ตอนที่ 720 สาวใช้ตัวแสบ 624

ตอนที่ 720 สาวใช้ตัวแสบ 624

ส้งหลิงหลิงและนายหญิงส้งต่างมองหน้ากันและรู้สึกใจหาย พวกเขาตระหนักว่าพฤติกรรมของส้งหลิงหลิงในสองสามวันนี้ทำให้เย่เชินหลินไม่พอใจหรือเปล่า เขาจึงจะพลาดเด็กไปจากเธอใช่ไหม

ภายนอกเขาดูเหมือนจะเป็นห่วงส้งหลิงหลิง ไม่อยากให้เธอต้องเหนื่อยเกินไป จึงทำให้เธอปฏิเสธไม่ได้

“เชินหลิน ฉันให้นมลูกไม่ได้เหนื่อยนะ ไม่ต้องให้คนมาช่วยก็ได้และน้ำนมของฉันก็เพียงพอที่ให้ลูกกินอยู่แล้ว แม่บ้านก็รู้วิธีบีบน้ำนมเดี๋ยวให้เธอช่วยนวดให้ฉันน้ำนมพออยู่แล้ว ไม่มีน้ำนมใครดีกว่าน้ำนมแม่ของลูกแล้วจริง ๆ นะ อีกอย่างฉันไม่ค่อยไว้ใจให้คนอื่นช่วยเลี้ยงลูกด้วย”

ส้งหลิงหลิงรู้สึกกังวลมาก แต่เย่เชินหลินยังคงเฉยเมยแล้วพูดอย่างเย็นชา “ให้พวกเธอมาลองดู เผื่อไว้ก่อน เผื่อวันไหนร่างกายคุณไม่พร้อมที่จะให้นมลูก ลูกจะได้มีนมกินตลอด ไม่ดีเหรอ?”

เมื่อเย่เชินหลินพูดแบบนี้แล้ว ส้งหลิงหลิงก็ไม่รู้จะปฏิเสธเขาอย่างไรอีก ได้แต่นั่งมองแม่บ้านหลี่อุ้มเด็กไปจากเธออีกครั้ง และเธอภาวนาในใจ ลูกอย่ากินนมของคนอื่นนะ ลูกต้องกินนมแม่คนเดียวนะลูก

“เธอไปลองดูก่อน ระวังอย่าทำให้เด็กร้องไห้ล่ะ คุณเย่ไม่อยากเห็นเด็กต้องร้องไห้” หลินหลิงพูดกับแม่เลี้ยงคนหนึ่งที่พามา

แม่เลี้ยงคนนี้เป็นคนหน้าตาดี เธอเป็นคนขี้อายไม่ค่อยพูดมากและเป็นคนขี้กลัว เมื่อได้ยินว่าห้ามทำให้เด็กร้องไห้เธอก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที แล้วยังมีคนเยอะแยะเฝ้ามองเธออยู่ เธอยิ่งตื่นเต้นไปใหญ่และไม่กล้าเปิดหน้าอกเธอ

“พวกคุณออกไปก่อน” เย่เชินหลินพูดกับผู้ดูแลบ้าน

ผู้ดูแลบ้านจึงให้คนที่ไม่เกี่ยวข้องออกไปรวมถึงตัวหลินหลิงด้วย

เย่เชินหลินต้องการเห็นด้วยตาของตัวเองว่าแม้เลี้ยงคนนี้จะทำได้หรือไม่

แม่เลี้ยงขี้อายคนนี้กัดฟันตัวเองไว้แล้วละทิ้งความเขินอายนั้นไป เธออุ้มเด็กมาแล้วเปิดนมให้เด็กกิน เมื่อเด็กทารกได้กลิ่นน้ำนมก็ตามหามันอย่างเป็นธรรมชาติ ซึ่งสถานการณ์แบบนี้ทำให้ส้งหลิงหลิงใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลย

ถ้าลูกยอมกินนมของคนอื่นเมื่อไหร่ เธอก็จะกลายเป็นคนไร้ประโยชน์ทันที

เธอรู้สึกกังวลมาก อดไม่ได้อยากจะแย่งเด็กกลับมาทันที นายหญิงส้งก็ทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน เธอรู้สึกกังวลมากกว่าส้งหลิงหลิง เธออยากห้ามเด็กกินนมคนอื่นมาก แต่ ณ เวลานี้ พวกเธอไม่สามารถทำอะไรได้ ถ้าจะขัดขวางมันก็ชัดเจนเกินไป ตอนนี้ทุกอย่างก็ขึ้นอยู่กับเด็กคนนี้แล้ว

ส่วนเย่เชินหลินเห็นลูกมีทีท่าว่าจะกินนมแม่เลี้ยง เขาก็รู้สึกดีใจมาก คนที่จ้างมาคงไม่กล้าใช้เด็กเป็นประโยชน์ส่วนตัวหรอก และคงไม่สอนให้เด็กไปในทางไม่ดี ซึ่งแน่นอนว่าเขาต้องดีใจกับเรื่องนี้

แม้เลี้ยงขี้อายคนนี้เพิ่งคลอดลูกได้เดือนเดียวและเธอยังไม่ค่อยชินกับการให้นมลูกเหมือนกัน แม่บ้านหลี่จึงช่วยเธอแล้วทารกก็ได้กินนมได้อย่างสำเร็จ

ขณะที่ส้งหลิงหลิงกำลังถอนหายใจและเย่เชินหลินกำลังดีใจอยู่ และเมื่อเด็กได้ชิมกับน้ำนมของแม่เลี้ยงคนนี้ก็ร้องไห้ขึ้นมาทันที

หลินหลิงย้ำแล้วย้ำอีกว่าอย่าทำให้เด็กต้องร้องไห้ และตอนนี้แม่เลี้ยงคนนี้รู้สึกกลัวมาก เธอจึงรีบกล่อมเด็ก “ไม่ร้องนะ ไม่ร้องนะลูก กินนมเร็วเข้า”

แต่เด็กไม่ยอมกินอีก ได้แต่ร้องไห้อย่างเดียว ส้งหลิงหลิงและแม่ก็สบตากันแล้วรู้สึกโล่งใจมาก

เย่เชินหลินจึงหันไปพูดกับแม่เลี้ยงอีกคนด้วยสีหน้าอันเคร่งขรึม “คุณ มาลองดู”

“ค่ะ คุณผู้ชาย ดิฉันลองดู!” แม่เลี้ยงคนนี้กระตือรือร้นมาก เธอหวังว่าเด็กจะไม่กินนมแม่เลี้ยงขี้อายคนนั้นแต่กินของเธอ

เธอไม่ได้เป็นคนขี้อาย เมื่อเห็นเด็กกำลังร้องไห้ เธอจึงรีบเปิดนมออกแล้วอุ้มเด็กเข้ามา

ตอนนี้เด็กรู้สึกอ่อนไหวต่อความรู้สึกมาก เมื่ออุ้มถึงข้างเธอ เด็กก็ไม่ยอมกินนมแต่กลับร้องไห้หนักขึ้น

“เชินหลิน ลูกคงชินกับรสชาติน้ำนมของฉันและกลิ่นตัวของฉัน คงไม่ยอมกินของคนอื่นง่าย ๆ หรอก รีบอุ้มลูกมาหาฉันเถอะ เห็นลูกร้องไห้แบบนี้น้ำนมฉันก็หลั่งออกมาแล้ว”

เย่เชินหลินสีหน้าเคร่งขรึม เมื่อเห็นลูกร้องไห้หนักกว่าเดิมและแก้มเริ่มแดงขึ้น

“อุ้มไป ๆ !” เย่เชินหลินพูดกับแม่บ้านหลี่ เธอขานตอบแล้วรีบอุ้มเด็กไปให้ส้งหลิงหลิง

ส้งหลิงหลิงเตรียมพร้อมไว้แล้ว ทันทีที่ลูกถูกอุ้มมาเธอก็รีบเปิดเสื้อรอ แล้วเมื่อได้ตัวลูกเธอก็ป้อนนมเข้าปากลูกด้วยความชำนาญ

เมื่อเด็กได้กลิ่นที่คุ้นเคยและได้กินน้ำนมแม่แล้วก็หยุดร้องไห้ทันที

ส้งหลิงหลิงจึงน้ำตาร่วงทันทีส่วนเย่เชินหลินก็ทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน ความสัมพันธ์แม่ลูกแบบนี้คงหาคนมาแทนที่ได้ยากจริง ๆ แล้วล่ะ

ส้งหลิงหลิงเชื่อว่าเย่เชินหลินได้เห็นทั้งหมดนี้แล้ว และเธอไม่จำเป็นต้องพูดอะไรอีก หลังจากเรื่องราวในวันนี้ แม้เด็กจะปฏิเสธน้ำนมของแม้เลี้ยง แต่ส้งหลิงหลิงก็เข้าใจแล้วว่าต่อไปเธอควรเจียมตัวแล้วจริง ๆ

เธอต้องอดทน ต้องรอคอย จะเร่งรีบไม่ได้อีก เหมือนที่แม่บอก เธอต้องรักษาเด็กคนนี้ไว้ให้ได้ ถึงจะรักษาเย่เชินหลินได้

ส้งหลิงหลิงไม่ได้พูดอะไร และมันกลับทำให้เย่เชินหลินมองเธอในแง่บวกมากขึ้น

“ลูกรักจ๋า ลูกรัก” ส้งหลิงหลิงให้นมลูกไปแล้วกระซิบเรียกลูกไปด้วยน้ำตาที่ไม่สามารถควบคุมได้

“หลิงหลิง หยุดร้องไห้ได้แล้ว แม่เจ็บใจนะแบบนี้ หยุดร้องได้แล้ว เดี๋ยวจะทำให้สายตาเสียนะ” นายหญิงส้งพยายามปลอบใจเธออยู่ข้าง ๆ

ขณะที่ลูกกำลังกินนมก็มีบางช่วงที่ทำให้ส้งหลิงหลิงรู้สึกเจ็บ แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้ร้องส่งเสียง สีหน้าที่เจ็บปวดของเธอทำให้เย่เชินหลินมองเห็นได้อย่างชัดเจน

เมื่อเย่เชินหลินเผชิญหน้ากับน้ำตาอันเจ็บปวดของส้งหลิงหลิงก็รู้สึกสะเทือนใจเล็กน้อย