ตอนที่ 745 สาวใช้ตัวแสบ 649

ตอนที่ 745 สาวใช้ตัวแสบ 649

“หลงหายไปแล้ว?” เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยพูดลอยๆออกมา

ท่านลุงเขยเธอส่ายหัว พูดขึ้นว่า “ไม่ใช่ เด็กคนนั้นตายแล้ว”

ถึงว่าเธอไม่เคยได้ยินเลย แสดงว่าคนที่บ้านปิดบังไว้

ไม่รู้ว่าทำไม ในใจเธอมีความคิดที่แปลกประหลาดมาก รู้สึกว่าคนที่เธอเห็นไม่แน่อาจจะเป็นเจ้าชายหย่าหจีที่พวกเขาพูดถึง

“แน่ใจหรือว่าตายแล้ว?” เธอถามอีก ครั้งนี้พ่อของเธอกลับขมวดคิ้ว ไม่ค่อยพอใจกลับความที่เธอถามขึ้นอย่างไม่สนใจความรู้สึกของคนอื่น

“ทำไมถามแบบนี้ ท่านป้ากับท่านลุงเขยเจ็บปวดกับเรื่องนี้มาก ไม่ต้องพูดอีกแล้ว” จักรพรรดิพูดดุ

แต่ท่านลุงเขยของเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยกลับโบกมือ พูดขึ้นด้วยเสียงเบาว่า “ไม่เป็นไร เรื่องก็ผ่านไปตั้งนานแล้ว ลุงไม่ได้เจ็บปวดเท่าไหร่แล้ว สำคัญคือเธอยังคงไม่ลืม เฮ้ย เด็กคนนั้นก็มีบุญวาสนากับพวกเราน้อยมาก”

ท่านลุงเขยของเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยเพิ่งพูดถึงตรงนี้ ท่านป้าของเธอก็ฟื้นขึ้นมา ร้องเรียกอย่างโวยวายว่า “ลูกชายของฉัน หย่าหจี หย่าหจีล่ะ?”

“ที่รัก หย่าหจีเป็นไข้จนเสียชีวิตแล้วไม่ใช่หรือ? เธอลืมอีกแล้วหรือ? เราฝั่งศพเองนะ” ท่านลุงเขยของเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยกอดท่านป้าของเธอไว้ พูดปลอบอยู่อย่างอ่อนโยน

ที่แท้ลูกของพวกท่านตายไปแล้วจริงๆ ไม่ได้หลงหายไป

เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยเห็นท่านลุงเขยรักและเป็นห่วงท่านป้าแบบนี้ ก็รู้สึกว่าท่านไม่น่าเหมือนเป็นผู้ชายคนที่จะแอบไปมีคนอื่นมีลูกอยู่ข้างนอก

ยิ่งไปกว่านั้นเธอก็นับว่าเติบโตมากับท่านป้าท่านลุงเขย พวกท่านรักกันขนาดไหน เธอรู้ดีที่สุด

น้องชายของเย่เชินหลินก็น่าจะเป็นน้องชายของเย่เชินหลิน หน้าตาเหมือนกันก็คงเพราะความบังเอิญ

…………..

ตอนที่เลิกงาน เย่เชินหลินรับเซี่ยชีหรั่นกลับบ้านพัก หลังจากที่ทั้งสองคนทานข้างเย็นเสร็จแล้ว ก็กลับเข้าห้องไปพร้อมกัน

เซี่ยชีหรั่นยังหอบงานกลับมาอยู่บ้าง หลังจากทานข้าวแล้วพักผ่อนแป๊บหนึ่งแล้วก็ไปทำงานต่อที่ห้องหนังสือ

เย่เชินหลินจึงอาศัยเวลานี้ไปดูส้งหลิงหลิงกับคุณนายส้งบนตึก

เขาเปิดประตูเข้าไป ส้งหลิงหลิงก็ตื่นเต้นมาก เธอพยายามสงบนิ่ง แอบลอบสังเกตเขาอยู่

เขาแลดูสุขุม เธอคิด แสดงว่าเซียวเสี่ยวลี่ไม่ได้พูดเรื่องของเธอออกไป นี่หมายความว่าเธอจะรอดพ้นไปได้อีกครั้งใช่ไหม?

“เชินหลิน คุณได้เจอเสี่ยวลี่ไหม? เธอสบายดีไหม?” ส้งหลิงหลิงยิ้มถาม

เธอเป็นผู้หญิงที่ฉลาดจริงๆ เสียดายที่มักใช้ความฉลาดไปในทางที่ผิด

เย่เชินหลินมองดูคุณนายส้งด้วยสีหน้าเคร่งขรึมแวบหนึ่ง แล้วก็มองดูส้งหลิงหลิง พูดขึ้นด้วยเสียงเบาว่า “เธอสบายดีมาก ยังท้องลูกของตระกูลส้งไว้ด้วย”

“จริงหรือ?” คุณนายส้งกับส้งหลิงหลิงพูดออกมาพร้อมกันอย่างประหลาดใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความยินดี

ส้งซูหาวเป็นลูกชายคนเดียวของตระกูลส้ง เซียวเสี่ยวลี่ท้องได้จังหวะพอดี

ความยินดีมีได้เพียงไม่กี่วินาที หลังจากนั้นทั้งสองแม่ลูกก็รู้สึกขึ้นมาได้พร้อมกันว่ามีลูกเป็นเรื่องที่ดี แต่เด็กคนนี้จะได้คลอดออกมาหรือไม่ก็ต้องดูเย่เชินหลิน

“เชินหลิน ขอร้องคุณให้เธอได้เก็บเด็กคนนี้ไว้ และได้คลอดออกมาด้วยเถิด” ส้งหลิงหลิงลงจากเตียงอย่างตื่นเต้น พูดขอร้องขึ้น

“คุณคิดว่าทำไมผมต้องรับปากคุณ?” เย่เชินหลินถามขึ้นอย่างเย็นชา

ท่าทางเย่เชินหลินเย็นชา คำพูดที่พูดออกมาก็เยือกเย็น แต่ส้งหลิงหลิงก็เข้าใจเขา รู้ว่าหากเขาไม่อยากเก็บเด็กคนนั้นไว้ เขาก็คงไม่มาบอกให้พวกเธอรู้

เธอครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง มองดูเย่เชินหลินอย่างจริงจัง พูดกระซิบขึ้นว่า “เชินหลิน ขอเพียงคุณยอมเก็บเด็กตระกูลส้งไว้ นอกจากให้ฉันไปจากลูกของฉันแล้ว อย่างอื่นคุณให้ฉันทำอะไร ฉันก็ยอม”

คำพูดนี้ของเธอพูดแล้วก็เหมือนไม่ได้พูด เย่เชินหลินยังจะให้เธอไปทำอะไรได้อีก

เย่เชินหลินหัวเราะอย่างเยาะเย้ย พูดขึ้นว่า “คุณนี่ช่างฉลาดจริงๆ รู้ว่าคุณไม่มีค่าอะไรสำหรับผม จึงตั้งใจพูดแบบนี้”

เขามองเธอออก ในใจส้งหลิงหลิงยิ่งกระสับกระส่าย และก็ยิ่งไม่เข้าใจ ทำไมเย่เชินหลินถึงรู้ว่าจริงๆแล้วเธอไม่สามารถที่จะทำอะไรเลย แต่เขาก็ยังมาต่อร้องข้อแม้กับเธอ

ไม่รู้ว่าหลังจากที่เธอคลอดลูกแล้วทำให้สติปัญญาลดลงหรือเปล่า เธอรู้สึกว่าเธอไม่ฉลาดหลักแหลมเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

เธอไม่พูดอะไรอีก แต่คอยดูการเปลี่ยนแปลงที่จะเกิดขึ้น จะดูว่าเย่เชินหลินกำลังคิดที่จะทำอะไร

เย่เชินหลินนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง มองดูคุณนายส้งแป๊บหนึ่งแล้วก็มองดูส้งหลิงหลิง สักพักใหญ่ๆแล้วค่อยพูดขึ้นว่า