ตอนที่ 717 สาวใช้ตัวแสบ 621

ตอนที่ 717 สาวใช้ตัวแสบ 621

เมื่อได้เห็นเย่เชินหลินและเซี่ยชีหรั่นทานอาหารเย็นด้วยกันอย่างมีความสุข เธอก็รู้สึกมีความหวังที่จะสำเร็จความตั้งใจ

“พี่เขยคะ? ลูกพี่คลอดแล้วใช่ไหม? หนูกับพี่สาวยังคิดว่าอยากไปเยี่ยมสักหน่อย พี่สาวบอกว่าลูกของพี่เขยก็คือลูกของเธอ งั้นก็หมายความว่าหนูมีหลานชายแล้วสินะ” โม่เสี่ยวหนงคิดว่าเธอต้องแสร้งทำเป็นรักเด็ก จะได้มีโอกาสเข้าถึงเขา ดังนั้นเธอก็เริ่มปูทางให้ตัวเอง

“ไปต้องไปเยี่ยมที่โรงพยาบาลหรอก เดี๋ยววันสองวันส้งหลิงหลิงกับลูกก็กลับมาที่นี่แล้ว” เย่เชินหลินตอบ

“หลิน คุณพ่อคุณแม่รู้ว่าลูกคุณคลอดแล้วใช่ไหม?” เซี่ยชีหรั่นถาม

“ยังไม่ได้บอกนะ กลัวเขารู้ข่าวนี้แล้วจะตามไปที่โรงพยาบาล ยิ่งพวกท่านก็อายุมากแล้ว ไปไหนมาไหนไม่สะดวกเท่าไหร่ ไว้รอเขาออกจากโรงพยาบาลค่อยบอกเขาละกัน”

ถ้าเย่เชินหลินพูดแบบนี้ ตัวของเซี่ยชีหรั่นคงไม่รู้จะพูดยังไงต่อแล้ว เพราะมันเป็นเรื่องของเขาคนเดียว

เธออยากเข้าถึงเด็กคนนั้นให้เร็วที่สุด เพื่อจะได้รู้ดำรู้แดงไปเลย แต่ก็ขึ้นอยู่กับตัวของเย่เชินหลินเหมือนกัน เพราะถ้าหากเขาคิดว่าควรเป็นแม่ที่ให้กำเนิดลูกที่สมควรเลี้ยงดูเด็กมากกว่า ถ้างั้นเธอคงไม่มีสาเหตุที่จะเป็นแม่เลี้ยงให้คนอื่นไปตลอด

มื้อเย็นวันนั้นเย่เชินหลินยังคงดูแลเอาใจใส่เซี่ยชีหรั่นตั้งแต่ต้นจนจบ รอยยิ้มจาง ๆ ที่มีต่อเธอนั้นไม่เคยจางหายไป ทำให้เซี่ยชีหรั่นไม่สามารถมองเห็นอารมณ์เชิงลบใด ๆ ของเขาได้ เพราะเขาเป็นคนเก็บอารมณ์ได้ดีที่สุด

“พี่คะ พี่เขยคะ ลูกของส้งหลิงหลิงก็คลอดแล้ว แล้วพวกพี่สองคนจะมีลูกด้วยกันเมื่อไหร่คะ?” โม่เสี่ยวหนงถาม

เธอรู้สึกเสมอว่าถ้าต้องให้เซี่ยชีหรั่นเป็นฝ่ายชนะ และเธอจะได้มีความสัมพันธ์กับเย่เชินหลินนั้น มีทางเดียวก็คือให้เซี่ยชีหรั่นมีลูกกับเขา

คำถามของโม่เสี่ยวหนงทำให้เซี่ยชีหรั่นเขินจนหน้าแดงไปชั่วขณะ ถ้าเป็นเมื่อก่อนล่ะก็ เธอต้องตำหนิโม่เสี่ยวหนงแน่นอน

แต่ตอนนี้เธอไม่ได้พูดเหมือนเมื่อก่อนอีก เพราะเธอก็คิดที่จะมีลูกกับเย่เชินหลินจริง ๆ ซึ่งความคิดนี้เคยมีตั้งแต่เมื่อก่อนแล้ว และมันก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

บางทีจิตใต้สำนึกของเธอยังคงกังวลอยู่ว่าส้งหลิงหลิงและลูกจะแย่งเย่เชินหลินไปจากเธอ ดังนั้นเธอก็ควรมีลูกที่เป็นของตัวเองมาต่อกรกับส้งหลิงหลิงบ้างใช่ไหม?

เย่เชินหลินตั้งใจไว้ว่าจะมีลูกกับเซี่ยชีหรั่นหลังแต่งงาน จะได้ถูกต้องตามขนบธรรมเนียม เขารู้ดีว่าความคิดของเธอเริ่มเปลี่ยนไป ตอนนี้เธอรู้สึกไม่มีความปลอดภัย จึงอยากมีลูกตอนนี้เลย

ถ้าไม่ใช่เพราะปัญหาของเด็กคนนั้นที่เขาต้องการจะรักษาให้หายก่อน ซึ่งเขารู้ดีว่าเซี่ยชีหรั่นต้องการอะไร และเขาจะบอกกับเธอว่าให้เธอให้สมหวังในคืนนี้เลย

“หลิน?” เซี่ยชีหรั่นถาม เย่เชินหลินลูบผมเธอเบา ๆ แล้วตอบ “รอเราแต่งงานก่อนค่อยมีลูกด้วยกันอย่างถูกต้องดีมั้ย?”

เซี่ยชีหรั่นคงปฏิเสธและแสดงออกถึงความในใจไม่ได้

เธอได้แต่พยักหน้าเบา ๆ แล้วบอกว่า ได้

“เฮ่อ ทำไมต้องถูกต้องอะไรด้วยล่ะ สมัยนี้คนท้องก่อนแต่งมีตั้งเยอะแยะไม่ใช่เหรอ? พี่เขยคะ หนูว่าพี่สาวหนูอยากมีลูกจริง ๆ แล้วนะ” โม่เสี่ยวหนงพยายามโน้มน้าว

“พอแล้ว เสี่ยวหนง พี่หลินพูดถูก พี่ก็ตั้งใจมาตลอดว่าจะมีลูกหลังแต่งงานเหมือนกัน เพราะไม่อยากให้ลูกต้องจอปัญหาอะไรตอนตั้งครรภ์”

ก็เหมือนส้งหลิงหลิง เมื่อรู้ตัวว่าท้องก็ต้องกระวนกระวาย ยังต้องระแวงอีกหลายต่อหลายครั้ง ยังดีที่ลูกของเธอไม่มีอะไรผิดปกติ ถ้าเด็กมีปัญหาล่ะก็ คงต้องเสียใจไปตลอดชีวิตแน่เลย

“พี่ก็ซื่อจริง ๆ!” โม่เสี่ยวหนงบ่นพึมพำแล้วก้มหน้ากินข้าวต่อ

เย่เชินหลินและเซี่ยชีหรั่นต่างมองหน้ากัน นัยน์ตาของเขานั้นมีความทุกข์แอบแฝงอยู่เล็กน้อย แต่เซี่ยชีหรั่นแสดงสีหน้ายิ้มแย้ม และไม่ได้คิดอะไรมาก

เซี่ยชีหรั่นรู้สึกว่าถึงแม้วันนี้เย่เชินหลินจะแกล้งให้เธอยิ้มมาทั้งวัน แต่ก็สามารถเห็นถึงความเหนื่อยล้าของเขาได้ คงเป็นเพราะเขานอนดึกมาหลายคืน หลังอาหารเย็น เธอจึงบอกกับเขาว่า “คุณพักผ่อนเช้า ๆ นะ ฉันเอางานที่บริษัทกลับมาทำหน่อย”

“เลิกงานแล้วยังจะทำงานอีก คุณบอกว่าหลังเลิกงานคุณจะใช้เวลากับผมไม่ใช่เหรอ?” เย่เชินหลินแกล้งทำเป็นน้อยใจ

“พรุ่งนี้ค่อยใช้เวลากับคุณนะ วันนี้คุณต้องพักผ่อนเช้า ๆ”

“ไปเดินเล่นที่สวนกับผม ข้างนอกอากาศดีมาก” เย่เชินหลินเช็ดปากแล้วลุกขึ้นไปจับมือเซี่ยชีหรั่นไว้ แล้วพาเธอออกไปเดินเล่นข้างนอก

เขารู้ว่าสองวันนี้เธอรู้สึกเสียใจอยู่บ้าง จึงอยากใช้เวลากับเธอให้มากขึ้น

ผู้ชายคนนี้แม้จะเหนื่อยแค่ไหนก็ยังคิดถึงเธออยู่เสมอ แล้วบอกได้ไหมว่าเขาไม่รักเธอ?

เซี่ยชีหรั่นและเย่เชินหลินเดินออกจากบ้านและค่อย ๆ เดินไปที่สวน

ดอกไม้หลายชนิดกำลังเบ่งบานในฤดูนี้ ออกไปเดินเล่นตอนกลางคืนและได้กลิ่นหอมของดอกไม้ สัมผัสกับสิ่งสวยงามและความสงบ ทั้งสองจับมือกันเดินไปถึงศาลาข้างสวนอย่างเงียบ ๆ แล้วนั่งลงที่นั่น

“หลิน คุณเหนื่อยแล้วอย่าฝืนนะ ฉันเป็นห่วงคุณ” เซี่ยชีหรั่นพูดอย่างอ่อนโยน เย่เชินหลินยื่นมือมาลูบผมเธอเบา ๆ แล้วยิ้มพูด “ติ๊งต๊อง ลูกผู้ชายมีอะไรต้องเหนื่อยล่ะ ไม่เหนื่อยหรอก”

“ผู้ชายก็เป็นคนเหมือนกันนะ ไม่ใช่เครื่องจักรสักหน่อย จะไม่เหนื่อยได้ไง เมื่อคืนคุณก็ไม่ได้นอนทั้งคืน วันนี้ก็ทำงานอีก ดูคุณสิ ขอบตาดำเหมือนหมีแพนด้าแล้ว ยังบอกไม่เหนื่อยได้ไง ห้ามปฏิเสธเลยนะ!” เซี่ยชีหรั่นตำหนิเขาเหมือนเด็กคนหนึ่ง ความอ่อนโยนของเธอทำให้เขาต้องหวั่นไหวอีกครั้ง จึงดึงเธอไปกอดไว้แล้วพูดเบา ๆ “เรื่องกล้วย ๆ เห็นคุณก็หายเหนื่อยแล้ว ไม่เชื่อคุณลองดูไหม ตอนนี้ทำให้คุณเสร็จหลายรอบก็ไม่ใช่ปัญหาหรอก”

เซี่ยชีหรั่นหน้าแดงทันที แล้วกระซิบพูด “ไอ้บ้า หัวสมองคิดแต่เรื่องอะไร พอได้แล้ว คุณนอนลงสิ เดี๋ยวฉันนวดหัวให้คุณหายเหนื่อยหน่อย”

“ไม่ต้อง”