ตอนที่ 718 สาวใช้ตัวแสบ 622

ตอนที่ 718 สาวใช้ตัวแสบ 622

“หลิน? คุณกำลังฝันอยู่นะ! ตื่นได้แล้ว!” เซี่ยชีหรั่นเขย่าเย่เชินหลินอีกครั้ง เขาจึงตั้งสติได้ แล้วจ้องหน้าเซี่ยชีหรั่นอย่างมึนงง จากนั้นสักพักเขาก็รู้ตัวว่ามันเป็นแค่ความฝัน

เซี่ยชีหรั่นยังคงมองหน้าเขาอย่างจริงจัง ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอแสดงออกถึงความกังวลและความประหลาดใจ ความเอาใจใส่ต่อลูกที่เขาแสดงออกในความฝันนั้นทำให้เธอรู้สึกไม่ทันตั้งตัว

“ผมทำให้คุณตกใจไหม? ผม......เพิ่งฝันร้าย” เขากอดเซี่ยชีหรั่นไว้แล้วค่อย ๆ อธิบาย

เขาฝันร้ายเหรอ? แค่ลูกร้องไห้ก็ถือว่าเป็นฝันร้ายแล้วเหรอ? ลูกของใครไม่ร้องไห้บ้าง? เซี่ยชีหรั่นไม่เข้าใจ ตามเหตุผลนั้นเย่เชินหลินเป็นคนที่มีความอดทนสูงมาก ต่อให้ผู้ดูแลบ้านทำผิดหลายต่อหลายครั้ง เขาก็ยังให้ผู้ดูแลบ้านอยู่ต่อในบ้านตระกูลเย่ และหมอห่าวที่มาช่วยส้งหลิงหลิงช่วงที่เธอตั้งครรภ์ก็เช่นกัน หลังคลอดเขาก็ไม่ให้หมอไปไหนเพราะเคยมาช่วยงานที่นี่ แต่นี่แค่ฝันว่าลูกร้องไห้กลับต้องโมโหคนอื่นขนาดนี้?

เซี่ยชีหรั่นคิดว่าคงจะอ่อนไหวต่อความคิดของตนมากไป และไม่รู้ว่าตัวเองคิดได้อย่างไร ว่าหากวันหนึ่งเกิดความขัดแย้งระหว่างเธอกับลูกของเขา เย่เชินหลินคงเลือกอยู่ข้างลูกมากกว่าใช่ไหม?

“ติ๊งต๊อง ทำไมขี้กลัวขนาดนี้ คุณตกใจจริง ๆ เหรอ?” เมื่อเห็นเซี่ยชีหรั่นไม่ได้พูดอะไร เย่เชินหลินก็กอดเธอให้แน่นขึ้น

เซี่ยชีหรั่นถอนหายใจ แล้วคิดถึงเรื่องนี้เป็นพัน ๆ ครั้ง สุดท้ายก็พูดออกมาจนได้ เพราะเธอควรซื่อสัตย์ต่อกัน เธอคิดเช่นนี้

“หลิน คุณฝันว่ามีคนทำให้ลูกร้องไห้ใช่ไหม? แล้วใครเป็นคนทำให้เด็กร้องไห้เหรอ?”

“สาวใช้” เย่เชินหลินไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้มากเท่าไหร่ เพราะในความฝันของเขานั้นไม่ใช่แค่ลูกร้องไห้เท่านั้น ยังมีเรื่องที่หมอคนนั้นได้พูดกับเขาด้วย หลังจากที่เขาตื่นขึ้นมาแล้วแต่คำพูดในความฝันนั้นยังคงชัดเจนในสมองของเขา หมอที่บอกกับเขาว่าเด็กคนนี้ทำได้เพียงรอความตายทำให้เขาต้องเหงื่อแตกไปทั่วร่างกาย ซึ่งหมอตอนเช้านี้ไม่กล้าพูดกับเขาแบบนี้ แต่เขาก็พอฟังออกเหมือนกันว่าหมอพยายามหมายถึงอะไร เพียงแต่ไม่กล้าพูดเท่านั้น เขาถึงฝังใจในเรื่องนี้แล้วเก็บมาฝันจนได้

“หลิน ฉันอยากถามคุณเรื่องหนึ่ง ถ้าวันหนึ่งฉันไม่ตั้งใจทำให้ลูกร้องไห้ คุณจะโทษฉันแบบนี้ไหม?” เซี่ยชีหรั่นเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความไม่แน่ใจ

เย่เชินหลินยังคงคิดอยู่ในใจว่าเขาต้องรักษาลูกหายให้ได้ เพราะเขามาถึงโลกนี้ทั้งทีแล้ว เขามีหน้าที่ต้องทำให้ลูกมีชีวิตอยู่รอดและร่างกายแข็งแรงไปตลอด

เขาเป็นพ่อของลูก เขาอุ้มลูกขึ้นมา เขากล่อมลูกแล้วลูกหยุดร้องไห้ นั่นก็หมายถึงลูกต้องการพ่อมาก

“หืม? คุณว่าไงนะ?” เย่เชินหลินถาม เซี่ยชีหรั่นเพิ่งสังเกตเห็นถึงความว่างเปล่านัยน์ตาของเขา ถึงแม้เขาจะตื่นแล้วแต่ความคิดยังคงจมอยู่กับความฝันเมื่อครู่นี้

เซี่ยชีหรั่นยังคงอดอัดใจและคิดว่าความรู้สึกแบบนี้มันคือความหึงหวงหรือเปล่า? เธอต้องแพ้ให้กับเด็กทารกคนหนึ่งที่เพิ่งคลอดแล้วเบี่ยงเบนความสนใจของเย่เชินหลินจากเธอไป? นั่นมันไม่สมควรเลย ความคิดแบบนี้มันช่างไร้ซึ่งความรักเหลือเกิน เซี่ยชีหรั่นรู้สึกผิดและคิดว่าคำถามของเธอนั่นเห็นแก่ตัวเกินไป

เด็กเป็นลูกแท้ ๆ ของเย่เชินหลินยังต้องถามอีกเหรอ? เด็กตัวเล็กแค่นี้ บอบบางขนาดนี้ ก็สมควรได้รับการดูแลจากผู้ใหญ่เป็นเรื่องปกติ ถ้าวันหนึ่งเธอมีปัญหากับเด็กคนนี้ก็ต้องเป็นความผิดของเธอคนเดียว เด็กทารกคงไม่มีปัญญามาหาเรื่องเธอหรอก ไหน ๆ เธอยอมรับเด็กคนนี้แล้ว ก็ควรเปิดใจให้เขาและรักเขาให้มากที่สุด

เซี่ยชีหรั่น เธอลองคิดดูดี ๆ ถ้าลูกเป็นของเธอ เธอยังมีความสงสัยแบบนี้อีกไหม? แน่นอนว่าไม่มีความสงสัยและความกังวลแบบนี้หรอก ถ้าเช่นนี้แล้ว ดูเหมือนว่าเธอเองที่ยังไม่ดีพอ

เซี่ยชีหรั่นเม้มปากแล้วยิ้มพูดเบา ๆ “เปล่า ไม่มีอะไรหรอก เรานอนต่อดีกว่า พรุ่งนี้ยังต้องตื่นเช้าไปทำงานอีก คุณก็ต้องไปโรงพยาบาลด้วย”

“อื้ม หลับเถอะ คุณหลับก่อนเลย” เย่เชินหลินกอดเซี่ยชีหรั่นแล้วนอนลงอีกครั้ง

เขาไม่ได้ถามเรื่องที่เธอสงสัยอีก เมื่อก่อนไม่ได้เป็นแบบนี้ ต่อให้เธอมีอารมณ์เชิงลบเพียงเล็กน้อยเขาก็จะถามให้ชัดเจนว่าเธอคิดอะไรอยู่

เธอรู้สึกได้ว่าความคิดของเขายังอยู่ที่เด็กคนนั้น สีหน้ายังคงขมขื่นอยู่ แต่เธอก็ไตร่ตรองใหม่กับความคิดตัวเองเหมือนกัน

เซี่ยชีหรั่น อันที่จริงเธอไม่ได้เห็นแก่ตัวหรอก เธอแค่ไม่ชินกับชีวิตที่เป็นพ่อคนของเขาเท่านั้น เมื่อหลังจากที่เธอได้พบเจอกับเด็กคนนั้น ทุกอย่างมันก็จะดีขึ้นเอง

เธอนอนไม่หลับ เย่เชินหลินก็นอนไม่หลับเช่นกัน

หลังจากรุ่งสาง เย่เชินหลินยังคงเข้าฟิตเนสเหมือนเดิม เขาค่อย ๆ ลุกออกจากเตียงเพื่อจะไม่ให้รบกวนเซี่ยชีหรั่นที่กำลังหลับอยู่

เซี่ยชีหรั่นตั้งนาฬิกาปลุกเจ็ดโมงครึ่งเพื่อตื่นมาเตรียมตัว

เขาสองคนทานอาหารเช้าด้วยกัน หลังจากอาหารเช้าแล้วเย่เชินหลินก็ส่งเซี่ยชีหรั่นไปทำงาน

“หลิน คุณไม่ต้องไปส่งฉันก็ได้นะ ฉันไปเองได้ อีกอย่างฉันไม่ได้ไปเองหรอก คุณให้เซี่ยอี้ชิงมาดูแลฉันไม่ใช่เหรอ?”

“ไม่เป็นไร ก็เป็นทางผ่านอยู่”

“ทางผ่านที่ไหนล่ะ คุณส่งฉันไปที่ออฟฟิศแล้วต้องวนรถกลับไปที่โรงพยาบาลอีกอย่างน้อยครึ่งชั่วโมงนะ”

เซี่ยชีหรั่นเข้าใจเจตนาของเย่เชินหลินเหมือนกัน เพราะเขากำลังทำให้เธอได้เห็นว่าการกระทำทุกอย่างของเขาที่มีต่อเธอนั้นยังคงปกติไม่เปลี่ยนแปลง แม้จะมีลูกแล้วก็ตาม

ถ้าเขาคิดแบบนี้เธอก็มีความสุขแล้ว แม้จะไม่ได้อยู่กับเธอตลอดเหมือนก่อน แต่เธอก็จะค่อย ๆ ปรับตัวให้ชินไปเอง

“เอาเหอะ มันเป็นทางผ่านอยู่แล้ว ผมก็ต้องไปทำงานด้วย” เย่เชินหลินลูบผมเธอเบา ๆ และไม่ให้เธอปฏิเสธเขา

หลังจากส่งเซี่ยชีหรั่นเสร็จ เย่เชินหลินขมวดคิ้วแล้วตระหนักใจอยู่สักพัก สุดท้ายก็ให้คนขับพาเขาไปที่โรงพยาบาลก่อน