ตอนที่ 748 สาวใช้ตัวแสบ 652

ตอนที่ 748 สาวใช้ตัวแสบ 652

“อืม...”หลินหลิงทั้งสั่นทั้งเสียวจนอดไม่ได้ที่จะสั่นเทา และก็มีเสียงคางที่เหมือนรังเกียจและก็เหมือนชอบออกมา

ผู้หญิงที่เสียวแบบนี้จะไม่ให้ผู้ชายยิ่งเดือดพล่านได้ยังไง?

ไห่ลี่หมินใช้แรงนวดคลำ ใช้แรงเลีย หลินหลิงยิ่งอ่อนปวกเปียกไปพร้อมกับการนวดของเขา แต่ก็ไม่มีแรงที่จะต้านทานเขาได้เลย

เธอโหยหาเขา และโหยหาเป็นอย่างมาก ดูเหมือนจะไม่ใช่แค่ร่างกาย

“คุณ...ปล่อยฉัน...”

คำปฏิเสธของเธอไม่เป็นผลเลย ไห่ลี่หมินล้วนคิดเป็นว่าเธอกำลังยั่วยวนเขา ถึงขนาดนี้แล้วยังจะมาทำเป็นปฏิเสธ เขาเกลียดผู้หญิงเสแสร้งแบบนี้ที่สุด

และก็ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน เธอดูเหมือนจะเคยชินกับการเล่นแบบนี้ของเขา หัวสมองยิ่งว่างเปล่า เหลือเพียงร่างกายที่ตอบสนอง

………

นี่เป็นค่ำคืนที่ร้อนแรงมาก เย่เชินหลินเอาเซี่ยชีหรั่นในห้องหนังสือ เธอนึกว่าเธอจะทำไม่ลง กลับคิดไม่ถึงว่าภายใต้การยั่วยวนของเขา เธอกลับยิ่งอยู่ยิ่งปลดปล่อย

อยู่ในห้องหนังสือในสภาพแวดล้อมใหม่ เธอกลับได้รับการปลดปล่อยอย่างที่สุด

เห็นเธอสั่นเทาอยู่บนร่างกายเขา เย่เชินหลินพอใจมาก เขาค่อยๆยักริมฝีปาก ยิ้มพร้อมพูดว่า “ทำยังไงดี ที่รัก ผมยังอยากอยู่”

“คุณ...” เซี่ยชีหรั่นแทบไม่อยากเชื่อ อยากจะพูดว่า ฉันไม่มีแรงแล้ว

แต่เธอก็อดที่จะให้เขาไม่ถึงที่สุดไม่ได้ เธอกัดฟัน กระซิบพูดว่า “คุณช่างร้ายนัก”

เย่เชินหลินหัวเราะเสียงดัง จนเซี่ยชีหรั่นตกใจรีบเอามือกุมปากเขาไว้ พร้อมพูดเสียงเบาว่า “คุณอย่าหัวเราะสิ คุณหัวเราะแบบนี้ หากมีคนผ่านมา พุ่งเข้ามาจะทำยังไง?”

“ยัยโง่ ในบ้านพักนี้ ยังจะมีคนกล้าพุ่งเข้ามาในห้องของผมโดยไม่ได้รับอนุญาตหรือ?”

“ก็ไม่แน่ อย่าลืมสิ คุณยังมีผู้หญิงคนหนึ่งอยู่บนตึกนะ” เซี่ยชีหรั่นพูดอย่างขมขื่น

“ยัยดื้อ คุณอยากโดนลงโทษใช่ไหม? ผมว่าคุณยังมีแรงอีกตั้งเยอะ ไม่ต้องพักผ่อนล่ะ เรามาต่อกัน” เย่เชินหลินพูดเสร็จ แล้วก็เริ่มขึ้นมาอีก

เซี่ยชีหรั่นหัวเราะ พร้อมพูดว่า “อย่าค่ะ อย่า คุณให้ฉันพักผ่อนแป๊บหนึ่ง ได้ไหม?”

“ไม่ได้”

เย่เชินหลินเพิ่งพูดสองคำ ในขณะที่กำลังเร่งการกระทำอยู่นั้น ประตูห้องหนังสือถูกเปิดเข้ามาจากด้านนอกอย่างกะทันหัน ส้งหลิงหลิงผมเผ้ายุ่งเหยิงเหมือนคนบ้าวิ่งพุ่งเข้ามา ในมือถือกรรไกรไว้หนึ่งอัน

เซี่ยชีหรั่นนั่งอยู่บนตัวเย่เชินหลิน ทั้งสองคนหันหน้ามาทางด้านหน้าประตู เสื้อผ้าเธอหลุดลุ่ย ผมเผ้าก็ยุ่งเหยิง

“อ้าก” เซี่ยชีหรั่นตะโกนอย่างตกใจออกมาด้วยสัญชาตญาณ แล้วเย่เชินหลินก็หันเก้าอี้ไป ทั้งสองคนเปลี่ยนเป็นหันหลังให้ประตู

รู้สึกได้ว่าเซี่ยชีหรั่นตกใจมากแล้วจริงๆ รีบผลักตัวออกจากตัวเขาอย่างร้อนรน สวมเสื้อผ้าไปด้วย ร่างกายน้อยๆสั่นเทาไม่หยุด

เย่เชินหลินสงสารเธอมาก เขาขมวดคิ้ว พูดกับส้งหลิงหลิงที่ยังเดินเข้ามาในห้องหนังสือด้วยเสียงเข้มว่า “ไสหัวออกไป”

เขาด่าเธอแบบนี้ ส้งหลิงหลิงก็หวาดกลัว

เธอหยุดฝีเท้าลง อยากที่จะวิ่งหนีออกไป แต่เมื่อคิดถึงน้องชายคนเดียวของเธอ เธอจึงกัดฟัน หยุดอยู่กับที่

“เย่เชินหลิน ฉันไม่ไป” เธอพูดอย่างดื้อรั้น

เย่เชินหลินยังไม่สนใจเธอ เขายังคงสนใจเซี่ยชีหรั่นมากกว่า

ดีที่มีเก้าอี้ปิดบังไว้ เซี่ยชีหรั่นสวมเสื้อผ้าอย่างเขินอาย ใช้แรงกัดริมฝีปาก ยังคงไม่กล้าหันหน้ากลับมา

“ไม่เป็นไรที่รัก ผมผิดเอง ผมไม่ได้ล็อคประตู” เย่เชินหลินกอดเซี่ยชีหรั่นไว้อย่างรู้สึกผิด พูดปลอบอย่างอ่อนโยน เหมือนกับด้านหลังไม่มีตัวตนของส้งหลิงหลิง

ส้งหลิงหลิงยืนแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น และก็ทำตัวไม่ถูก เธอทำได้เพียงรออยู่อย่างอดทน รอให้ทั้งสองคนแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว เธอค่อยพูดเรื่องของเธอ

แต่เพราะตอนที่บุกเข้ามากลับทำให้ทั้งสองคนเสียเรื่องอย่างว่าอย่างไม่ได้ตั้งใจ แผนการของเธอจึงถูกตัดคะแนนไปอย่างแรง

หากไม่ใช่เพราะเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย เธอก็ไม่อยากที่จะบุกเข้ามาแบบนี้ เธอก็กลัวเย่เชินหลินเหมือนกัน เธอยังต้องอาศัยจมูกเขาหายใจอยู่ไม่ใช่หรือ?

ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร อย่าคิดมาก เซี่ยชีหรั่นพูดแบบนี้อยู่ในใจหลายรอบมาก แต่ก็ยังไม่สบายใจ

ถึงแม้เย่เชินหลินจะกอดไว้ ร่างกายเธอก็ยังคงแข็งทื่อ ไม่รู้จะไปเผชิญหน้ากับส้งหลิงหลิงยังไง และก็ไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับตัวเองยังไง

“ยังไม่ไปอีก? กำลังรอให้ผมเรียกคนมาโยนคุณออกไปใช่ไหม?” เย่เชินหลินหันหลังพูดอย่างเย็นชาอีกครั้ง

“คุณไม่ต้องโยนฉันออกไป เมื่อพูดเสร็จแล้วฉันจะออกไปเอง พวกคุณเสร็จแล้วหรือยัง?”ถ้าเสร็จแล้วฉันอยากจะคุยกับคุณ” ส้งหลิงหลิงสงบสติอารมณ์ได้แล้ว ไม่ว่ายังไงก็แค่ตาย ไม่ว่ายังไงก็แค่คุณส้งล้มละลายจนหมดสิ้น หายสาบสูญไปจากโลกนี้ ตอนนี้เธอก็เป็นแค่คนจนตรอก จะมีอะไรต้องกลัวอีก

“งั้นก็ไปรอผมที่ห้อง เดี๋ยวผมจะรีบไป” เย่เชินหลินพูดขึ้นอย่างรำคาญ

เขาอยากให้ส้งหลิงหลิงออกไป แบบนี้เซี่ยชีหรั่นถึงจะสามารถสงบจิตสงบใจ เขาก็จะได้ปลอบเธอดีๆ