ตอนที่ 733 สาวใช้ตัวแสบ 637

ตอนที่ 733 สาวใช้ตัวแสบ 637

ในใจของเธอคิดเช่นนี้ แต่เท้ากลับไม่ให้ความร่วมมือเลย ทำให้เธอกังวลมากจนเหงื่อไหลลงบนหน้าผาก

เย่เชินหลินรู้สึกว่าร่างเล็กๆของเธอเกร็งไปหมด รู้สึกเป็นห่วงความกังวลของเธอ อยากให้เธอไม่ต้องเรียนแล้ว แต่เธอดื้อรั้นขนาดนี้ จะต้องไม่ยอมแพ้แน่ๆ

เขาอยู่ใกล้กับหูของเธอ มีลมร้อน พูดเบาๆว่า “ที่รัก คุณอย่าเกร็ง ทำเหมือนตอนอยู่บนเตียง แล้วมอบหน้าที่ให้กับเขา หลับตาคิดถึงตอนที่เราเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน เหมือนคนคนเดียวกัน”

คำพูดของเย่เชินหลินทำให้หน้าของเซี่ยชีหรั่นร้อนขึ้นเรื่อย ๆ แต่เธอก็หลับตาตาที่เขาบอก การผสมผสานที่สวยงามที่สุดของเธอและเขาปรากฏต่อหน้าต่อตาของเธอ

ภาพเหล่านั้นทำให้เธอหน้าแดงและใจเต้น และทำให้เธอลืมไปเลยว่านี่เป็นการเต้นรำครั้งแรกของเธอ

เธอลืมทุกอย่าง เพียงแค่คลอเคลียเขา เหมือนที่เขาพูดจริงๆ มอบตัวเองให้กับเขา

เธอเริ่มหมุนไปบนฟลอร์เต้นรำ เหมือนกำลังลอยขึ้น จนเธอได้ยินเสียงปรบมือถึงได้ลืมตาขึ้น เห็นทุกคนกำลังมองมาที่เธอแล้วปรบมือ เธอถึงรู้ว่าเมื่อครู่เธอเต้นรำได้ดีแค่ไหน

แม้แต่เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยเจ้าแห่งการเต้นรำก็ยังยิ้มอย่างชื่นชมเธอ รู้สึกว่าเธอเป็นนักเต้นที่มีพรสวรรค์ที่สุดเท่าที่เธอเคยเจอมา

ความสนใจที่ได้รับในตอนนี้ทำให้เซี่ยชีหรั่นลืมความหดหู่เล็กๆ เหล่านั้นไปเลย เธอมองเย่เชินหลินอย่างมีความสุขแล้วพูดเบาๆว่า “ขอบคุณนะที่สอนฉันเต้นรำ”

“ฉันสอนคุณทำเป็นตั้งนานแล้วนี่” เย่เชินหลินยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เซี่ยชีหรั่นหน้ายิ่งแดงกว่าเดิม

เพลงจบลงสองเพลง หลินหลิงสั่งให้เสิร์ฟเครื่องดื่ม ถือมาพร้อมกันสองแก้ว ผู้ดูแลเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยลองดื่มหนึ่งแก้ว เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยถึงจะหยิบอีกแก้วมาดื่ม

เธอเหนื่อยเล็กน้อย รวมกับที่เห็นเซี่ยชีหรั่นเต้นรำทำให้เธอไม่อยากเต้นรำชั่วครู่

เมื่อเพลงต่อไปดังขึ้น หลี่เหอไท้เชิญจงหยุนซางเต้นรำ ไห่ฉิงฉิงดึงโม่เสี่ยวจุนมาแล้วบอกว่าจะสอนเขาเต้นรำ เหยนชิงเหยียนไม่อยากให้จิ่วจิ่วรู้สึกเงียบเหงา จึงดึงจิ่วจิ่วออกไปเต้นรำด้วย

“ไป พวกเราไปคุยเป็นเพื่อนเจ้าหญิงกัน” เย่เชินหลินดึงมือของเซี่ยชีหรั่นลุกขึ้น นั่งข้างๆเจ้าหญิงหย่าฮุ่ย

“คุณเย่ คุณว่าคนนั้นเป็นน้องชายของคุณ” เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยมองไปที่เหยนชิงเหยียนแล้วถามเขา

เย่เชินหลินคิดว่าเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยเป็นคนเปิดเผยมาก หลังจากบอกว่าชอบเขาแล้ว ก็เหมือนจะชอบหลี่เหอไท้ด้วย ตอนนี้ก็ถามถึงน้องชายของเขาอีก

เพื่อปกป้องเหยนชิงเหยียน เย่เชินหลินยิ้มเล็กน้อย พูดว่า “ใช่ เขาเป็นน้องชายของฉัน คนที่เต้นรำกับเขาคือคนรักของเขา”

“อ๋อ น้องชายของคุณเคยไปประเทศฝานหลายไหม ทำไมฉันรู้สึกคุ้นหน้าเขามาก ฉันว่าฉันเคยเห็นเขามาก่อน” เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย ตั้งแต่เธอเห็นเหยนชิงเหยียนก็รู้สึกว่าคุ้นหน้ามาก แต่ตอนนั้นแนะนำให้รู้จักหลายคน เธอก็เลยไม่ทันถาม

ตอนนี้เธอเห็นเหยนชิงเหยียนยิ้มที่มุมปาก ยิ่งรู้สึกว่าเหมือนคนคนรู้จักมาก แต่ก็นึกไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหน

เย่เชินหลินตั้งใจสังเกตใบหน้าของเธอ รู้สึกว่าเธอไม่ได้คิดเช่นนั้นกับน้องชายของเขา แต่เหมือนเธอเคยเจอเขาจริงๆ

เหยนชิงเหยียนก็เพิ่มจะได้มาอยู่ในตระกูลเย่ เขาก็ไม่แน่ใจว่าเขาเคยไปฝานหลายหรือไม่ ดังนั้นจึงไม่กล้าตอบรับคำถามของเจ้าหญิงหย่าฮุ่ย

ถ้าเขาบอกว่าเย่จื่อห้านไม่เคยไปฝานหลาย แต่เกิดว่าเขาเคยไป แล้วถ้าพวกเขาคุยกันเป็นส่วนตัว เขาพูดเช่นนั้น เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยก็จะคิดว่าเขาตั้งใจโกหก

กลับกัน ถ้าเขาไม่เคยไป เขาบอกว่าเคยไป ก็ไม่ดีอีก

เธอไม่ใช่บุคคลธรรมดาทั่วไป เธอเป็นเจ้าหญิง คนปกติทั่วไปไม่ค่อยได้พบเจอเธอ รอบตัวเธอมีแต่คนเฉพาะที่กำหนด ดังนั้นเย่เชินหลินคิดว่าเธอน่าจะจำคนผิดแล้ว

“เจ้าหญิง มีช่วงหนึ่งฉันไม่ได้อยู่กับน้องชายมานาน ก็เลยไม่รู้ว่าเขาเคยไปฝานหลายหรือไม่ รอเขาเต้นรำเสร็จ ฉันจะบอกเขาให้มาพบท่าน ท่านว่าอย่างไรสะดวกไหม” เย่เชินหลินถาม

หลังจากเพลงจบลง เย่เชินหลินเรียกเหยนชิงเหยียนมาข้างๆ บอกว่าเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยบอกว่าคุ้นหน้าเขา จึงอยากจะคุยด้วย

เหยนชิงเหยียนรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย เขาเจอเจ้าหญิงหย่าฮุ่ย ก็ไม่ได้มีความรู้สึกพิเศษอะไร

“คุณเคยไปฝานหลายไหม ฉันรู้สึกว่าฉันเคยเจอคุณ” หลังจากเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยเห็นเหยนชิงเหยียนนั่งลงก็ถามตรงๆเลย เพราะเป็นการคุยกันแบบส่วนตัว เย่เชินหลินทำหน้าที่เป็นคนแปลภาษา แปลคำพูดของเจ้าหญิงให้กับเหยนชิงเหยียนฟัง

“ฉันไม่เคยไปฝานหลาย” เหยนชิงเหยียนตอบอย่างไม่ลังเล

“เจ้าหญิงน่าจะเจอคนที่คล้ายๆฉันมากกว่า”

เขาตอบเหมือนที่เย่เชินหลินคิดไว้เลย เขาแปลคำพูดของเหยนชิงเหยียนให้กับเจ้าหญิง

“เจ้าหญิง ท่านพ่อของท่านโทรมา” ผู้ติดตามก้าวไปข้างหน้าด้วยความเคารพ พูดกับเจ้าหญิงหย่าฮุ่ย

เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยมองไปที่เย่เชินหลินแล้วพยักหน้า ลุกขึ้นแล้วหาที่เงียบๆเพื่อรับสายของท่านพ่อ

“คุณจะกลับประเทศเมื่อไหร่ คุณลุงกับคุณป้าของคุณกลับมาแล้ว คุณป้าอยากเจอคุณมาก” ท่านพ่อพูดในโทรศัพท์

หลังจากที่เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยบอกวันกำหนดกลับแล้ว ก็ไม่ได้คุยอะไรกับท่านพ่อมากก็วางสายแล้ว

กลับไปที่นั่งเธอก็นึกออกทันที ที่แท้เหยนชิงเหยียนเหมือนคุณลุงของเธอนี่เอง แต่ไม่ได้เหมือนกันธรรมดา แต่เหมือนมากๆ ถ้าจะบอกว่าเป็นลูกชายของคุณลุงก็คงจะไม่มีใครสงสัย