ตอนที่ 714 สาวใช้ตัวแสบ 618

ตอนที่ 714 สาวใช้ตัวแสบ 618

ตั้งแต่เมื่อคืนที่เขาออกไปจนถึงตอนนี้ สำหรับเขาแล้วรู้สึกหนักใจมาก และสำหรับตัวเธอก็รู้สึกแย่ไม่แพ้กันเลย

สายตาที่เธอมองเขาในตอนที่เขาออกจากบ้านนั้นก็เหมือนเด็กคนหนึ่งที่กำลังถูกทอดทิ้ง เขาอยากมีวิชาแยกร่างมาก จะได้มีอีกร่างหนึ่งของเขาคอยอยู่เป็นเพื่อนเธอตลอดเวลา

“เมื่อคืนไม่ได้หลับเหรอ? ยังร้องไห้ด้วยล่ะสิ! ทำไมไม่ดูแลตัวเองเลย” เขากระซิบตำหนิเธอด้วยเสียงเบา ๆ แล้วมองใบหน้าเล็ก ๆ ของเธออย่างละเอียดอ่อน

“ต่อไปฉันจะดูแลตัวเองให้มากกว่านี้” เธอยิ้มเล็กน้อย

“ติ๊งต๊อง!” เขาลูบผมเธอเบา ๆ แล้วโอบไหล่เธอไว้ “ผมจองโต๊ะร้านอาหารหลี่ถิงที่อยู่ไม่ไกลจากนี้ไว้โต๊ะหนึ่ง เราไปกินที่นั่นกันนะ”

เดิมทีเซี่ยชีหรั่นคิดว่าจะกินบะหมี่ธรรมดาสักถ้วยก็พอ อยากชวนเขาไปกินด้วย แต่เมื่อนึกถึงครั้งก่อนที่ไปกินหม้อไฟหม่าล่าด้วยกัน แล้วทำให้เขาแสบร้อนจนถึงกระเพาะ เธอจะไม่คิดชวนเขาอีก

เขาอยากไปที่ไหน เธอก็จะตามไปที่นั่น เพราะกว่าเขาจะมาได้มันไม่ง่ายเลย ไม่แน่ช่วงบ่ายเขาต้องกลับไปโรงพยาบาลอีก

“เดินจากที่นี่ไปถึงร้านอาหารหลี่ถิงใช้เวลาสิบห้านาที ถ้าคุณเดินไหว เราค่อย ๆ เดินไปด้วยกันนะ” เย่เชินหลินพูดด้วยความอ่อนโยน เซี่ยชีหรั่นหยักหน้าแล้วจับมือเขาไว้

นั่นสิ เธอคิดมากไปเอง เธอไม่ควรคิดมากไปกว่านี้ เพราะตอนนี้เขาอยู่ข้าง ๆ เธอแล้วไม่ใช่หรือ? เธอควรเชื่อในตัวเขานะ

อย่างน้อยตอนนี้มีเพียงเขาสองคน และไม่มีมือที่สามอยู่ด้วย ไม่จริงหรือ?

วันนี้อากาศแจ่มใสมาก และรู้สึกร้อนเล็กน้อย เขาสองคนเดินไปได้สักพัก ใบหน้าของเซี่ยชีหรั่นก็เริ่มแดงและมีเหงื่อไหลที่หน้าผาก

“รอผมแป๊บนะ” เมื่อเย่เชินหลินพูดจบก็รีบเดินนำไปข้างหน้า เซี่ยชีหรั่นมองไปข้างหน้าแล้วเห็นร้านสะดวกซื้อร้านหนึ่ง

เย่เชินหลินเข้าไปในร้านสะดวกซื้อไม่นานก็ออกมา แล้วมือถือร่มตอนออกมาด้วย

เขากางร่มออกแล้วบังแดดให้เซี่ยชีหรั่น

การกระทำนี้มันไม่แปลกสำหรับผู้ชายธรรมดาทั่วไป แต่เซี่ยชีหรั่นรู้ดีว่าเขาไม่ใช่ผู้ชายทั่วไป ความพิเศษของเย่เชินหลินเธอก็เคยเห็นมาแล้ว ตอนนั้นที่เขากำลังอาบน้ำก็มีผู้หญิงเข้าแถวอยู่ข้างนอกคอยรับใช้เขา เรื่องอะไรที่คนอย่างเขาต้องมาถือร่มให้ผู้หญิงด้วย?

แต่ตอนนี้เขาทำเช่นนั้นแล้ว และทำอย่างเป็นธรรมชาติด้วย

“อากาศร้อน ๆ แบบนี้ คุณทำไมไม่พกร่มออกมาด้วย” เขาถามด้วยน้ำเสียงตำหนิเล็กน้อย โดยจะบอกเธอว่าทำไมไม่ดูแลตัวเอง แต่การตำหนิแบบนี้ฟังแล้วทำให้คนรู้สึกชื่นใจมากกว่า

“ไม่เอาหรอก ฉันไม่ชิน ฉันคิดว่าผิวคล้ำหน่อยก็ไม่ได้ดูแย่นะ”

เธอเป็นแบบนี้มาตลอด แต่ไม่ได้หมายถึงเธอไม่รักความสวยความงามเลย สาเหตุหลักก็มาจากแม่เลี้ยงของเธอ ทุกครั้งที่โม่เสี่ยวหนงออกจากบ้าน แม่เลี้ยงก็มักจะให้นางถือร่มไปด้วยเพื่อจะไม่ให้โดนแดดจนผิวดำ

แต่ทุกครั้งที่เซี่ยชีหรั่นกางร่ม โม่เสี่ยวหนงและแม่เลี้ยงของเธอก็จะไม่พอใจ ถึงแม้ร่มนั้นโม่เสี่ยวจุนเป็นคนซื้อให้เธอ แต่แม่เลี้ยงก็ยังประชดประชันและด่าว่าเธอ และหาว่าให้เงินใช้เธอมากเกินไปใช่ไหม หลังจากนั้นเธอก็ไม่กล้าพกร่มอีกเลย แต่ผิวของเธอขาวโดยธรรมชาติ แม้จะโดนแดดอย่างมากก็แค่คล้ำไปสักช่วงก็กลับมาขาวอีก ซึ่งเรื่องนี้มันทำให้โม่เสี่ยวหนงอิจฉาเธอมากตลอด

ในขณะที่ตอบ แววตาของเธอประกายและฟ้องถึงความรู้สึกในใจ จึงทำให้เย่เชินหลินเข้าใจได้ทันที

เขาจับมือเธอขึ้นมาแล้ววางจูบลงไปเบา ๆ “ใกล้ถึงแล้วนะ เดินอีกไม่กี่ก้าวก็ถึงละ”

หลังจากมาถึงร้านอาหารหลี่ถิง เซี่ยชีหรั่นถึงรู้ว่าเย่เชินหลินได้สั่งอาหารไว้แล้ว และอาหารที่สั่งนั้นล้วนเป็นจานโปรดของเธอเลย เมื่อทั้งสองนั่งลงอาหารก็เริ่มเสิร์ฟทันที

เย่เชินหลินดูแลเอาใจใส่เซี่ยชีหรั่นทั้งมื้อเที่ยงนั้น และเธอก็พยายามตักกับข้าวให้เขา เห็นเขาเหนื่อยล้ามาทั้งคืน ในใจก็รู้สึกเป็นห่วงเขาไม่น้อย หวังว่าเขาจะได้กินอิ่มสักมื้อ

“เด็กคลอดออกมาแล้ว ผมอาจจะไม่สามารถอยู่กับคุณได้ตลอดเหมือนที่ผ่านมา คุณอย่าคิดมากนะ เด็กก็คือเด็ก ไม่ว่าผมจะดีต่อเด็กอย่างไร แต่ระหว่างผมกับส้งหลิงหลิงก็จะไม่มีความสัมพันธ์ใด ๆ ทั้งสิ้น”

เย่เชินหลินไม่อยากให้เซี่ยชีหรั่นต้องคิดมากตลอด ไม่อยากให้เธอต้องเศร้าใจกับความสัมพันธ์ที่ไม่แน่นอนแบบนี้ เขาจึงพูดให้เธอมั่นใจ

“หลิน ดีจังที่คุณพูดแบบนี้ ต่อไปฉันจะไม่คิดฟุ้งซ่านอีกนะ”

เย่เชินหลินลูบผมเธอเบา ๆ “อื้ม อย่าคิดฟุ้งซ่านอีกนะ เย่เชินหลินคนนี้จะรักคุณเพียงคนเดียว ผ่านมาไม่มีใครคนอื่นและต่อไปก็จะไม่มีใครคนอื่นนอกจากคุณนะ”

น้ำตาของเซี่ยชีหรั่นไหลลงมาอย่างบังคับไม่ได้ เธอหลั่งน้ำตาไปด้วยแล้วยิ้มพูดไปด้วย “ใครว่าเย่เชินหลินไม่โรแมนติก ดูสิ เพียงคำพูดง่าย ๆ คำเดียว ทำให้คนอื่นเขาหวั่นไหวเลย”

“เรื่องกล้วย ๆ น่ะ!” เย่เชินหลินถอนหายใจแล้วลุกขึ้นและเดินไปกอดเธอไว้ แม้น้ำตาของเธอจะไหลไปเปื้อนเสื้อของเขา แต่มันไม่สำคัญสำหรับผู้หญิงคนนี้ที่เขารัก

เพียงคำพูดไม่กี่คำ ทำให้ความขุ่นเคืองในใจของเซี่ยชีหรั่นจางหายไปหมด ณ เวลานี้ นอกจากความหวานก็มีแต่ความหวาน