ตอนที่ 713 สาวใช้ตัวแสบ 617

ตอนที่ 713 สาวใช้ตัวแสบ 617

“ทานมื้อเที่ยงด้วยกันนะ เดี๋ยวผมไปรับคุณ” เย่เชินหลินพูด

เซี่ยชีหรั่นยิ้มอย่างขมขื่น เธออยากตอบตกลง แต่ไม่รู้ทำไม เมื่อคำพูดออกมาถึงปลายลิ้นก็ได้กลืนเข้าไป “ไม่ต้องแล้ว คุณยังมีธุระในโรงพยาบาลอีกมั้ง ไม่งั้นคุณคงกลับไปวิลล่าแล้ว คุณมาทานข้าวเสร็จแล้วต้องกลับไปอีก ลำบากคุณเปล่า ๆ อีกอย่างฉันรับปากพี่เหอไท้ไว้ว่าจะเลี้ยงมื้อเที่ยงแก ผิดนัดคงไม่ดี”

เพื่อไม่อยากให้เย่เชินหลินรู้ว่าเธอกำลังน้อยใจ จึงรีบหาข้ออ้าง

เย่เชินหลินเงียบไปสักพัก แล้วพูดต่อ “อื้ม โอเค งั้นคุณไปทานกับเขาก็ได้”

เธอพูดโกหกก่อน แต่เขาก็ตกลงให้เธอไปกินข้าวกับหลี่เหอไท้ ตอนนี้เซี่ยชีหรั่นรู้สึกหดหู่ใจมาก

หลังจากวางสายลง เธอละเมออยู่สักพัก ถอนหายใจดัง ๆ แล้วค่อยทำงานต่อ

ส่วนเย่เชินหลินก็เหมือนกัน หลังจากวางสายลง เขายืนจ้องโทรศัพท์อยู่สักพักแล้วค่อยเดินกลับไปในโรงพยาบาล

เซี่ยชีหรั่นตั้งสมาธิแล้วทำงานต่อ เธอทำงานอยู่หน้าจอคอมอยู่สักพัก ก็มีคนมาเคาะประตู

“เชิญค่ะ!” เธอพูด หลี่เหอไท้เปิดประตูออกแล้วยืนพูดอยู่หน้าประตู “วันนี้ทานมื้อเที่ยงด้วยกันนะ เดี๋ยวผมจะพาคุณไปชิมอาหารอร่อยแถวนี้ ล่าสุดผมไปกินมาแล้ว รสชาติดีมาก”

หลี่เหอไท้ยังคงเป็นห่วงเซี่ยชีหรั่น จนทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นใจมาก แต่เธอส่ายหัวแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไรค่ะพี่เหอไท้ เมื่อกี้เย่เชินหลินบอกจะเข้ามากินข้าวกับหนู หนูกำลังรอเขาอยู่ค่ะ”

ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ของหลี่เหอไท้ดังขึ้น เป็นสายจาก “แฟนสาว” ของเขาจงหยุนซาง โทรมาตอนนี้คงจะชวนกินข้าวด้วยกันแน่เลย

“ถ้าคุณมีนัด งั้นผมไปก่อนแล้วนะ ไปเดทละ” หลี่เหอไท้พูดอย่างอ่อนโยนแล้วกดรับสายนั้น “หยุนซาง”

เขาจะไปเดทกับพี่หยุนซางเหรอ? เซี่ยชีหรั่นรู้สึกดีใจมาก ไม่คิดเลยว่าเธอกับเย่เชินหลินเชียร์เขาสองคนมาตลอด สุดท้ายทั้งสองมีใจให้กัน ช่างน่ายินดีด้วยจริง ๆ

“ว่าจะชวนคุณทานข้าวเที่ยวด้วยกัน กำลังจะโทรหาพอดีเลย คุณโทรมาก่อนซะแล้ว” เพื่อจะให้ผู้หญิงรู้สึกสบายใจ หลี่เหอไท้จึงพูดแบบนั้น จงหยุนซางจึงยิ้มตอบ “เราไปทานร้านไหนดี? ครั้งนี้ฉันขอเลี้ยงนะ”

เธอรู้ดีว่าหลี่เหอไท้ไม่ได้ขาดแคลนเรื่องเงิน การจะได้เป็นแฟนเขานั้นอาจถึงขั้นต้องขอร้องด้วยซ้ำ ถ้ากินฟรีเที่ยวฟรีกับเขาไปแบบนี้คงไม่ดีเท่าไหร่

“คุณจะเลี้ยงเหรอ? โอเค ๆ เดี๋ยวผมหาร้านหรู ๆ สักร้านนะ” หลี่เหอไท้พูดด้วยน้ำเสียงที่มีคารมคมคาย แม้จะเป็นคำพูดธรรมดา แต่เมื่อพูดจากปากของเขานั้นมันก็แตกต่างจากคนอื่น จงหยุนซางรู้สึกดีกับการที่ได้ออกเดทกับผู้ชายที่ฉลาดและมีคารมแบบนี้ แม้ว่าความรู้สึกไม่ถึงกับหวั่นไหว แต่อย่างน้อยก็รู้สึกสบายใจและเป็นตัวของตัวเอง

ดู ๆ แล้ว หลี่เหอไท้ก็ไม่ธรรมดาเหมือนกันนะ เธอควรต้องระวังตัวเองแล้วล่ะ

เมื่อประตูปิดลง เซี่ยชีหรั่นก็ได้เห็นหลี่เหอไท้คุยกับจงหยุนซางอย่างสนิทสนม

“นึกได้แล้ว เราไปกินที่ภัตตาคารโรงแรมจินชึ่งไหม” หลี่เหอไท้พูด จงหยุนซางก็ตอบตกลง

“ผมจะไปถึงในเวลา 11:45 นาทีนะ ส่วนคุณก็แล้วแต่สะดวกนะครับ” หลี่เหอไท้พูดจบก็วางสายลง

เขารู้ว่าเซี่ยชีหรั่นกำลังยิ้มในขณะที่แอบฟังเขาคุยโทรศัพท์กับจงหยุนซาง หลังจากวางสายเขายังยืนอยู่หน้าประตู แล้วแซวเธอ “เซี่ยชีหรั่น คุณเป็นคนชอบแอบฟังคนอื่นคุยโทรศัพท์ตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ?”

เซี่ยชีหรั่นรู้สึกเขินอายจนหน้าแดงทันที “หนูเปล่านะ หนูแค่รู้สึกดีใจที่พี่กับพี่หยุนซางจู๋จี๋กันแค่นั้นเอง”

คุณมีความสุขก็ดีแล้ว หลี่เหอไท้พูดในใจ

เย่เชินหลินกลับไปถึงแผนกผู้ป่วยในแต่ยังไม่ได้เข้าไปในห้องผู้ป่วยนั้น เขายืนที่หน้าประตูและไม่ได้ยินเสียงร้องไห้ของลูก แต่ได้ยินการสนทนาของนายหญิงส้งกับส้งหลิงหลิงในห้องนั้น

ทั้งสองคนคงมีเรื่องต้องคุยกัน จึงให้สาวใช้ออกไปในตอนนี้ลูกกำลังนอนหลับ

เย่เชินหลินไม่มีนิสัยที่ชอบแอบฟังเขาคุยกัน เขาจึงหันหลังเดินจากไป

นายหญิงส้งและส้งหลิงหลิงที่คุยกันอยู่ในห้องนั้นไม่รู้ว่าเย่เชิงหลินได้กลับมาแล้ว เขายังคงคุยกันอยู่

“เดี๋ยวลูกตื่น เธอก็ให้นมลูกนะ” นายหญิงส้งพูด

“แม่คะ หนูไม่อยากให้ลูกกินนม แม่ก็รู้อยู่ เดี๋ยวหุ่นหนูเปลี่ยนไปเย่เชินหลินก็ไม่สนใจหนูหรอก” ส้งหลิงหลิงพูดอย่างจริงจัง

“ถ้าเธอไม่ให้กิน แล้วรักษาหุ่นให้เหมือนเดิม เธอคิดว่าเขาจะมองเธอเหรอ? ชื่อจริง ๆ เลย! เธอสังเกตไหมว่าเขาให้ความสำคัญกับเด็กมากแค่ไหน เธอยิ่งสนิทกับเด็กมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งให้ความสำคัญกับเธอมากเท่านั้น ถ้าเธอไม่ให้ลูกกินนม ก็หมายความว่าใครมาเลี้ยงลูกแทนเธอก็ได้ แม่ว่าเขารักเด็กขนาดนี้ พรุ่งนี้คงหาแม่เลี้ยงมาแทนเธอแล้ว เธอเป็นแม่แท้ ๆ ก็จริง ถึงเวลาอาจจะไม่ใช่เธอที่เป็นคนให้นมลูก หุ่นจะสำคัญอะไรล่ะ เธอไม่เห็นพวกดาราเขายังไม่กลัวเลย บางคนยังมีลูกตั้งหลายคนและให้นมลูกเองด้วย หุ่นของเขาก็ไม่ได้เปลี่ยนไป อีกอย่าง ถ้าหุ่นไม่ดีแล้ว ก็แค่ไปศัลยกรรมก็ได้แล้ว เธอฟังแม่นะ ต้องให้นมลูก ลูกถึงจะติดเธอ เธอคิดเองสิ ถึงเวลาเขาไล่เธอออกไปแล้วลูกร้องไห้งอแงหาแม่ เธอคิดว่าเขากล้าให้เธอไปไหนไหม?”

ประโยคสุดท้ายนี้ได้เข้าไปถึงข้างในใจของส้งหลิงหลิง เธอคิดมาตลอดว่าต้องรักษารูปร่างภายนอกอย่างเดียว เพราะกลัวจะสูญเสียงความเป็นเสน่ห์ของผู้หญิงไป

หารู้ไม่ สำหรับเย่เชินหลินแล้วเสน่ห์ที่สวยที่สุดของผู้หญิงคนหนึ่งคือการเป็นแม่ที่ดีของลูก

โชคดีที่แม่ของเธอเตือนเธอไว้ ไม่เช่นนั้นเธอก็คงเข้าไปผิดไปตลอด

“คุณแม่พูดถูกเหมือนกัน เฮ้อ! หนูทำไมคิดไม่ได้เลย? เดี๋ยวลูกตื่นแล้วแม่ช่วยอุ้มมาหาหนูหน่อยนะ สาวใช้ก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอ? ว่าต้องให้นมลูกตั้งแต่แรกคลอด แม่ถึงจะมีน้ำนมได้”