ตอนที่ 747 สาวใช้ตัวแสบ 651

ตอนที่ 747 สาวใช้ตัวแสบ 651

เย่เชินหลินพูดเสร็จ แล้วก็แนบชิดข้างหูของเธอ กระซิบถามว่า “มาหรือยัง?”

“ยังไม่มาเลย แค่ท้องไส้ปั่นป่วน เหมือนใกล้จะมาละ น่าจะพรุ่งนี้มะรืนนี้”

“งั้นก็ดี ผมช่วยคุณเปิดทางเอง แบบนี้ตอนที่คุณมาก็จะไม่ปวดแล้ว” เย่เชินหลินพูดขึ้นอย่างจริงจัง พูดเสร็จก็ซุกไซร้ลำคอของเธอ

เซี่ยชีหรั่นนปัดห้ามเขาไปด้วย พูดพึมพำไปด้วย “คุณพูดไปเรื่อย”

“ไม่ได้พูดไปเรื่อย ผมเคยศึกษาดูแล้ว และก็เคยถามหมอ เป็นความจริง คุณไม่รู้หรือว่าเวลาผู้หญิงไปถึงจุดสุดยอดจะหลั่งฮอร์โมนที่มีความสุขอย่างหนึ่งออกมา สามารถบรรเทาความเจ็บปวดได้?” เย่เชินหลินพูดอย่างเป็นจริงเป็นจัง

เซี่ยชีหรั่นฟังเขาพูดเป็นตุเป็นตะ และก็ไม่รู้ว่าเป็นจริงหรือเท็จ

“จริงหรือ?” เธอยังคงไม่อยากเชื่อ

“จะหลอกคนทำไม คุณคิดว่าผู้ชายของคุณต้องสร้างเรื่องโกหกคุณเพื่อให้ได้สิ่งนั้นมาหรือ?” เย่เชินหลินพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เซี่ยชีหรั่นจึงเชื่อคำพูดของเขา

“งั้น...งั้น...” เธออยากพูดว่า ถ้าเป็นแบบนี้ คุณอยากก็มาเลย แต่เธอพูดไม่ออก

ใบหน้าเซี่ยชีหรั่นแดงอาย ในเมื่อพูดไม่ออก จึงใช้กระทำชักนำคนแซ่เย่บางคน

เขาเชยคางของเธอขึ้น ประทับจูบลงไป เมื่อได้จูบแล้วไปแห่งความร้อนแรงก็ปะทุขึ้น

พวกเขายังไม่เคยทำอะไรที่ลึกซึ้งต่อกันในห้องทำงาน สำหรับผู้ชายแล้ว ที่ที่ไม่เคยจะทำให้รู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก ทำให้พวกเขายิ่งตื่นเต้นง่ายขึ้นมากกว่าเดิม

ตอนที่กำลังจูบเซี่ยชีหรั่นอยู่อย่างร้อนแรง ในหัวสมองของเขามีความคิดที่เลวร้ายมาก

เขาอยากที่เอาเธอเสียแล้ว ที่จริงความคิดนี้ไม่ได้เพิ่งเกิดขึ้น ตอนที่เขาเดินเข้าประตูมาแล้วปิดประตูก็คิดไว้ดีแล้ว

ไม่ใช่เพราะเขาหื่น ที่จริงเป็นเพราะเธอมีเสน่ห์ดึงดูดเขามาก

เขามองเธอที่มีท่าทางครุ่นอยู่อย่างจริงจัง ดูจนเลือดแล่นพลุกพล่านแต่แรก อยากที่จะกระโจนเข้ามาแต่แรกแล้ว

หากไม่ใช่เพราะกับเรื่องงานกับเธอมากมายขนาดนี้ ช่วยเบี่ยงเบนความคิดของเขาไป เขาอาจจะตื่นเต้นได้มากกว่านี้ร้อยเท่า

ยัยดื้อ ในใจเขาถอนหายใจยาว หลังจากนั้นมือหยาบใหญ่กระชาก ชุดอยู่บ้านของเธอถูกปลดออก

“คุณ คุณคงไม่คิดที่จะที่นี่....” เซี่ยชีหรั่นตื่นได้สติขึ้นมาทันที ถอนปากออกจากริมฝีปากของเขา มองดูเขาอย่างซื่อๆ แล้วถามอย่างคิดไม่ถึง

เย่เชินหลินไม่พูดอะไร ใช้การกระทำตอบคำถามของเธอแทน

“อย่า...อย่าทำตรงนี้ดีไหม?” เธอพูดอย่างติดๆขัดๆ น้ำเสียงแบบนี้มีแต่จะยิ่งทำให้คนแซ่เย่บางคนยิ่งร้อนรุ่ม

เขาเผด็จการแบบนั้น และมุ่งมั่นขนาดนั้น สุดท้ายภายใต้ฝีมือการยั่วยวนของเขา เธอก็อ่อนปวกเปียกขึ้นมาอีกครั้ง หลงใหลไปกับความต้องการของเขา

……….

ที่อยู่ของหลินหลิงหาไม่ยาก เพื่อไปทำงานสะดวก เธอจึงพักอยู่ที่คอนโดแห่งหนึ่งไม่ไกลจากบริษัท

เย่เชินหลินใจกว้างกับหลินหลิงและหลินต้าฮุยเหมือนๆกัน ใช้ชื่อของบริษัทฝู้ซื่อกรุ๊ปซื้อคอนโดสามห้องนอนสองห้องรับแขกอยู่ใจกลางเมืองให้กับหลินหลิง ถือเป็นการให้ตอบแทนเธอ

เพียงแต่ห้องนั้นกว้างใหญ่มาก เธอพักอยู่คนเดียวมักจะรู้สึกเหงาวังเวงอยู่บ่อยๆ

บางครั้งเธอก็กลับบ้าน ไปหาแม่ของเธอ แต่พ่อของเธอกลับมักจะแอบบินจากปักกิ่งเพื่อไปหาแม่ของเธออยู่บ่อยครั้ง ดังนั้นส่วนใหญ่เธอจึงไม่ค่อยกลับบ้าน หากจะกลับไป ก็จะโทรศัพท์ไปถามก่อนว่าพ่ออยู่หรือไม่

หลายปีมานี้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะแม่ของเธออายุมากแล้วหรือเปล่า อายุเยอะความงามลดลง พ่อของเธอจึงกลับมาน้อยลงมาก

เรื่องนี้เธอไม่พอใจพ่อของเธอมา รู้สึกไม่ยุติธรรมแทนแม่ของเธอ

เธออยากที่จะกลับไปอยู่เป็นเพื่อนแม่ เสียเธอมีนิสัยอารมณ์ที่ไม่ได้ มักจะต่อว่าพ่อของเธอย่างตรงๆตลอด ต่อว่าความสัมพันธ์แบบนี้ของพวกเขา แม่ก็จะปกป้องพ่อตลอด ไม่ให้เธอต่อว่าพ่อของเธอ

เพราะแบบนี้ เธอจึงกลับบ้านน้อยลง ไม่อยากไปอยู่เป็นเพื่อนแม่ จะได้ไม่ทำให้เธอไม่พอใจ

หลินหลิงยังจำได้ไห่ลี่หมินส่งข้อความนั้นมาให้เย่เชินหลิน กลัวว่าเขาจะมาหาเธอจริงๆ ตอนที่เธอเลิกงานเธอออกไปทางประตูด้านหลังบริษัท ขับรถออกไปทานข้าวที่ร้านอาหารที่ค่อนข้างไกล

หลังจากทานข้าวแล้ว มองดูนาฬิกายังไม่ถึงสี่ทุ่มเลย เธออุตส่าห์พยายามนั่งนานที่สุดแล้ว สุดท้ายก็ยังเช้าขนาดนี้ เธอคิดได้ว่าด้านข้างมีร้านบาร์ที่สงบอยู่ร้านหนึ่ง จึงจ่ายตังค์แล้วไปนั่งในบาร์สักพัก

บางทีอาจเป็นเพราะเธออารมณ์ไม่ดี เธอถึงได้มีความอยากดื่มเหล้าขึ้นมา และก็ดื่มอย่างหยุดไม่ได้ ดื่มแก้วแล้วแก้วเล่า ดื่มไปหลายแก้วมาก

ระหว่างนั้นมีคนเข้ามาทัก ล้วนถูกเธอตะคอกใส่ หากเธอเย็นชาขึ้นมาก็ดุมากอย่างไม่ธรรมดา หลังมาจึงไม่มีใครกล้าเข้ามาคิดที่จะทำอะไรเธอแล้ว

เธอเวียนหัวมาก ออกมาจากร้านบาร์อย่างเซไปเซมา จนไม่สามารถขับรถเองได้แล้ว

ปกติเธอจะรู้จักยับยั้งตน ไม่เมาแล้วขับ ดังนั้นเธอจึงยื่นมือโยกแท็กซี่คันหนึ่ง หลังจากบอกกับคนขับรถว่าเธออยู่ที่ไหนแล้ว ก็นั่งเอนอยู่เบาะหลังอย่างเวียนหัว

“แล้วพบกันใหม่ เห้อๆ ไม่ต้องได้เจอกันอีกแล้ว โลกนี้ก็แบบนี้แหละ คนบางคนถูกลิขิตให้ได้มาเจอกันแค่ครั้งเดียว” หลังจากที่หลินหลิงลงจากรถแล้ว พูดกับรถแท็กซี่ที่จากไปไกลแล้วอยู่คนเดียว แล้วก็หัวเราะอย่างซื่อบื้อ

ไห่ลี่หมินยืนอยู่ที่รถข้างหลังเธอไม่ไกล มองดูภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้าอย่างเคร่งเครียด