ตอนที่ 738 สาวใช้ตัวแสบ 642

ตอนที่ 738 สาวใช้ตัวแสบ 642

หลินหลิงฉวยโอกาสที่เขาสอดลิ้นเข้ามาในปากของเธอ กัดลิ้นของเขา เขาเจ็บจนร้องเสียงออกมา แต่ก็ไม่ยอมถอยออก กลับยิ่งทำให้เขาจูบเธอดูดเดือดหนักขึ้นอีก

กลิ่นเลือดกระจายภายในปากสองคน หลินหลิงไม่ได้ใจอ่อน ยังกัดต่อ เลือดก็ไหลไม่หยุด

เธอยิ่งต่อต้านรุนแรงกลับยิ่งทำให้เขาเร้นยิ่งขึ้น ที่แท้เขาเป็นคนริ้นรสเข้มข้นขนาดนี้ เขาก็พึ่งจะรับรู้ได้เป็นครั้งแรก

เขาไม่ถอยออก ในขนาดที่กำลังจูบเธอ มือใหญ่ๆอีกข้างของเขาก็ล้วนเข้าไปในชุดกระโปรงทำงานของเธอ

เธออยากหนีบขาสองครั้งเข้ามา แต่ถูกทับจนขยับไม่ได้ ก็เลยต้องยอมปล่อยตามอำเภอใจเขา

เสียงหายใจในรถยิ่งแรง ปฏิกิริยาของร่างกายเขาก็ยิ่งร้อนแรงขึ้น

เสื้อผ้าทั้งสองปิดกั้นระหว่างกลาง เขาใช้แรงขยี้ร่างของเธอ หลินหลิงทั้งโกรธทั้งกังวล ทำไมร่างกายถึงรู้สึกจดจำคุ้นเคยกับเขา ช่วงที่เธออยากต่อต้านเขาอย่างสุดชีวิต กลับไม่มีปฏิกิริยาสักนิด

เธอกลัว เธอกลัวมาก ถ้าหากเป็นแบบนี้ต่อไป เธอต้องถลำแน่

ที่จริงเขาไม่ได้ชอบเธอสักนิด เขาบอกว่าเธอเป็นผู้ช่วยที่ไม่มีใครเอา

พอคิดถึงคำพูดนี้ ในใจหลินหลิงรู้สึกเจ็บปวดมาก เธอจะไม่ยอมเป็นผู้หญิงของเขาอีก เธอต้องดูถูกตัวเองแน่ และเกลียดจนถึงขั้นอยากไปตาย

สังเกตได้ว่าเธอยิ่งต่อต้าน เขาก็ยิ่งใช้ความรุนแรงที่จะควบคุมเธอ เธอเลยถอนหายใจลึกๆ สงบลง

สมองเธอคิดอย่างรวดเร็วจะทำยังไงถึงจะหลุดพ้นจากเขานะ ขนาดนี้ไห่ลี่หมินก็ยังจูบเธออย่างแรงลูบไล้เธออยู่

ผิวพรรณเธอเนียนนุ่ม มือจับโดนมีความรู้สึกดีมาก เขายิ่งลูบจับแบบนี้เลือดเร่าร้อนก็ยิ่งพุ่งขึ้น

เธอหยุดต่อต้านทันที ไห่ลี่หมินรู้สึกประหลาดใจ เลยค่อยๆคลายมือออก แล้วก็หยุดจูบปากเธอ

"ทำไมไม่ขยับแล้ว? เกลียดผมมากนี่ ไม่อยากให้ผมแตะต้องคุณเหรอ? เขาถามเธอด้วยน้ำเสียงเขาแหบ ผ่านการได้ระบายอารมณ์เมื่อกี้ ความโกรธของเขาก็ลดลงไปเยอะ

"คุณอยากทำอะไรกันแน่?"หลินหลิงขมวดคิ้วถามเขา

"แล้วคุณว่าล่ะ?" เขาจี้ที่ร่างกายเธอ ใช้การกระทำบอกเธอว่า เขาอยากจะทำอะไร

หลินหลิงหน้าแดงขึ้นมาอีกรอบ เพียงแต่ในรถมืดมาก เขามองไม่เห็นความเขินอายของเธอ

เขาเชื่อจริงๆ เชื่อว่าภายนอกเธอเย็นชา ในใจร้ายกาจ พอถึงกลางคืนก็จะแผนฤทธิ์มารจิ้งจอกออกมา

ในเมื่อใครๆก็สามารถนอนกับเธอได้ เขามีความต้องการเธอ แล้วทำไมเขาถึงนอนกับเธอไม่ได้?

สัตว์! หลินหลิงด่าในใจ คำพูดนี้เธอไม่กล้าพูดออกมา

นี่ถึงว่าอยู่เป็นที่รกร้างว่างเปล่า หากเขาข่มขืนเธอขึ้นมา เธอก็ไม่รู้จะเรียกความช่วยเหลือจากใคร จริงๆเธอสามารถเก็บหลักฐานพรุ่งนี้ไปแจ้งความจับเขาเข้าคุกได้ แต่เธอไม่อยากทำแบบนั้น

เธอรู้สึกว่าที่เขาทำกับเธอแบบนี้ เธอก็มีส่วนผิดที่ต้องรับผิดชอบ

ใครให้เธอไม่ระวังตอนอยู่ไหหลำถูกเขาเรียกไปเป็นคู่นอนล่ะ หลังจากนั้นใครให้เธอไม่รักนวลสงวนตัว เป็นเพราะเธอเผยตัวเองก่อน

ถ้าเธอไม่แสดงท่าทีเกลียดเขา เขาก็คงไม่เป็นปรปักษ์กับเธอ เมื่อก่อนเขาปฏิบัติต่อเธอมีมารยาทมาก ไม่เคยพูดคำหยาบแม้แต่คำเดียว

สมองของหลินหลิงวงเวียนความคิดหลายเรื่อง ถอนหายใจลึกๆไปหลายครั้ง

ไม่อยากสู้เขาอีก เวลานี้เธออยู่ในช่วงร่างกายอ่อนแอ เธอถอนหายใจอีกสองครั้ง แล้วพูดเสียงต่ำ "คุณก็แค่ไม่อยากให้ฉันไปบาร์เหล้าใช่มั้ย? ฉันไม่ไปละได้หรือยัง?แล้วคุณก็แค่อยากส่งฉันกลับบ้านใช่มั้ย? ฉันให้คุณส่งพอใจยัง? ปล่อยฉันเถิด วันนี้ฉันไม่สบาย ไม่อยากทำเรื่องแบบนั้นจริงๆ เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยมาแล้ว เส้นประสาทฉันตึงเกลียดตลอด กลัวจะผิดพลาด อ่อนล้าทั้งกายและใจจริงๆ"

หลินหลิงดูท่าไม่เคยพูดคำพูดอ่อนโยนขนาดนี้กับใคร พอเธอพูดแบบนี้ ความต้องการที่ร้อนแรงของไห่ลี่หมินหายไปในพริบตา ทำให้มีความรู้สงสารขึ้นมาแทนที่นิดๆ

แทบจะดูไม่ออกว่าเธอกำลังใช้แผนเพื่อจะรอดหนีจากเขา เขาใจอ่อนละ แต่สีหน้าก็คงยังบึ้งตึง

อยู่

"ผมปล่อยคุณได้ แต่คุณต้องรับปากผม ต่อไปจะไม่ไปบาร์เหล้าอีก ไม่ไปเสพอีก"

โตจนปานนี้ นอกจากคุณแม่กับพี่สาวแล้ว ยังไม่เคยมีใครห่วงเธอจริงๆ? ผู้ชายก็ถูกใบหน้าที่เย็นชาของเธอทำตกใจหนีหมด แล้วมีคนจำนวนไม่น้อยที่อยากเอาชนะสาวงามแห่งความเย็นชาอย่างเธอ สุดท้ายก็ถูกเธอขับไล่ถอยหมด

ณ เวลานี้ไห่ลี่หมินเป็นห่วง กลัวเธอเสียคนด้วยความจริงใจ ทำให้เธอรู้สึกเศร้าใจ หรืออาจเป็นความสุขนิดๆ

จริงๆเขาไม่มีเหตุผลที่จะมายุ่งกับเธอ เขาไม่ได้เป็นอะไรกับเธอ เธอไม่ควรเพื่อคำพูดคำเดียวของเขาถึงกับทำให้เธออุ่นใจ ไม่ว่าเขาจะพูดอะไรก็ตาม ก็เปลี่ยนแปลงเรื่องจริงที่เขาไม่ชอบเธอไปได้

"ได้ยินมั้ย?"ไห่ลี่หมินพูดอย่างจริงจัง หากเธอกล้าไม่รับปาก เขาก็จะไม่สนใจว่าเธอหรือไม่ เขาก็จะให้เธอกลายเป็นผู้หญิงของเขาทันที

ไม่อยากพัวพันแล้ว เธอรู้สึกเหนื่อยจริงๆ เพราะฉะนั้นเธอเลยพยักหน้าอย่างว่าง่าย พูด "ได้ ฉันรับปากคุณ ต่อไปจะไม่ไปบาร์เหล้าเสเพลอีก ส่งฉันกลับบ้านเถิด ฉันอยากนอนพักแล้ว"

เธอรับปากแล้ว เขาก็ไม่จำเป็นต้องทับเธอไว้อีก