ตอนที่ 721 สาวใช้ตัวแสบ 625

ตอนที่ 721 สาวใช้ตัวแสบ 625

“พี่เหอไท้ พี่กลับไปบอกกับคุณแม่หน่อยว่า เย็นนี้ฉันไม่ไปทานข้าวแล้ว”เซี่ยชีหรั่นดึงหน้าต่างรถลงและพูดกับหลี่เหอไท้ เธอมักจะไม่ถามหลี่เหอไท้ต่อหน้าสาธารณชนว่าเขาโกรธหรือไม่ ดังนั้นเธอจึงทำได้แค่เพียงหาข้ออ้างอย่างลวกๆ

เธอเชื่อว่าหลี่เหอไท้นั้นฉลาดเช่นนี้ น่าจะเข้าใจความหมายของเธอ

“ได้ แล้วผมจะบอกให้ พรุ่งนี้เจอกัน！”ขณะที่พูดคำว่าพรุ่งนี้เจอกันออกไปนั้น หลี่เหอไท้ก็จงใจแสดงใบหน้ายั่วยิ้มออกไป เขาเกลียดเย่เชินหลินจนต้องขบกรามแน่น

“ประธานหลี่ พรุ่งนี้เซี่ยชีหรั่นมีธุระ ขอลาหยุดหนึ่งวันได้ไหม？”เย่เชินหลินโผล่หัวออกมาจากในรถและถามขึ้นอย่างช้าๆ

“ชีหรั่น พรุ่งนี้มีธุระอะไร？”หลี่เหอไท้ถาม

เซี่ยชีหรั่นอ้ำๆอึ้งๆ เพราะเธอยังนึกคำพูดที่เหมาะสมไม่ออก เย่เชินหลินจึงพรั่งพรูพูดประโยคหนึ่งขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติว่า：“พรุ่งนี้เธอจะเหนื่อยมาก”

นายนี่บ้าไปแล้ว เซี่ยชีหรั่นคิด เมื่อเย่เชินหลินพูดจบ ก็สตาร์ทรถและจากไปอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงคนกลุ่มหนึ่งที่ตะลึงงันอยู่ตรงนั้น

“เฮ้ย เจ้าหมอนี่ คุณบ้าไปแล้วเหรอ？ทำไมถึงได้ขับรถเร็วขนาดนี้？”

“จะรีบไปโจ๊ะพรึมๆกันในรถ！”

เซี่ยชีหรั่นเห็นคนบางคนหน้าดำหน้าแดง อีกทั้งยังหึงอย่างไม่มีสาเหตุ

รถเคลื่อนที่เร็วมาก ทักษะในการขับรถของเย่เชินหลินนั้นไม่เลวเลย แม้ว่าจะเป็นเวลาหลังเลิกงาน เขาก็ยังสามารถขับรถซิกแซ็กไปมาได้ น่าแปลกใจมากที่ไม่มีใครสามารถขวางทางของเขาได้

“หลิน คุณอย่าขับรถเร็วได้ไหม？ขับแบบนี้มันไม่ปลอดภัยเลย”เซี่ยชีหรั่นพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

เขาไม่ปล่อยให้ผู้หญิงของเขาต้องตกอยู่ในอันตรายอย่างแน่นอน การที่เขาขับรถเร็วเช่นนี้ แต่เขาก็มั่นใจว่า เขาจะสามารถรับรองความปลอดภัยของเธอได้

“พอได้แล้ว ต่อไปฉันจะระวังให้มากขึ้น จะว่าไปทำไมวันนี้คุณถึงได้พูดเช่นนั้นออกไป ใครๆก็รู้ความสัมพันธ์ระหว่างเราทั้งสองคนแล้ว ฉันจะไม่ใส่ใจก็คงจะไม่ได้ พอได้แล้ว พอได้แล้ว คุณอย่าขับรถเร็วอีกเลย”

เย่เชินหลิน เหลือบมองเซี่ยชีหรั่นครู่หนึ่ง เธอคิดว่าเขาคงไม่เชื่อฟังในสิ่งที่เธอพูด แต่วินาทีต่อมา เธอกับรู้สึกได้ว่าความเร็วของรถนั้นลดลงอย่างเห็นได้ชัด

โจ๊ะพรึมๆกันในรถคำๆนี้วนเวียนอยู่ในหัวของเซี่ยชีหรั่น เจ้าหมอนี้เป็นเดรัจฉานในคราบมนุษย์ อีกทั้งความต้องการยังไม่มีที่สิ้นสุด เธอนั้นรู้เป็นอย่างดี

“หลิน พวกเรากลับไปกินข้าวกันก่อนเถอะ ฉันหิวมากเลย” เซี่ยชีหรั่นพูดขึ้นอย่างอ้อมค้อม คำพูดนั้นแฝงไว้ซึ่งนัยยะ เพราะเธอนั้นไม่อยากที่จะร่วมรักกับเขาบนรถ

“กลัวเหรอ？”ทันใดนั้นเขาก็เข้ามาสะกิดที่ร่างกายของเธอ มองเธออย่างอมยิ้ม

ใบหน้าของเซี่ยชีหรั่นนั้นแดงกล่ำ กัดริมฝีปากแล้วจ้องมองไปที่เขา

“ก็ต้องการให้คุณกลัว ให้คุณตกใจ เด็กน้อย ดูซิว่าต่อไปเธอจะกล้าไปคบคนโน้นทีคนนี้ทีไหม”

“ฉันคบคนโน้นทีคนนี้ทีตั้งแต่เมื่อไหร่กัน？ฉันตั้งหน้าตั้งตาตั้งใจทำงานมาโดยตลอด”

ใช่ เธอหน่ะตั้งหน้าตั้งตาทำงานมาโดยตลอด แต่พวกผู้ชายงี่เง่าพวกนั้นมันไม่มีงานทำกัน ต้องการที่จะออกหน้าแทนเธอ โทรศัพท์หาเขา เตือนเขาว่า พวกเขาเหล่านั้นเป็นหมาป่าที่หิวโหยที่กำลังรอจีบเธออยู่

เซี่ยชีหรั่นมัวแต่พูดอยู่กับเย่เชินหลิน เธอจึงไม่ได้สังเกตว่ารถวิ่งอยู่บนถนนเส้นไหน

กระทั่งเมื่อรถจอดลง เธอถึงพบว่าเขาขับรถพาเธอมาที่บ้านตระกูลหลี่

“หลิน ทำไมถึงมาบ้านแม่ได้หล่ะ？”เซี่ยชีหรั่นถามขึ้นอย่างแปลกใจ

“วันนี้ที่แม่ของคุณโทรหาคุณ ก็เพราะหวังอยากจะให้คุณกลับมาหาท่านไม่ใช่เหรอ？พวกเราไปทานข้าวเป็นเพื่อนท่านกันเถอะ”เมื่อเย่เชินหลินพูดขึ้นเช่นนั้น ก็ทำให้ใจของเซี่ยชีหรั่นนั้นอบอุ่น เธอถึงได้รู้ว่าที่แท้ที่เขาพูดว่าจะร่วมรักกับเธอบนรถนั้นเป็นเพียงขู่เธอก็เท่านั้น

เมื่อมาถึงบ้านตระกูลหลี่ จ้าวเหวินอิงที่ใส่ผ้ากันเปื้อนอยู่นั้น ออกมายืนต้อนรับเธออยู่ที่หน้าประตู ยิ้มและพูดว่า ：“พวกเธอนั่งกันก่อน เดี๋ยวกับข้าวก็เสร็จแล้ว หลังจากที่เย่เชินหลินโทรมาบอก แม่ก็รีบเตรียมเลย วันนี้แม่เรียนทำเมนูใหม่ ลูกๆลองชิมดูก็แล้วกันว่ารสชาติใช้ได้หรือเปล่า”

ขณะที่เดินเข้าประตูมา เซี่ยชีหรั่นก็ครุ่นคิด เธอได้ฝากให้หลี่เหอไท้บอกกับแม่ของเธอแล้วว่าพวกเขาจะไม่มาเพราะเกรงว่าจะไม่มีอาหาร คิดไม่ถึงเลยว่าเย่เชินหลินจะโทรบอกแม่ของเธอตั้งแต่แรกแล้ว

เซี่ยชีหรั่นยิ้มและมองไปที่เย่เชินหลินครู่หนึ่ง สายตาของเขาจ้องมองเธออย่างอ่อนโยน เวลานี้กริ่งที่ประตูดังขึ้น หลี่เหอไท้เดินเข้ามา เห็นพวกเขาทั้งสองนั้นยิ้ม เขาก็ยิ้มตาม

เขานั้นดูสนิทสนมกับเซี่ยชีหรั่นมากเป็นพิเศษ เย่เชินหลินนั้นก็แอบอาฆาตเขาอย่างเงียบๆ แต่ว่าสิ่งที่จ้าวเหวินอิงเห็นนั้น เขานั้นเชื่อฟัง และเป็นไปไม่ได้เลยที่จะทำให้เธอรู้สึกไม่ดีใจแม้แต่น้อย

“แม่ มีอะไรให้ผมช่วยไหม？”เมื่อหลี่เหอไท้เปลี่ยนรองเท้าเสร็จ ก็เดินไปที่ห้องครัวและถามขึ้น

“ไม่ต้องหรอก ไม่ต้องให้ใครมาช่วย ลูกช่วยโทรศัพท์ถามพ่อของลูกหน่อยว่าจะมาทานข้าวที่บ้านด้วยกันไหม”

เมื่อจ้าวเหวินอิงพูดจบ ประตูก็ถูกเปิดขึ้น เสนาธิการหลี่เดินเข้าประตูมา และตะโกนพูดขึ้นเสียงดังว่า：“ภรรยาสุดที่รัก ผมกลับมาแล้ว”

“พอดีเลย กับข้าวทำเสร็จเรียบร้อยแล้ว”จ้าวเหวินอิงพูดขึ้นประโยคหนึ่ง หลี่เหอไท้สังเกตเห็นได้ชัดว่าสีหน้าของเธอนั้นมีความสุขเป็นอย่างมาก ทุกครั้งที่พ่อกลับมาบ้าน สีหน้าของเธอก็จะเป็นเช่นนี้ทุกครั้ง

ในฐานะที่เป็นผู้ชาย บางครั้งหลี่เหอไท้ก็รู้สึกอิจฉาพ่อของเขา ที่ได้เคียงคู่กับภรรยาที่สมบูรณ์แบบเช่นนี้ อ่อนโยน จิตใจดี เป็นแม่ศรีเรือน ช่างเอาอกเอาใจและเป็นเช่นนี้นี่เองเขาจึงมีความรู้สึกที่บอกไม่ถูกต่อเซี่ยชีหรั่น เธอนั้นเหมือนกับแม่ของเขามาก