ตอนที่ 744 สาวใช้ตัวแสบ 648

ตอนที่ 744 สาวใช้ตัวแสบ 648

เธอหวังอยากให้พวกเขาสามคนรักกันเหมือนครอบครัวจริงๆ แต่เธอรู้ดีว่าความปรารถนานี้จะต้องใช้เวลานานถึงจะเป็นจริง

เย่เชินหลินไม่กล้าขยับตัว กลัวว่าถ้าเขาขยับแล้วลูกตื่นจะร้องไห้เจ้าตัวน้อยจับไว้แน่นมากและไม่ยอมปล่อยเขายืนยันที่จะยืนอยู่ตรงนั้น แขนของเขาเมื่อยแล้วแต่ก็ไม่ขยับรอจนกว่ามือของเย่เจิ้งเหิง จะผ่อนคลาย เขาถึงจะเอาออก

เขายังยื่นมือออกไปช่วยเขาดึงผ้าห่ม กลัวว่าลูกจะหนาว

“เชินหลิน พี่เลี้ยงบอกว่าเดือนนี้ลูกยังไม่เหมาะที่จะห่มผ้ามากเกินไป คุณก็ให้เขาหายใจเองเถอะ ถ้าทำให้ร้อนเกินไปเขาจะเหงื่อออกกลับทำให้เป็นหวัดง่าย” ส้งหลิงหลิงพูด

“อืม ได้” เย่เชินหลินปรับเปลี่ยนใหม่ จัดผ้าห่มให้ลูกกลับเป็นเหมือนเดิม

เขาเดินไปข้างๆส้งหลิงหลิงและพูดเบา ๆว่า "เซียวเสี่ยวลี่อยู่ในช่วงให้คนฝากคำพูดมาให้ผมระหว่างการซักถามโดยบอกว่าเธอรู้ว่าคุณมีความลับอยากที่จะบอกผม ขอแค่ให้ผมปล่อยเธอไป ผมมาที่นี่เพื่อถามคุณว่าที่เธอกำลังพูดถึงคือเรื่องอะไร "

น้ำเสียงของเขาเบามาก ราวกับว่าเขาไม่ตั้งใจซักถาม แต่คำพูดเหล่านี้ทำให้ส้งหลิงหลิงและคุณนางส้งประหลาดใจ

ท่าทีของส้งหลิงหลิงชะงักเป็นเวลาสองถึงสามวินาทีก่อนจะกลับมาเป็นปกติ เธอไม่กล้าพูดง่ายๆเพราะกลัวว่าเสียงที่สั่นเครือของเธอจะเปิดเผยความรู้สึกผิดของเธอ

“เซียวเสี่ยวลี่คนนี้ ตั้งแต่เข้าประตูพวกเราก็ทำกับเธอไม่แย่ ทำไมเธอถึงใส่ร้ายป้ายสีได้ล่ะ” คุณนางส้งขมวดคิ้วพูด

ท่าทีของเธอไม่ใช่จุดสนใจของเย่เชินหลิน แต่คำพูดของเธอทำให้ส้งหลิงหลิงหาคำตอบเย่เชินหลินได้

“เชินหลิน ฉันไม่มีความลับอะไร เซียวเสี่ยวลี่ต้องนึกออกมาแน่นอน ใครจะยอมเป็นวัวล่ะ”

“ใช่หรอ? ไม่มีความลับก็ดี ถ้าหากว่ามี รีบพูดมาตอนนี้ดีที่สุด ผมจะรีบไปดูเขา เขารู้อะไร เพียงครู่เดียวผมก็สามารถรู้ได้” ตอนที่เย่เชินหลินพูดประโยคนี้สายตามองไปที่ส้งหลิงหลิงไม่กะพริบ เธอต้องการที่จะมองสีหน้าของเธอให้ชัดเจน

เธอสับสนมาก เธอรีบอยากแสดงสีหน้าเย็นชาออกมา

“ฉันคิดไม่ออกจริงๆฉันมีความลับอะไรที่คุณไม่รู้ เชินหลินคุณจะไปพบเธอก็ไปพบ ช่วยฉันถามไถ่เธอด้วย เธอจะพูดยังไงก็อยู่กับฉันมานาน เป็นพี่น้องฉัน ฉันหวังจริงๆว่าทุกอย่างเธอจะราบรื่น” ส้งหลิงหลิงพูด

“ได้” เย่เชินหลินพูดเพียงคำเดียวและมองส้งหลิงหลิงอย่าง

ทันทีที่เขาจากไปส้งหลิงหลิงก็หงุดหงิดทันที

ตอนนี้เธออยู่เดือน ออกไปไม่ได้ ไม่สะดวกพูดคุยกับแม่ ได้แต่กังวลอย่างเดียว

ดูเธอแล้วเหมือนนิ่งสงบ นั่นเพราะเธอกำลังพนัน พนันว่าเซียวเสี่ยวลี่ไม่กล้าเอาผลตรวจDNA ที่เธอวางหมากพูดออกมา

แต่เธอได้ส่งข้อความถึงเย่เชินหลินแล้วตอนนี้เธอต้องการเป็นอิสระเธอจะรักษาไว้ได้อย่างไร?

จบแล้ว! ครั้งนี้จบแล้วจริงๆ!

เธอเดินลงพื้นด้วยเท้าเปล่า เดินไปที่เปลแล้วอุ้มลูกขึ้นมา

จู่ๆเย่เจิ้งเหิงก็ถูกเธออุ้มขึ้นมา และฮัมเพลงอย่างไม่สบอารมณ์สองครั้ง

เธอไม่เคยอุ้มลูกอย่างเป็นทางการ และอุ้มไม่เป็น แต่ในตอนนี้เธอไม่อยากให้ใครมาช่วยอุ้มลูก เธอกลัว เธอต้องกอดลูกไว้แน่นๆ ถึงจะรู้สึกว่ากลับตัว

“หลิงหลิง เธอวางลูกลง อุ้มเขาอย่างนี้ เอวเขารับไม่ไหว” คุณนางส้งเตือนอยู่ข้างๆ ส้งหลิงหลิงทำเหมือนไม่ได้ยิน

เธอกอดลูกไว้แน่นแล้วเดินไปที่เตียง ถกเสื้อป้อนนมขึ้นเพื่อให้นมลูก

เด็กแค่อยากนอน ไม่ใช่อยากกิน เธอพยายามมาครึ่งวัน เห็นเขายังนอนหลับสนิท เธอโกรธจนอยากด่าคน

คุณนางส้งมองเธอที่เป็นแบบนี้ ในใจรู้สึกเจ็บจริงๆ ทำได้แค่ถอนหายใจยาวๆ

ส้งหลิงหลิงมองแม่อย่างไม่พอใจจะสื่อว่าถอนหายใจทำไม แค่นี้ยังเรื่องที่เกิดขึ้นยังไม่ใช่หายนะอีกเหรอ?

เซียวเสี่ยวลี่ยังไม่ต้องพูดอะไร แม้ว่าเธอจะพูด แล้วเย่เชินหลินจะเชื่อ? แม้ว่าเย่เชินหลินจะเชื่อจริงๆ แต่เขายอมที่จะให้ลูกชายของเขาไม่มีนมกินหรอ?

โม่เสี่ยวจุนยังดีๆ เขาไปรับกลับมาก็ได้แล้วนี่

คิดอย่างนี้ ดูเหมือนเธอก็รู้สึกโล่งใจขึ้นหน่อย สูบลมหายใจเข้าลึกๆพูดกับแม่ว่า “แม่ ช่วยฉันพา เหิงเหิงอุ้มกลับไปเถอะ ดูเหมือนเขายังไม่หิว”

คุณนางส้งดูออกว่าลูกสาวคิดได้แล้ว รีบตกลงอุ้มเด็กไป วางไว้บนเปล

เย่เชินหลินไปเจอเซียวเสี่ยวลี่ เวลานี้เซียวเสี่ยวลี่ถูกคุมขังไว้ ผอมลงอย่างเห็นได้ชัด

เขามองที่ท้องเธอ บางทีเดือนยังน้อย ดูไม่ออกมาว่าท้อง

“คุณชายเย่! ในที่สุดคุณก็มาแล้ว ตอนนี้ฉันจะบอกเรื่องเกี่ยวกับส้งหลิงหลิงทั้งหมด ได้โปรดปล่อยฉันออกไปเถอะ ฉันสำนึกผิดแล้ว ตอนนี้ฉันรู้สึกเสียใจกับสิ่งที่เคยทำผิดมากมายเพื่อเขา ตอนนี้ฉันมีลูกแล้ว ฉันอยากจะให้กำเนิดลูก ฉันขอร้อง ฉันจะสารภาพผิดเป็นการแลกเปลี่ยน บอกคุณทุกเรื่องที่ฉันรู้”เซียวเสี่ยวลี่กระวนกระวายมาก แทบจะพูดขอร้องทุกอย่างในเฮือกเดียว

สีหน้าที่ไร้ความรู้สึกของเย่เชินหลินมองเธอ มองจนเซียวเสี่ยวลี่กังวลจะตายแล้ว