ตอนที่ 715 สาวใช้ตัวแสบ 619

ตอนที่ 715 สาวใช้ตัวแสบ 619

เสียงแรกที่เด็กร้องไห้ออกมาส้งหลิงหลิงก็คิดจะอุ้มลูกแล้ว แต่เธอไม่ทำ เธอจงใจดุแม่บ้านเพื่อแสดงให้เห็นว่าห่วงใยลูก และต้องการถ่วงเวลาด้วย

เธอต้องการให้ทุกคนจนปัญญาก่อน แล้วเธอถึงจะให้นมลูก เพื่อจะแสดงให้เย่เชินหลินได้เข้าใจว่าแม่ของลูกนั้นสำคัญที่สุด

แน่นอนว่าเธอไม่ได้ไม่รักลูกของตัวเอง ซึ่งเธอคิดว่าต้องใช้วิธีนี้อย่างเดียวถึงจะได้อยู่กับลูกไปตลอด แม้ลูกจะต้องทนทุกข์บ้างเล็กน้อย

“เชินหลิน เอาลูกมาให้ฉันสิ ฉันคิดว่าตอนนี้ฉันน่าจะพอมีน้ำนมให้ลูกแล้ว ไม่ต้องชงนมผงหรอก เดี๋ยวฉันให้นมลูกเอง” ส้งหลิงหลิงพูดเบา ๆ

เย่เชินหลินกังวลมาก หากเด็กร้องไห้ไม่หยุดแบบนี้กลัวเขาจะหายใจไม่ออก

ณ ตอนนี้เขาจนปัญญาแล้ว ได้แต่อุ้มลูกไปให้ส้งหลิงหลิง

เย่เชินหลินอุ้มลูกไปไว้ข้าง ๆ ส้งหลิงหลิง เพราะเธอเพิ่งทำคลอดเสร็จและมีแผลที่เพิ่งถูกเย็บ จึงไม่สะดวกที่จะลูกขึ้น เธอเอนตัวไปข้าง ๆ แล้วให้ลูกนอนข้างเธอ

“พวกเธอออกไปก่อน รอฉันให้นมลูกเสร็จค่อยเข้ามา” ส้งหลิงหลิงเงยหน้าพูดกับแม่บ้าน ถ้าจะให้เธอให้นมลูกต่อหน้าผู้คนเธอก็รู้สึกเขินอายเหมือนกัน

“ค่ะ คุณส้ง” แม่บ้านขานตอบแล้วรีบพากันออกจากห้องไป

“คุณให้นมลูกก่อนนะ ผมก็ออกไปด้วย” เย่เชินหลินพูด

“เชินหลิน คุณช่วยฉันก่อน อย่าเพิ่งออกไปได้ไหม? หลังคลอดตรง......นั้นของฉันถูกเย็บ ฉันไม่กล้าใช้แรง คุณช่วยฉันทีนะ” ส้งหลิงหลิงพูดอย่างเขินอาย

“จริงสิ เชินหลิน คุณช่วยเธอก่อนดีกว่า หลิงหลิงน่าจะยังไม่มีเสื้อให้นมลูก เดี๋ยวฉันออกไปซื้อให้เธอที่ห้างสักชุดสองชุด คุณช่วยเฝ้าเธอสักพักนะ เดี๋ยวฉันจะรีบกลับมา” นายหญิงส้งขอร้องเขา และลูกยังคงร้องไห้ไม่หยุด เย่เชินหลินจึงไม่อยากคิดอะไรมาก เขาขมวดคิ้วแล้วพูดด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม “รีบให้นมลูกก่อน อย่าเพิ่งพูดเรื่องอื่นเลย”

“อื้ม!” ส้งหลิงหลิงตอบกลับ แล้วเปิดผ้านวมออก ปลดเสื้อบนแล้วอุ้มลูกมากอดไว้

เธอไม่เคยให้นมลูกและไม่คิดจะให้นมลูกด้วยซ้ำ ดังนั้นเธอจึงไม่รู้วิธี ดูเหมือนเด็กจะได้กลิ่นน้ำนมจึงร้องไห้หนักขึ้น เขาร้องไห้ไปด้วยแล้วเอาหัวน้อย ๆ ของเขาพิงที่ตัวของแม่

ส้งหลิงหลิงรู้สึกกังวลไปด้วย หลังจากพยายามตั้งนาน ในที่สุดก็เอาหัวนมป้อนไปในปากของลูกได้ แต่ลูกกลับไม่กิน แล้วยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม

“ถ้าไม่ได้ก็ให้กินนมผงดีกว่า!” เย่เชินหลินพูด ส้งหลิงหลิงเหงื่อตาแล้วรีบพูดต่อ “ได้อยู่ คุณใจเย็นหน่อย ให้นมลูกครั้งแรกยังไม่ชำนาญเท่าไหร่ คุณช่วยเรียกแม่บ้านให้ที ฉันจะลองถามวิธีให้นมลูกหน่อย”

เย่เชินหลินรีบเดินออกไปเรียกแม่บ้านเข้ามาคนหนึ่ง ซึ่งแม่บ้านคนนี้เป็นมืออาชีพและมีประสบการณ์ที่สามารถให้คำแนะนำว่าควรให้นมลูกอย่างไร

เธอเดินเข้าไปแล้วช่วยปรับตำแหน่งของส้งหลิงหลิงกับลูก สอนเขาวิธีการป้อนเข้าปากลูกเพื่อให้เด็กกินนมได้ง่ายขึ้นและแม่เด็กจะได้ไม่ต้องเจ็บมาก

หลังจากได้คำแนะนำจากแม่บ้าน ในที่สุดเด็กก็ได้กินนมแม่และหยุดร้องไห้ทันที ซึ่งแม่บ้านรู้สึกว่าเด็กคนนี้เป็นเด็กที่เจ้าอารมณ์มาก เธอไม่เคยเห็นเด็กคนไหนร้องไห้หนักขนาดนี้มาก่อนเลย เมื่อหยุดร้องไห้แต่อารมณ์ยังคงไม่สงบ

เธอทำได้เพียงคิดในใจ คำพูดแบบนี้พูดออกจากปากไม่ได้หรอก

เย่เชินหลินถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นลูกของเขาหยุดร้องไห้ จากนั้นส้งหลิงหลิงยิ้มพูด “เชินหลิน ดูสิ ลูกของเราไหวพริบเร็วมากเลยนะ ได้กินนมก็ดีใจใหญ่เลย โอ้ย......”

เธอยังไม่ทันพูดขาดคำก็รู้สึกว่าลูกดูดนมแรงจนเธอรู้สึกเจ็บมาก ไม่เพียงแต่เจ็บหัวนม ตอนนี้เริ่มปวดไปถึงท้องน้อยแล้ว

“มีอะไรเหรอ?” เย่เชินหลินถามด้วยความเป็นห่วง

“เจ็บ! เด็กคนนี้ ทำไมดูดแรงจัง โอ้ย......” ส้งหลิงหลิงกัดริมฝีปากไว้ เธอเจ็บจนต้องร้องออกมาอีกครั้ง เธอรู้สึกเจ็บก็จริง แต่อีกใจเธออยากให้เย่เชินหลินเห็นใจเธอ

“ทำไมถึงเจ็บล่ะ? นอนผิดท่ารึเปล่า? หรือว่าอะไร?” เย่เชินหลินไม่เข้าใจ จึงถามแม่บ้าน เธอถึงรีบอธิบาย “การให้นมลูกครั้งแรกมักจะเจ็บอยู่แล้วค่ะ พวกเราเคยไปอบรมมา เขาว่ากันว่าเมื่อเด็กดูดนมแล้วจะทำให้มดลูกหดตัว จึงทำให้รู้สึกเจ็บไปถึงท้องได้ คุณส้ง คุณเย่ สองท่านไม่ต้องกังวลนะคะ เพราะสิ่งนี้จะเอื้อต่อการฟื้นสภาพร่างกายของคุณแม่ด้วยค่ะ”

ยุ่ง! ส้งหลิงหลิงแอบด่าในใจ เธอตั้งใจแสดงให้เย่เชินหลินเห็นว่าเธอนั้นรักลูก ถึงได้ยอมเจ็บยอมทนแบบนี้ ใครจะไปรู้ว่าแม่บ้านคนนี้จะอ้างว่าการให้นมลูกนั้นดีต่อมดลูกของคนเป็นแม่ ซึ่งมันกลับกัน เหมือนเธอให้นมลูกเพื่อฟื้นสภาพร่างกายของตัวเองอย่างไรอย่างนั้น เธอจึงรู้สึกเกลียดแม่บ้านคนนี้มาก

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ คุณส้ง อดทนสองสามเดี๋ยวจะชินเองค่ะ ถ้ามันเจ็บมากก็ทาน้ำมันมะกอกหลังให้นมลูกนะคะ”

เย่เชินหลินรู้สึกว่าแม่บ้านคนนี้มีประสบการณ์จริง ๆ และเขาพอใจกับคำตอบของเธอมาก ส่วนส้งหลิงหลิงนั้นสังเกตการแสดงออกของเย่เชินหลินตลอด ถ้าเขารู้สึกพอใจ เธอก็ควรแสดงออกถึงความพอใจเหมือนเขาสินะ

“ขอบคุณนะ! โอ้ย......ไม่เป็นไร ๆ ต่อให้เจ็บมากกว่านี้ฉันก็ทนได้ เรื่องฟื้นสภาพร่างกายของคนเป็นแม่ก็เอาไว้ก่อนดีกว่า ฉันแค่หวังว่าลูกของฉันต้องกินให้อิ่ม มันก็เป็นความปรารถนาของคนเป็นแม่ทุกคนอยู่แล้ว” ส้งหลิงหลิงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดแล้วพูด