรอนายท่านส้งและเด็กๆกลับมา” ขณะที่พูด ดวงตาของคุณนายส้งก็คลอไปด้วยน้ำตา

เย่เชินหลินมองดูดีๆ ดวงตาของเธอนั้นบวมแล้ว ช่วงนี้คงร้องไห้หนักไม่น้อย

เธอพูดแบบนี้ ในใจคงรู้ว่าคนรักของเธอคงกลับมาไม่ได้แล้ว มีแนวโน้มว่าจะเข้าสู่กระบวนการยุติธรรมแล้วถูกกักขังต่อแน่

เย่เชินหลินไม่ได้เอ่ยอะไรต่ออีก ในห้องคลอดมีเสียงร้องเจ็บปวดของส้งหลิงหลิงดังออกมาอีก

ดวงตาเหม่อลอยของนายหญิงส้งเมื่อได้ยิน หัวคิ้วก็ขมวด ลุกขึ้นเดินไปมาอย่างกระสับกระส่าย

ด้านในมีพยาบาลออกมา เย่เชินหลินจึงรีบเข้าไปสอบถามอาการของส้งหลิงหลิง

“อาจจะไม่คลอดเร็วขนาดนั้น แต่พวกเราอธิบายสถานการณ์กับคุณแม่แล้ว น้ำคร่ำแตกแล้วหากยังไม่คลอดภายในยี่สิบสี่ชั่วโมงจะเป็นอันตรายต่อครรภ์ คุณแม่ยืนยันจะคลอดธรรมชาติ พวกเรากำลังตรวจครรภ์อยู่ คุณวางใจได้” พยาบาลบอกกับเย่เชินหลิน

เย่เชินหลินพยักหน้า บอกกับเธอ “ขอแค่ทารกในครรภ์ปลอดภัยจะคลอดธรรมชาติหรือผ่าคลอดก็ไม่มีปัญหา เคารพการตัดสินใจของเธอครับ”

หากผ่าคลอดต้องทิ้งรอยเอาไว้ คลอดธรรมชาติไม่มี เย่เชินหลินเห็นว่าส้งหลิงหลิงยังสาว ไม่ช้าก็เร็วต้องแต่งออกไป นอกซะจากว่าเด็กจะเป็นอันตราย ยังไงเขาก็หวังจะให้ส้งหลิงหลิงคลอดธรรมชาติ เธอก็คงคิดถึงจุดนี้เหมือนกัน

จากนั้นเป็นการรอคอยที่ยาวนาน

ในโรงพยาบาลรอ เซี่ยชีหรั่นที่อยู่คฤหาสน์ก็รอ

ตั้งแต่กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้งเธอกับเย่เชินหลินไม่เคยห่างกันถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงเลย วันนี้เพื่อลูกเขาต้องออกไป เธอนอนอยู่บนเตียง ไม่มีทางหลับลงได้

เธอรู้ว่าตอนนี้เย่เชินหลินคงกำลังเฝ้ารออย่างร้อนรน ไม่ได้นึกถึงเธอ เธอรู้สึกคล้ายไม่ยินดี กำโทรศัพท์เอาไว้ในมือแน่น

เธอไม่อยากโทรไปรบกวนเขา เวลานี้ เธอทำได้แค่รอ

เธอคิดเงียบๆอยู่ในใจ ยังดีที่เตรียมใจเอาไว้แล้ว จะช่วยเย่เชินหลินเลี้ยงลูก เอาเด็กไว้ที่ตระกูลเย่ ให้ส้งหลิงหลิงจากไป หรือไม่ส้งหลิงหลิงก็เอาลูกไป เย่เชินหลินก็คงคอยไม่เยี่ยมเป็นระยะ ทุกครั้งที่เขาไปหาส้งหลิงหลิงกับลูก เธอก็คงต้องเฝ้ารออยู่แบบนี้

ขณะที่เซี่ยชีหรั่นกำลังคิด เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นเย่เชินหลินที่โทรเข้ามา เซี่ยชีหรั่นจ้องมองโทรศัพท์นิ่ง เม้มริมฝีปากลงเล็กน้อย ที่แท้เธอไม่ได้ถูกเขาลืมเลือน เป็นเธอที่คิดมากไปเอง

กดรับสาย น้ำเสียงของเย่เชินหลินกดต่ำ เพราะอยู่ในโรงพยาบาล หากเสียงดังคงเสียมารยาท ดังนั้นเขาจึงไปหลบที่มุม คุยกับเซี่ยชีหรั่น

“นอนหรือยัง” เขาเอ่ยถามสั้นๆ

เธอได้ยินเสียงของเขา แตกต่างจากที่เคยได้ยินเป็นประจำ

“ยัง"

“เป็นอะไร ร้องไห้หรอ” น้ำเสียงของเย่เชินหลินปวดใจอย่างชัดเจน เซี่ยชีหรั่นได้ยินแล้วยิ่งปวดใจกว่า

เย่เชินหลิน ฉันร้องไห้ ฉันไม่เห็นแก่ตัวขนาดนั้นอย่างที่คิด คุณอยู่เคียงข้างฉัน ฉันรู้สึกว่าฉันทำได้ทุกอย่าง พอคุณไป ฉันกลับรู้สึกว่าโลกทั้งโลกทอดทิ้งฉัน ฉันทุกข์ทรมาน ฉันไร้ประโยชน์มากเลยใช่ไหม

“เธอไม่ได้พูดมันออกไป เธออ่อนแอได้ แต่ไม่อยากให้เย่เชินหลินรู้สึกว่าเธออ่อนแอ

หรือว่าเขาโทรมาช้าไป เธอคงคิดไปไกลแล้ว ความจริงเซี่ยชีหรั่นอ่อนไหวง่าย ทำไมเขาจะไม่รู้

เธอไม่พูด แต่ดวงตาของเธอมักจะเผยมันออกมาในบางครั้ง ความรู้สึกโกรธหรือรัก

“เปล่าหนิ” เธอก็เอ่ยเสียงเบา

“จริงสิ ส้งหลิงหลิงยังไม่คลอดหรอ”

“ยังเลย อาจจะไม่เร็วขนาดนั้น ผมคงจะรออยู่ที่นี่ รอให้ลูกคลอดแล้ว ค่อยกลับไป คืนนี้ไม่ได้อยู่ข้างๆคุณ คุณนอนหลับให้สบาย” คำพูดของเย่เชินหลินมีแววขอโทษ เซี่ยชีหรั่นเข้าใจแล้ว น้ำตาเธอไหลลงมาเงียบๆอีกครั้ง

เด็กน้อย จากนี้ไปผมไม่ปล่อยให้คุณต้องเผชิญหน้ากับความมืดคนเดียวอีกแล้ว ถ้าหากผมต้องออกไปทำงานข้างนอก ก็จะเอาคุณไปด้วย แค่ครั้งนี้ ที่ต้องทำให้คุณเสียใจแล้ว

คำพูดนี้เจ็บปวดเกินไป เย่เชินหลินไม่ได้เอ่ยออกมา แต่ในใจเขาคิดแบบนั้น

“ค่ะ ฉันก็ง่วงแล้ว เดี๋ยวจะนอนแล้ว” เซี่ยชีหรั่นไม่อยากให้เย่เชินหลินฟังออกว่าเธอร้องไห้อีกแล้ว แต่น้ำเสียงนั้นฟังออกอย่างเห็นได้ชัด

“เด็กโง่” เย่เชินหลินถอนหายใจออกมา จากนั้นจึงบอกเสียงเบา “ส้งหลิงหลิงยังเจ็บอยู่ ร้องออกมาเป็นระยะ ฟังแล้วดูเจ็บปวดมาก หากให้คลอดลูกออกมาโดยไม่ทำให้คุณเจ็บก็คงจะดี” เย่เชินหลินรู้ว่าคำพูดของเขานั้นเหมือนเด็ก แต่ตอนนี้เขาคิดแบบนั้นจริงๆ

ส้งหลิงหลิงคลอดลูกอย่างเจ็บปวด เขายังไม่สบายใจขนาดนี้ ถ้าเป็นเซี่ยชีหรั่นที่เขารัก เขาคงอยากจะเจ็บแทนเธอ

“คุณสิโง่ มีที่ไหนคลอดลูกไม่เจ็บ” เซี่ยชีหรั่นบอกออกไปทั้งน้ำตา มีความซาบซึ้งอยู่เต็มหัวใจ

เธอไม่เสียใจแล้ว ไม่ได้ทะนุถนอมผู้หญิงคนนั้น เขาแค่ทำเพราะสถานการณ์จำเป็น แค่เห็นใจส้งหลิงหลิงแค่นั้น