ตอนที่ 709 สาวใช้ตัวแสบ 613

ตอนที่ 709 สาวใช้ตัวแสบ 613

หัวใจของหลินหลิงหนักอึ้ง ยังไงเด็กก็พึ่งเกิดมานะ หรือแค่เกิดมา ก็ต้องมาเป็นโรคหัวใจแล้วหรอ

แม้จะไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเธอ เธอชอบเย่เชินหลินมานาน เข้าใจเย่เชินหลินเป็นคนหน้านิ่งแต่ใจร้อน ถ้าหากเขารู้ว่าเด็กเป็นโรคหัวใจตั้งแต่เกิด เขาจะต้องเจ็บปวดแน่ๆ

คนที่เธอยกย่องชื่นชมต้องทุกข์ใจ เธอจะไม่รู้สึกอะไรได้ยังไง

ถือใบรายงานผล หลินหลิงคิดแล้วคิดอีก ไม่ได้ถือไปให้เย่เชินหลินดู ตัดสินใจด้วยตัวเอง จัดการย้ายเด็กไปแผนกกุมารเวช

เรื่องแบบนี้ เธอต้องได้ผลที่ชัดเจนก่อนถึงจะรายงานให้เย่เชินหลินรู้ เกิดตื่นตระหนกไปเองล่ะ เขาจะได้ไม่ต้องเสียใจทิ้งเฉยๆ

“ขอโทษนะเชินหลิน ฉันเข้าใจคุณผิด” ส้งหลิงหลิงยื่นมือมาจับมือเย่เชินหลิน ดูเหมือนละอายใจ

ครั้งนี้ เย่เชินหลินไม่ได้จับมือเธอไว้ แต่กลับหลบเลี่ยงอย่างไร้ตำหนิ

“ไม่เป็นไร เหนื่อยก็พักผ่อนเถอะ” เย่เชินหลินเอ่ยเสียงเรียบจบ ก็ไม่ได้มองส้งหลิงหลิงอีก

การตอบสนองของเธอขนาดนั้น ความจริงเขาก็คิดไว้แล้ว

ตอนนี้เขาอยากจะคุยกับเธอดีๆ บอกให้เธอ เลิกคิดอะไรชั่วร้าย เขาจะไม่พรากลูกไปจากเธอเลยก็ได้

แต่ส้งหลิงหลิงอ่อนแอเกินไป คำพูดมาถึงริมฝีปากแล้วเขาก็ไม่ได้เอ่ยออกไป

ไม่ว่ายังไง บางอย่างก็ต้องรอให้เธอดีขึ้นก่อนค่อยพูด

ส้งหลิงหลิงไม่รู้ว่าแม่คนอื่นในเวลานี้เขาได้รับการปฏิบัติด้วยยังไงกัน เธอคิดว่า ถ้าเขารักเธอ ตอนนี้เขาคงจับมือเธอแน่น จูบเธอ บอกกับเธอว่าลำบากแล้ว

เขาไม่ทำอะไรเลย เธอยื่นมือออกไปแต่เขาก็หลบเลี่ยง

ไม่รู้ว่าเธอคลอดลูกจนเหนื่อยเกินไป รู้สึกคล้ายกับว่าความหวังที่มีนั้นพังทลายลงมาในระยะเวลาสั้นๆ

เธอยังจะยืนหยัดต่อไปได้หรือเปล่า

เขาเย็นชาขนาดนี้ เย็นชาราวกับน้ำแข็ง มีเพียงเธอคนเดียวที่พยายาม ต่อให้มีลูกมา จะละลายหัวใจเขาได้จริงๆหรอ

จากที่ไม่เคยคิดว่าจะยอมแพ้ ตอนนี้ เป็นครั้งแรกที่เธอคิดอยากยอมแพ้

เธอนึกถึงเซียมซีที่เธอได้ โบยบินไปในหมู่เมฆ ต้องอยู่อย่างไม่ได้รับอิสระ เธอตัดสินใจผิดแล้วหรือเปล่า หรือว่าจะเป็นแบบที่จิ่วจิ่วบอก เธอควรจะหนีไป โบยบินออกไป อยู่ที่นี่ไปก็ไม่มีผลลัพธ์ที่ดี

จากไปเถอะ หนีไปตอนนี้คงจะมีชีวิตที่ดีรอเธออยู่ใช่ไหม

เธอทิ้งลูกได้ ทิ้งลูกไว้กับตระกูลเย่ ยกให้เย่เชินหลิน เย่เชินหลินจะต้องดูแลและให้การศึกษาที่ดีกับลูกได้แน่นอน ลูกของเธอจะไม่ต้องน้อยใจแน่นอน

ส้งหลิงหลิงไม่มีแรงมาคิดเรื่องพวกนี้ หันไปมองแม่ของเธอ ไม่รู้เพราะช่วงนี้ไม่ได้จัดแต่งทรงผม ผมเธอถึงได้ขาวเยอะขึ้น มองเห็นแม่ จะไม่คิดถึงตระกูลส้งได้ยังไง ตระกูลส้งสิ้นแล้ว นอกจากแม่ คนอื่นๆก็ไร้ซึ่งอิสระ

ในเวลาแบบนี้ เธอจะไปได้หรอ

ไม่ เธอไปไม่ได้แล้ว เธอทำได้แค่ยืนหยัดต่อไป จะต้องยืนหยัดต่อไป

มองเห็นใบหน้าเรียบเฉยของเย่เชินหลิน เธอก็นึกถึงเซี่ยชีหรั่นขึ้นมา หากไม่ใช่เพื่อตระกูลส้ง เพื่อเซี่ยชีหรั่น เธอก็ต้องยืนหยัดต่อไป ความโกรธแค้น อยู่ร่วมโลกกันไม่ได้ ถึงต้องตายเธอก็จะสู้ให้ถึงที่สุด เธอไม่เชื่อ ว่าชาตินี้ เธอจะไม่ชนะเลย

คิดมาถึงตรงนี้ เธอจึงหลับตาลงไม่พูดอะไรอีก เธอเหนื่อยมากจริงๆ ต้องพักผ่อนให้มากๆ รักษาตัว รอถึงวันที่เธอพาลูกกลับคฤหาสน์ เชื่อว่าเซี่ยชีหรั่นคงดีใจได้อีกไม่นาน

ตอนออกมา จับมือเย่เชินหลิน เซี่ยชีหรั่นก็ทรมานแล้วไม่ใช่หรอ

“เชินหลิน ตรวจร่างกายทั่วไปทำไมนานจัง” ผ่านไปสักพัก ส้งหลิงหลิงรู้สึกมีแรงขึ้นมาแล้ว ลืมตาถามเย่เชินหลิน

ไปนานจริงๆ หรือว่าจะมีปัญหา

“คุณพักเถอะ ผมไปดูเองว่าตรวจเสร็จหรือยัง”

เย่เชินหลินบอก พยักหน้าให้นายหญิงส้ง จึงเดินออกไป

พอเขาออกไป นายหญิงส้งก็บอกลูกสาวเสียงเบา “หลิงหลิง เธอต้องเข้มแข็ง อย่ายอมแพ้ แม่ว่าเขายังดีกับเธออยู่”

ถ้าเป็นตระกูลส้งแบบเมื่อก่อน นายหญิงส้งคงไม่บอกกับลูกสาวเธอแบบนี้ ตอนนี้ไม่มีทางเลือก ทำไงได้

“ไม่เลวหรอ ถ้าดีจริงๆ เขาจะไม่อยากแตะต้องหนูแม้แต่มือเลยหรอ แม่คะ แต่ฉันไม่มีวันยอมแพ้หรอก แม่วางใจเถอะ มีหนูอยู่ แม่จะไม่เป็นอะไร ตระกูลส้งเราก็จะไม่เป็นอะไร ถ้าตอนนี้หนูปกป้องพวกเขาไม่ได้ แค่หนูไม่ยอมแพ้ เย่เชินหลินจะต้องช่วยพวกเขาออกมาได้” ส้งหลิงหลิงบอกอย่างมุ่งมั่น