ตอนที่ 708 สาวใช้ตัวแสบ 612

ตอนที่ 708 สาวใช้ตัวแสบ 612

“ฮ่าๆ อะไรจะเกินจริงขนาดนั้น ไม่ได้เจ็บไม่ได้คันสักนิด” เซี่ยชีหรั่นหัวเราะเบาๆ เขาตื่นตระหนกเกินไป ความเป็นห่วงเป็นใยของเขาบอกแทนทุกอย่างแล้ว เธอไม่ต้องการอะไรอีก แค่เขาค่อยเป็นห่วง เธอก็มีความสุขแล้ว

ตอนนั้นเอง ห้องคลอดพลันมีเสียงเด็กส่งออกมา ใบหน้าและท่าทางของเขาชะงักลงเมื่อได้ยินเสียงเด็กร้องไห้

ความรู้สึกนั้นเป็นยังไง ยากที่จะอธิบาย

จากนี้ไปเขาจะกลายเป็นพ่อแล้ว แม้ว่าเขาจะไม่ยอมรับเด็กคนนี้ก็ตาม แต่เขาก็มาแล้ว

ฝั่งเซี่ยชีหรั่นนั้นได้ยินไม่ชัด เธอถึงเลือนราง เธอก็ได้ยิน

“คลอดแล้วหรอ” เธอถามอย่างไม่มั่นใจ น้ำเสียงสั่นเล็กน้อย ทำไมสั่น แม้ตัวเธอเองก็ยังบอกไม่ได้

“เหมือนจะใช่ ผมไปดูก่อนนะ” เย่เชินหลินพูดจบก็ตัดสาย น้ำตาของเซี่ยชีหรั่นก็ไหลนองลงมาเม็ดโตในยามที่สายถูกตัดไป

เขาไปดูลูกของเขาแล้ว ยังมีแม่ของลูกเขาอีก

เขาจะทำยังไง จะจับมือของส้งหลิงหลิงแน่น พูดกับเธอว่า “ขอบคุณครับ ลำบากคุณแล้ว เขาจะจูบหน้าผากของเธอไหม”

เซี่ยชีหรั่นส่ายหน้า บอกกับตัวเอง เขาจะไม่ทำ เขาเป็นห่วงแค่ลูก เขาคงไม่รักผู้หญิงคนนั้นเพราะเธอคลอดลูกให้เขาอย่างยากลำบากหรอก

พยาบาลท่านหนึ่งวิ่งออกมาจากห้องคลอด บอกกับเย่เชินหลิน “ยินดีด้วยนะคะ คุณได้ลูกชาย เป็นเด็กผู้ชาย กำลังทำความสะอาด”

“ขอบคุณครับ” เมื่อได้สติกลับมา ท่าทางของเย่เชินหลินก็กลับมานิ่งสงบ

ไม่รู้ว่าดีใจแค่ไหน ไม่ใช่ลูกที่เกิดจากผู้หญิงที่เขารัก หากเวลานี้คนที่นอนอยู่ด้านในนั้นเป็นเซี่ยชีหรั่น เขาคงนิ่งสงบอยู่แบบนี้ไม่ได้แน่ และเขาไม่มีวันปล่อยให้เธอต้องเผชิญกับการคลอดอยู่คนเดียวเป็นเวลานานขนาดนี้ หาดเธอยืนหยัดจะคลอดธรรมชาติ เขาจะอยู่เคียงข้างเธอ ให้กำลังใจเธอตั้งแต่ต้นจนจบ

“ผู้ใหญ่เป็นยังไงบ้าง” นายหญิงส้งกำลังจะถาม ทว่าเย่เชินหลินถามขึ้นมาก่อน

“เหนื่อยจนสลบไปแล้วค่ะ แต่คุณไม่ต้องกังวล แค่เป็นการหลับหลังการคลอด คุณส่วนใหญ่ก็เป็นแบบนี้ค่ะ เดี๋ยวเธอยังต้องเอารกออกมา ตรวจอีกสักนิด ถ้าไม่มีปัญหาอะไรก็ย้ายไปห้องพักฟื้นได้แล้วค่ะ”

เย่เชินหลินพยักหน้าพยาบาลแจ้งตามที่หมอสั่งเรียบร้อยแล้ว จึงเดินกลับเข้าห้องคลอดไป

ไม่นาน หมออุ้มเด็กชายที่พึ่งคลอดออกมาเอง

เด็กทารกน้ำหนักสามโลครึ่ง ผิวขาวละเอียด ยังคงร้องไห้อยู่ ร้องไห้จนหน้าแดง

“เด็กน้อยนี่ช่างร้องไห้เก่งจริงๆ กลัวว่า....” หมอพูดได้แค่ครึ่งเดียว เมื่อเหลือบตามองเย่เชินหลิน เขาต้องกลืนคำพูดกลับลงไป

ท่าทางนั้นเย่เชินหลินสัมผัสได้ เขามองนายหญิงส้งเล็กน้อย ไม่ได้เอ่ยอะไร เพียงลุกขึ้นแล้วหันไปหาหลินหลิง

“คุณหลี่ ไปดูแลเด็กเลยค่ะ” หลินหลิงบอกกับพี่เลี้ยงคนหนึ่ง เธอไม่ชินที่จะเรียกใครว่าป้า จึงเรียกคุณก็พอแล้ว

พี่เลี้ยงแซ่หลี่คนนั้นก็ไม่ถือสา พยักหน้ารับแล้วเดินเข้าไปหา

“โอ้โฮ เด็กคนนี้หน้าเหมือนคุณ” พี่เลี้ยงอุ้มเด็กขึ้นมา นายหญิงส้งก็เดินมาหยุดอยู่ข้างๆพวกเขา พินิจพิเคราะห์หลานของเธอ

เด็กที่เกิดใหม่ส่วนใหญ่มองไม่ออกหรอกว่าเหมือนใคร เธอพูดแบบนี้ คงอยากให้เย่เชินหลินดีใจ

เย่เชินหลินไม่ได้มีใจยินดีแม้แต่น้อย ในหัวเขายังนึกถึงคำพูดที่หมอกลืนมันลงไปเมื่อสักครู่ เด็กยังคงร้องไห้ เสียงไม่ได้ดังมากแล้ว

“คุณน้าครับ หลิงหลิงยังไม่ออกมา คุณอยู่รอเธอที่นี่ ผมไปจัดการเรื่องเด็กให้เรียบร้อย” เย่เชินหลินบอกเสียงเรียบ นายหญิงส้งพยักหน้าบอก “รีบไปเถอะ ไม่ต้องเป็นห่วงหลิงหลิง พวกคุณดูแลเด็กก็พอ”

“หมอครับ เชิญหมอทางนี้ด้วยนะครับ” เย่เชินหลินบอกกับหมอ หมอจึงเดินตามเขา

“เด็กคนนี้มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ” เย่เชินหลินพาหมอออกห่างจากคนอื่นๆแล้วจึงเอ่ยถามเสียงเบา

“ตอนนี้ยังไม่มีผลตรวจ ฉันคงบอกยากครับ แต่เด็กร้องไห้ต่างจากเด็กทั่วไป ฉันเสนอว่าให้รีบตรวจดูดีกว่านะคะ” หมอบอกอย่างระมัดระวัง

“งั้นคุณช่วยผมออกเอกสารตรวจร่างกาย ผมจะพาเขาไปทันที”

“ได้ค่ะ” หมอเอ่ยจบ ก็กลับไปที่ห้องทำงาน ออกใบตรวจร่างกายแล้วส่งให้เย่เชินหลิน แล้วกลับห้องคลอดไป

“หลินหลิง เรื่องนี้ให้คุณไปจัดการ” เย่เชินหลินยื่นใบตรวจร่างกายที่หมอออกให้ยื่นให้หลินหลิงด้วยท่าทางเคร่งขรึม ไม่ต้องบอกเป็นพิเศษว่าห้ามบอกผลตรวจกับคนอื่น แต่หลินหลิงสามารถเข้าใจได้จากท่าทีของเขา

“ค่ะ คุณเย่” หลินหลิงอุ้มเด็กไม่เป็น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเป็นเด็กทารกพึ่งคลอด ตัวเล็กขนาดนั้น เธอกลัวอุ้มไม่ดีจะทำให้เด็กได้รับบาดเจ็บ

“เด็กต้องไปตรวจร่างกายหลังคลอด คุณหลี่อุ้มเด็กตามฉันมานะคะ” ตอนนี้เด็กได้หยุดร้องไปแล้ว แต่ก็ยังหายใจติดขัด ใบหน้าเล็กแดงก่ำเพราะร้องไห้ในตอนแรก