ตอนที่ 739 สาวใช้ตัวแสบ 643

ตอนที่ 739 สาวใช้ตัวแสบ 643

ท่าทีของส้งหลิงหลิงทำให้พี่เลี้ยงหลี่ตกใจมาก รีบขอโทษยอมรับผิด

"ได้ ได้ได้ คุณส่ง ฉันกล่อม ฉันกล่อม ท่านอย่าโมโหนะคะ"

เด็กหิวแล้วจริงๆ สมองน้อยๆหันซ้ายมองขวา อยากดื่มนม พี่เลี้ยงหลี่เห็นกับตาแต่ก็ไม่กล้าพูดอะไร ได้แต่ร้องเพลงกล่อมไปพลางๆ เพื่อที่อยากให้หยุดร้อง

ส้งหลิงหลิงก็ดูออกว่าลูกหิวแล้ว เธอไม่อยากป้อน ร้องแล้วเป็นไง ก็ให้ร้องไป ร้องเพื่อเตือนสติพ่อที่เย็นชาของเขา ในโลกนี้ยังมีลูกชายอีกคน อยากมีความสุขทุกวันเหรอ ฝันไปเถิด

"ที่รัก นอนเถิด" เย่เชินหลินพูดอย่างนุ่มนวล ก้มลงจูบหน้าผากเซี่ยชีหรั่น

"หลิน พวกเราจะมีความสุขแบบนี้ตลอดไปใช่มั้ยคะ? เซี่ยชีหรั่นถาม ยังไม่ทันรอเขาตอบ ก็ได้ยินเสียงเด็กร้องดังมาจากตึกชั้นบน

เย่เชินหลินขมวดคิ้ว แล้วก็คลายออก พูดไปคำหนึ่งด้วยเสียงอ่อนโยน:"แน่นอนต้องมีความสุขตลอดไป อย่าคิดมาก นอนเถิด"

เขาคิด เด็กร้องไห้ ส้งหลิงหลิงคงหาวิธีกล่อมได้แน่

เซี่ยชีหรั่นพึ่งถามคำถามจบ พอเขาได้ยินเสียงเด็กร้องก็จากไป ในใจเธอคงจะเจ็บปวดแน่

ดังนั้นเขาก็อยากขึ้นตึกไป แต่ก็ไม่ได้ขยับ

เด็กร้องดังมาก เซี่ยชีหรั่นก็ได้ยิน

"หลิน รู้สึกเด็กร้องไห้นะ พวกเราขึ้นไปดูหน่อย" เซี่ยชีหรั่นพูดจบก็ลุกจากเตียง แต่ถูกเย่เชินหลินกดให้นอนลง

"คุณนอนเถิด พรุ่งนี้ยังต้องไปทำงาน ผมไปดูเอง"

"ดี"เซี่ยชีหรั่นไม่ได้แย่งกับเย่เชินหลิน เด็กรู้สึกร้องหนักมาก ถึงเธอไปก็คงกล่อมไม่ได้ ให้เขาไปเองจะดีกว่า

เย่เชินหลินออกจากประตูก็รีบก้าวเท้ายาว เสียงร้องไห้ของเด็กทำให้กังวลใจมาก

ส้งหลิงหลิง!เธอกำลังทำอะไรอยู่?ทำไมถึงไม่กล่อมลูก?

ลูกยังกล่อมไม่ได้ เธออยู่ที่นี่มีประโยชน์อะไร?

เขาขมวดคิ้ว จับกำปั้นกำไว้แน่น วิ่งขึ้นตึกอย่างรวดเร็ว เขาไม่ได้เคาะประตู เดินตรงเข้าไปในห้องส้งหลิงหลิง ถึงแม้จะค่ำแล้ว คนรับใช้ทุกคนยังอยู่ พอเด็กร้อง ทุกคนจะตื่นตระหนกมาก ต้องระวังตลอดไม่งั้นเดี๋ยวจะตกงานโดยไม่รู้ตัว พี่เลี้ยงหลี่เหงื่อออกเต็มหน้าผาก ทั้งเขย่า ทั้งร้องเพลงกล่อม แต่เด็กก็ยิ่งร้องหนักขึ้น

นายหญิงส้งนอนอยู่ห้องรับแขกข้างๆได้ยินเสียงเด็กร้อง แต่เธอเฉย เธอคิดว่าไม่แน่ลูกสาวอาจมีความคิดอะไรอยู่ เธอก็แกล้งหลับสนิทไม่ได้ยินแล้วกัน

เย่เชินหลินเดินเข้าประตูด้วยท่าทางที่กังวลมาก อากาศในห้องเหมือนถูกเขาม้วนเป็นลมพายุ

ในที่สุดคุณก็มา เย่เชินหลิน สุดท้ายคุณก็มีจุดอ่อน ลูกร้องไห้ กังวลมากใช่มั้ย?ไม่เคยได้ยินลูกบ้านใครร้องไห้แล้วไม่ดี ร้องแล้วตาย ไม่รู้จริงๆว่าคุณกังวลไปทำไม ส้งหลิงหลิงคิดในใจอย่างเยือกเย็น

เย่เชินหลินเดินก้าวไปข้างหน้า ถามด้วยใบหน้าที่โกรธจัด "เกิดอะไรขึ้น ทำไมลูกถึงร้องไม่หยุด?เพราะหิว หรือถ่าย หรือร้อนเกิน?"

"อุ้มมาให้ฉันดูสิ" พูดจบเขามาอุ้มเด็ก จ้องมองหน้าลูกอย่างละเอียด ร้องจนหน้าเปลี่ยนสี

"ไม่รู้ร้องทำไม เมื่อกี้ลองแล้วก็ไม่ได้หิวนม"ส้งหลิงหลิงรีบปัดความรับผิดชอบ พี่เลี้ยงหลี่คิดในใจ ผู้หญิงคนนี้จิตใจร้ายมาก นี่ลูกของเธอนะ เธอเคยลองแล้วงั้นเหรอ

"คุณส้ง…"พี่เลี้ยงหลี่ทนไม่ได้คิดอยากพูดความจริง แน่นอนส้งหลิงหลิงดูออกว่าเธออยากพูดอะไร เลยเปิดปากขัดคำพูดเธอ"คุณหลี่ คุณบอกเองว่าเด็กไม่อยากดื่มนม คุณกล่อมเขาได้นี่? คุณยังบอกว่าไม่มีเด็กคนไหนที่คุณกล่อมไม่ได้ ตกลงทำได้มั้ย?ถ้าไม่ได้ก็ส่ายหัวออกไปซะ!"

"ฉัน…"พี่เลี้ยงหลี่มีปากแต่พูดไม่ได้ กำลังคิดจะอธิบาย เย่เชินหลินพูดขึ้นด้วยเสียงเย็นชา "นี่มันเวลาไหนแล้ว รีบช่วยฉันหาวิธีให้เด็กหยุดร้อง"

"ค่ะค่ะค่ะ คุณเย่ ให้เด็กลองดื่มนมอีกครั้งดีมั้ยคะ? พี่เลี้ยงหลี่ถึงว่าไหวพริบดีมาก

เย่เชินหลินก็พยายามเต็มที่แล้ว เด็กได้ยินเสียงของเขาก็ไม่ได้หยุดร้อง หายใจแรงขึ้นทุกที สีหน้ายิ่งเข้มขึ้นเลื่อนไป

ไม่มีทางอื่นแล้ว เขาเลยต้องส่งลูกให้พี่เลี้ยงหลี่พูด “รีบอุ้มไปให้แม่เขา ลองป้อนนมดูอีกครั้ง”

"ค่ะคุณเย่ "พี่เลี้ยงหลี่อ้มเด็กแล้วรีบเดินไปข้างๆส้งหลิงหลิง

ส้งหลิงหลิงไม่อยากแสดงความเย็นชาต่อหน้าเย่เชินหลิน เธอรีบแกะกระดุมเสื้อออก เอาหัวนมใส่เข้าปากลูก

เด็กร้องหนักมาก ถึงได้กลิ่นน้ำนมก็ไม่สามารถหยุดได้ทันที ดีที่เสียงไม่ได้ดังเหมือนเมื่อกี้ อารมณ์ก็ค่อยๆสงบลง

เย่เชินหลินไม่ได้คิดถึงเรื่องอื่น เขาจ้องหน้าเล็กๆของลูก เสียงร้องของลูกดึงจนหัวใจแน่นไปหมด