ตอนที่ 753 สาวใช้ตัวแสบ 657

ตอนที่ 753 สาวใช้ตัวแสบ 657

“นอนเถอะ”

เย่เชินหลินโอบเซี่ยชีหรั่นให้นอนลง เป็นอีกครั้งที่คฤหาสน์แห่งนี้กลับมาสงบเงียบ ความสงบเงียบแบบนี้ช่างเป็นไปได้ยากยิ่งนัก

ทั้งสองคนไม่ได้หลับ แต่กลับกำลังฟังการเคลื่อนไหวด้านบน ไม่รู้ว่าเด็กจะตื่นกลางดึกและร้องไห้ไหม

โชคดีที่กินนมของส้งหลิงหลิงไปเพียงพอ จนกระทั่งถึงวันที่สองก็ไม่เกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น

...

หลินหลิงตื่นแต่เช้า พบว่าไห่ลี่หมินจากไปแล้ว

เพราะรับคำสั่งจากประธานจง ประธานไห่เร่งรีบออกไปเพื่อเป็นประธานการประชุม ดังนั้นกลางดึกขณะที่หลินหลิงหลับใหลเขาจึงปลีกตัวออกมา

จนถึงขณะที่เขากำลังปลีกตัวออกมานั้น เขาได้อยู่กับหลินหลิงเป็นเวลากว่า24ชั่วโมงแล้ว

เพียงแค่เธอบอกให้เขาไป เขาก็กลายเป็นสัตว์ร้ายและทำร้ายเธอ

หลินหลิงจะโทรศัพท์ขอความช่วยเหลือ เขาก็โยนโทรศัพท์เธอทิ้งไป

แม้แต่กินข้าว เขายังโทรสั่งให้คนมาส่งที่หน้าประตู

ก่อนออกมา เขามองหลินหลิงที่กำลังหลับลึก เพราะถูกเขาทำร้ายติดๆ กันจนเหนื่อย

เขาใช้นาฬิกาปลุกทับบนกระดาษโน้ตที่วางไว้ตรงหัวเตียงให้เธออ่าน

หลินหลิงกวาดตามองเตียงที่ว่างเปล่า จู่ๆ เธอกลับรู้สึกหดหู่ใจ ทั้งๆ ที่ควรจะดีใจที่ได้รับอิสระ แต่เปล่าเลยเธอกลับไปรู้สึกดีใจเลยสักนิด

เธอเปิดไฟและเห็นกระดาษโน้ตใบนั้น มีข้อความเขียนไว้ว่า : เธอเป็นผู้หญิงของฉัน ฉันต้องการ มาหาฉันได้ตลอดเวลา และห้ามเธอมีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องผู้ชายคนอื่น

ตัวอักษรของไห่ลี่หมินดูแข็งแกร่งทรงพลัง ดูจากตัวอักษรก็รู้ว่าคนเขียนเป็นยังไง จากตัวอักษรของเขาทำให้รู้ได้ว่าผู้ชายคนนี้เย่อหยิ่ง

หลินหลิงขยำกระดาษแน่นด้วยความโกรธ สูดหายใจเข้าออกหลายครั้ง จากนั้นฉีกกระดาษโน้ตทิ้งไปและถอดหายใจออกมา

เธอไม่ต้องการให้เขารับผิดชอบ เธอไม่ต้องการคบค้ากับคนที่ไม่เคยให้เกียรติและไม่เคยคิดจะชอบเธอแม้แต่น้อย

แต่ทว่า เธอสูญเสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว เธออยากจะเก็บความทรงจำที่บริสุทธิ์ไว้เพียงเล็กน้อย

งั้นเอากระดาษใบนี้เป็นของที่ระลึกแล้วกัน คิดได้แบบนี้ เธอเอากระดาษใบนี้หนีบไว้ในกระเป๋าสตางค์

เธอนั่งคิดเหม่อลอยหาวิธีที่จะหลบหนีออกไปจากเขาอยู่บริเวณหัวเตียงสักพัก

เขาน่าจะเห็นบนเตียงไม่มีรอยเลือดของเธออยู่ และรู้ว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกของเธอ เขาต้องคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงง่ายๆ แน่นอน

คนคนนี้น่าแปลก ทั้งๆ ที่รู้ว่านี้ไม่ใช่ครั้งแรกของเธอ เขายังใช้คำที่ใช้อำนาจบาตรใหญ่ขนาดนั้น

อะไรคือผู้หญิงของเขา ทำไมเธอต้องเป็นผู้หญิงของคนอื่น

หลินหลิงดูถูกที่สุดคือผู้หญิงที่ไม่ทำเพื่อตัวเอง เหมือนกับแม่ของเธอ ตลอดชีวิตไม่ทำงาน อยู่ในการดูแลของผู้ชายตลอดชีวิตและใช่จมูกผู้ชายดำรงชีวิตตลอดไป

ไม่ได้ เธอต้องออกไปให้ได้ เธอมั่นใจว่าเวลาจะทำให้ไห่ลี่หมินลืมผู้หญิงที่เขาจะมีหรือไม่มีอยู่ก็ได้อย่างเธอได้

เย่เชินหลินที่เพิ่งตื่นตอนเช้าได้รับโทรศัพท์ของไห่ลี่หมินอีกครั้ง

“จะลางานให้เธออีกรึไง? คุณหาคนมาดูแลงานแทนเธอไหม? หรือว่าคุณจะชดใช้ค่าเสียหายให้บริษัทฝู้ซื่อกรุ๊ป?” เขาถามอย่างอารมณ์ไม่ดี

“ได้หมด! คุณให้เธอพักอีกวัน ฉันออกจากเมืองตงเจียงและกำลังกลับไปเมืองหลินเจียง กลับมาเมื่อคืนกลางดึก คุณช่วยฉันดูเธอหน่อย ผู้หญิงคนนี้ไม่อยู่ในกรอบ”

เย่เชินหลินยิ้มมุมปาก นึกถึงไห่ลี่หมินกัดฟันพูด แสดงว่าไม่สามารถเอาชนะหลินหลิงได้ ความเศร้าปนอึดอัดใจของเขาดูเหมือนจะหายไปไม่น้อย

“จะให้ฉันดูเธอยังไง? เอาเธอมาขังไว้ที่คฤหาสน์ฉันเป็นไง?” เขาจงใจหยอกล้อไห่ลี่หมิน

“นายกล้า! นายลองแตะเธอดู!” ไห่ลี่หมินจริงจัง กลัวว่าตัวเขาจะไม่สังเกตเห็น

“มีอะไรที่ไม่กล้า นายไม่รู้ว่าเธอง่ายแค่ไหน? นายคิดว่าเธออยู่กับฉันมานานขนาดนี้ จะเป็นแค่ผู้ช่วยงั้นเหรอ?”

เย่เชินหลินเติมน้ำมันเข้าไปในไฟที่กำลังร้อนของไห่ลี่หมิน และเงียบไปนานไม่พูดอะไร

“ฉันมีสายเข้า แค่นี้ก่อน” เย่เชินหลินพูดจบก็วางสายทันที

เมื่อมองหน้าจอโทรศัพท์ที่โชว์สายเรียกเข้าของหลินหลิง สองคนนี้ไม่ได้อยู่ด้วยแต่ยังโทรหาเขาในเวลาเดียวกันช่างใจตรงกันจริงๆ เขาเบ้ปากคิด

เขารับโทรศัพท์อย่างช้าๆ และหยอกล้อหลินหลิง : “คุณก็โทรมาลางานด้วยรึไง?”

หลินหลิงหน้าแดงเขินอาย เพราะใครๆ ก็รู้ว่าลางานในความหมายของเย่เชินหลินคืออะไร

เธอพยายามพูดอย่างสงบนิ่ง : “ใช่ลางาน ฉันขอลางาน10วัน พักร้อนประจำปีฉันยังมีอยู่”

หลินหลิงฟังเย่เชินหลินพูด “เธอก็โทรมาลางานรึไง?” ก็รู้ว่าไห่ลี่หมินที่น่ารังเกียจต้องโทรมาก่อนหน้านี้แล้ว

ถ้าเป็นอย่างนี้แล้ว แสดงว่าเขาไม่ยอมปล่อยเธอไปจริงๆ เธอต้องคิดหาวิธีหนีไปให้ได้

เย่เชินหลินครุ่นคิดสักครู่ หลินหลิงเริ่มร้อนใจขึ้นมาเล็กน้อย

“คุณชายเย่ รบกวนอนุญาตให้ฉันลาด้วยน่ะ ไม่งั้น.....ฉันคงต้องขอลาออก”