ตอนที่ 710 สาวใช้ตัวแสบ 614

ตอนที่ 710 สาวใช้ตัวแสบ 614

“เตรียมหมดแล้วค่ะ คุณเย่”

“ส้งหลิงหลิงอยู่ข้างใน อยากเจอลูก อุ้มเข้าไปให้เธอดูเถอะ” เย่เชินหลินสั่ง หลินหลิงจึงพาพี่เลี้ยงเข้าไป

“ฉันยังมีธุระ คุณหลี่ดูแลเด็กดีๆนะคะ” หลินหลิงเข้าไปแล้ว จึงบอกกับพี่เลี้ยง แล้วเดินออกไป ไปรอฟังผลตรวจที่แผนกกุมารเวช

พี่เลี้ยงยิ้มให้ส้งหลิงหลิง เรียกอย่างอย่างนอบน้อม “นายหญิง เด็กอุ้มกลับมาให้คุณแล้วค่ะ ถ้าตอนนี้คุณพอมีแรง จะให้ดีให้เขาได้ดูดนมสักนิด ยิ่งดูดนมเร็ว ต่อไปน้ำนมยิ่งจะเพียงพอนะคะ”

ส้งหลิงหลิงเคยได้ยินว่าถ้าให้นมลูกรูปร่างอาจผิดรูป เธอมองเย่เชินหลิน บอกอย่างลำบากใจ “ฉันเหนื่อย ตอนนี้ยังไม่ได้ เดี๋ยวค่อยลองได้ไหม”

หัวใจของเย่เชินหลินยังหนักหน่วง ไม่ได้ใส่ใจท่าทีของส้งหลิงหลิง ทำเพียงบอกพี่เลี้ยง “ช่างเถอะ คุณชงนมให้เด็กเถอะ”

“ดีค่ะ ดีค่ะ นมผงเดี๋ยวนี้ ก็ไม่ได้แย่ไปจากนมแม่เท่าไหร่ ฉันจะไปชงตอนนี้ค่ะ” พี่เลี้ยงเอ่ยจบ พี่เลี้ยงอีกคนก็เข้ามารับเด็กไป

อาจเพราะเปลี่ยนคน เด็กจึงร้องขึ้นมาอีก ไม่เหมือนกับเด็กทั่วไป แค่เขาร้องขึ้นมาก็หยุดร้องไม่ได้ ไม่นานใบหน้าก็แดงก่ำ

“พวกเธอเป็นอะไร เธอชงนมไม่เป็นหรอ ทำไมต้องเปลี่ยนคน ดูลูกชายฉันร้องไห้สิ ไม่ได้เรื่อง” ส้งหลิงหลิงโวยวาย ต่อว่าเสียงดัง

หลินหลิงให้เงินเดือนพี่เลี้ยงทั้งสองสูงมาก สูงกว่าพี่เลี้ยงทั่วไปหลายเท่า ด้วยเงินเดือนที่สูงขนาดนี้พี่เลี้ยงทั้งสองจึงยอมทนต่ออารมณ์ร้ายของส้งหลิงหลิง พี่เลี้ยงหลี่รีบกล่าวขอโทษ รีบวางนมผงลง รับเด็กกลับคืนมา

เด็กน้อยถูกพี่เลี้ยงหลี่รับกลับมาแล้วก็ยังคงร้อง เย่เชินหลินมองใบหน้าเล็กของเด็กน้อยอยู่ตลอด

เขาไม่เคยคิดว่าเขาจะเป็นห่วงเด็กคนนี้ โดยเฉพาะเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา ยิ่งกว่านั้นเด็กก็มีปัญหาอีก

“โอ๋ๆ ไม่ร้อง ไม่ร้อง โอ๋ๆ......” พี่เลี้ยงหลี่ทั้งโยกไปมาทั้งปลอบโยน ปลอบยังไงก็ไม่ได้ เด็กร้องไห้จนแทบหายใจไม่ออกแล้ว ดูเหมือนจะขาดออกซิเจน เย่เชินหลินเดินไปอยู่ข้างๆพี่เลี้ยง ขมวดคิ้วมุ่น “ส่งเด็กมาให้ผม ผมขอลองหน่อย”

เขาก็ไม่รู้ว่าตัวเองลองแล้วจะมีประโยชน์หรือเปล่า เขารู้สึกว่าเขารู้สึกต่อเด็กอยู่บ้าง เด็กน้อยก็คงสัมผัสถึงเขาได้บ้างเหมือนกัน ยังไงก็คงดีกว่าพี่เลี้ยงแปลกหน้า

“ไม่ร้องแล้ว นายเป็นลูกผู้ชาย ต้องเข้มแข็ง ร้องไห้ทำไม ไม่ใช่ดื่มนมช้าไปนิดเดียวเองไม่ใช่หรอ” น้ำเสียงของเย่เชินหลินไม่นับว่าอ่อนโยน เขาก็ไม่รู้ว่าจะปลอบเด็กยังไง จึงพูดกับเด็กราวกับกำลังคุยกับผู้ใหญ่

พี่เลี้ยงทั้งสองไม่กล้าพูด อึดอัดอยู่ในใจ ไม่เคยเห็นใครปลอบเด็กแบบนี้มาก่อน

ส้งหลิงหลิงและนายหญิงส้งได้แต่นิ่งค้างมองท่าทางไม่คล่องแคล่วของเย่เชินหลิน ไม่กล้าคิดว่าเขาจะอุ้มลูกด้วยตัวเอง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเด็กที่ไม่ใช่ผู้หญิงที่เขารักคลอดออกมา

น้ำตาของส้งหลิงหลิงไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ มองท่าทางงุ่นง่านคุยกับเด็กของเย่เชินหลิน แปลกจริง คำพูดของเขาทำให้เด็กหยุดร้องแล้ว ดวงตาเม็ดถั่วดำจ้องมองเขา

มือของเย่เชินหลินใหญ่เกินไปจริง ทำให้เด็กดูตัวเล็กนิดเดียว ทำให้เขาตื่นเต้นตอนอุ้มเด็ก

เดิมแค่อยากลองดู ไม่อยากให้เด็กร้องไห้ คิดไม่ถึงว่าพอกอดพอปลอบเด็กก็ไม่ร้องแล้วจริงๆ ตอนนี้ หัวใจของเย่เชินหลินไม่รู้รู้สึกยังไง ราวกับส่วนที่อ่อนไหวที่สุดได้ทำงานแล้ว เจ็บจี๊ดอยู่ในใจ

ในตอนนั้นเอง เขาถึงได้รู้สึกว่าเขาเป็นพ่อคนแล้วจริงๆ ในมือที่กำลังอุ้มอยู่นี้คือลูกของเขา

ถ้าไม่ใช่เพราะความสัมพันธ์ทางสายเลือด เด็กก็คงไม่หยุดร้องเพราะคำพูดมั่วๆของเขาหรอก

“เชินหลิน เชินหลิน คุณตั้งชื่อให้ลูกเถอะ ยังไงเราก็ต้องเรียกเขานะ” ส้งหลิงหลิงบอกด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น

เย่เชินหลินเพ่งมองเด็กอย่างพินิจ เด็กน้อยหน้าตาน่าเกลียด แม้ว่าเขากับส้งหลิงหลิงจะหน้าตาดี เด็กก็ยังไม่ได้หน้าตาดี แต่เมื่อมองดูชัดๆ ก็รู้สึกว่าหล่อขึ้นมา

“เชินหลิน” ส้งหลิงหลิงเรียกอย่างสงสัย

“ได้ยินแล้ว กำลังคิด” เย่เชินหลินตอบ จากนั้นเขาก็นิ่งมองลูกอย่างเงียบๆอีกครั้ง คิดแล้วคิดอีก จึงบอกเสียงเบา “ชื่อเย่เจิ้งเหิงเถอะ”

“เจิ้งเหิง ฟังดูเป็นชื่อที่ไม่เลวนี่” ส้งหลิงหลิงบอกอย่างดีใจ

“ผมหวังว่าเขาจะเป็นคนที่ซื่อตรง” เย่เชินหลินอธิบาย เขาจ้องมองส้งหลิงหลิงด้วยดวงตาที่แฝงด้วยความหมาย สิ่งที่อยากพูดอยู่ในสายตาหมดแล้ว

รอยยิ้มของส้งหลิงหลิงกระอักกระอ่วน จากนั้นจึงหัวเราะแล้วบอก “นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว พ่อและปู่ของเขาซื่อตรงขนาดนั้นนี่เนอะ แน่นอนว่าเด็กก็ต้องซื่อตรงเช่นกัน”

เย่เชินหลินไม่ได้รับคำ มองมาที่ลูกอีกครั้ง เขาหวังจริงๆว่าเด็กน้อยจะเข้าใจในสิ่งที่เขาบอก

ไม่รีบร้อน ยังมีเวลาอีกนาน เขาจะเลี้ยงให้ดีด้วยมือของเขาเอง

“เชินหลิน คำว่าเหิงแปลว่าอะไรหรอ คุณหวังว่าเขาจะมีจิตใจแน่วแน่ใช่ไหม” ส้งหลิงหลิงมั่นใจว่าเขาต้องหมายถึงแบบนั้น เธอแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ อยากให้เขารู้สึกว่าเธอศรัทธาในตัวเขา

เย่เชินหลินมองส้งหลิงหลิงคล้ายมีอะไร จากนั้นจึงพยักหน้า

“ใช่ จะเข้าใจแบบนั้นก็ได้”