ตอนที่ 755 สาวใช้ตัวแสบ 659

ตอนที่ 755 สาวใช้ตัวแสบ 659

ตอนนี้ในห้องมีแค่เธอกับเซียวเสี่ยวลี่สองคน เธอรู้ว่าการกระทำประหลาดเช่นนี้เซียวเสี่ยวลี่ต้องแปลกใจ แต่เธอฉลาดไม่พูดอะไรมั่วๆ แน่นอน

เธออุ้มลูกขึ้นมาและนั่งลงข้างเตียง ทำทีเป็นให้นมลูก ลูกไม่หิวพอโดนหัวนมเข้าปากก็ดูดไปไม่กี่ครั้ง และหลับต่ออย่างสบายใจ

ไม่ใช่เซียวเสี่ยวลี่ไม่อยากอุ้มเด็กแต่เธอกลัวเล็กน้อย

เด็กเป็นลูกของเย่เชินหลิน ส้งหลิงหลิงเพิ่งจะพูดว่าเย่เชินหลินให้ความสำคัญกับลูกมาก เธอกลัวว่าถ้าอุ้มไม่ดี และทำให้เด็กร้อง เย่เชินหลินต้องโกรธเธอมาก

เธอเพิ่งจะถูกขังมานาน ความกล้าลดลง อีกอย่างในท้องของเธอยังมีลูกอยู่ ไม่ว่าจะทำอะไรเธอต้องระมัดระวังยิ่งขึ้น

“เสี่ยวลี่ เธอคือป้าของเด็ก มาอุ้มสิ” ส้งหลิงหลิงเห็นเสี่ยวลี่นิ่งไม่ขยับตัว จึงพูดขึ้น

เธอหมายถึงว่า เซียวเสี่ยวลี่ไม่สามารถปฏิเสธได้ จึงยื่นมือออกไป และพูดว่า : “ฉันอยากอุ้มหลานตั้งแต่เข้ามาแล้ว แต่เขาหลับอยู่กลัวว่าจะทำให้เขาตื่นและร้อง”

“ไม่เป็นไร ร้องนิดหน่อยไม่ต้องตกใจ อีกอย่างเขากำลังหลับสบาย ไม่ตื่นหรอก”

เซียวเสี่ยวลี่รับเด็กมา เด็กพึมพำขมวดคิ้วอยู่ในอ้อมอกเธอ ส้งหลิงหลิงคิดว่ารับไปแล้วเด็กจะร้อง ไม่คิดว่าเขาจะแค่ขยับตัวปรับท่านอนและหลับต่อย่างสบาย

วันนี้เป็นสุดสัปดาห์ เซี่ยชีหรั่นไม่ได้ไปทำงาน เย่เชินหลินกำลังยุ่งอยู่ในห้องหนังสือ

เธอเรียนทำอาหารจากอินเทอร์เน็ตมา2อย่าง คิดว่าวันหยุดสุดสัปดาห์นี้จะทำให้เย่เชินหลินกิน แต่เขากำลังยุ่ง เธอจึงไปที่ครัวอย่างเงียบๆ

ตอนที่เซียวเสี่ยวลี่มา เธอไม่ได้อยู่ในบ้านใหญ่ แต่กลับยุ่งอยู่ในห้องครัว

ขณะที่เธอกำลังแล่ปลาเตรียมพร้อมลงหมอ ได้ยินเสียงโม่เสี่ยวหนงเรียกเธอจากนอกห้องครัว : “พี่ อยู่ในนี้ไหม? ออกมาหน่อย ฉันมีเรื่องด่วนจะคุยด้วย”

เซี่ยชีหรั่นปิดเตา และพูดกับเชฟในครัวหนึ่งประโยค เดี๋ยวเธอมาทำ จากนั้นเช็ดมือและเดินออกไป

โม่เสี่ยวหนงไม่ชอบกลิ่นน้ำมันทำกับข้าว ดังนั้นเธอจึงไม่ยินดีที่จะเดินเข้าครัว ต่อให้ด่วนแค่ไหนเธอก็จะเรียกอยู่ด้านนอก

“มีธุระอะไร?”

โม่เสี่ยวหนงเดินขึ้นมาหนึ่งก้าว ดึงแขนของเซี่ยชีหรั่นและลากเธอเดินออกไปอีก3-4ก้าว และพูดอย่างเบาๆ : “พี่ไม่รู้รึไง? เซียวเสี่ยวลี่มา! เธอเป็นคนสนิทของส้งหลิงหลิง ไม่รู้ว่าครั้งนี้มาทำอะไร พี่รีบไปดูเร็ว ถ้าเธอมาดูแลส้งหลิงหลิงและพวกเขาสองคนร่วมมือกัน นั้นไม่ใช่เรื่องที่ดี”

ความทรงจำของเซี่ยชีหรั่นต่อเซียวเสี่ยวลี่ไม่ค่อยดี เธอรุนแรงเหมือนส้งหลิงหลิง

เธอรู้ว่าเซียวเสี่ยวลี่เป็นคนแบบนั้น เย่เชินหลินก็น่าจะรู้

เขาปล่อยส้งซูหาวและเซียวเสี่ยวลี่ออกมาก็แล้วไป ทำไมยังให้เธอมาดูแลส้งหลิงหลิงอีก? เซี่ยชีหรั่นครุ่นคิด รู้สึกว่าโม่เสี่ยวหนงน่าจะเข้าใจผิด เซียวเสี่ยวลี่อาจจะถูกเย่เชินหลินเรียกมาเพื่อปลอบใจส้งหลิงหลิง

เขาให้ความสำคัญกับเด็กขนาดนั้น จะเอาคนที่จิตใจไม่ปกติมาอยู่ใกล้ๆ ลูกได้ยังไง

“ฉันรู้แล้ว เธอไม่ได้มาดูแลส้งหลิงหลิง เธอไม่ตกใจใหญ่โต รีบกลับไป ฉันจะทำกับข้าวให้พี่เขยเธอ”

“เฮ้อ พี่นี้ไม่มียารักษาได้จริงๆ พี่ไม่ทำร้ายคน แล้วยังไม่รู้จักป้องกันตัวอีก ฉันต้องรอให้พวกเขาสองคนร่วมมือกันขับไล่พี่ออกไป ถึงจะมาเสียใจทีหลัง” โม่เสี่ยวหนงส่ายหน้าและถอนหายใจ

เซี่ยชีหรั่นรู้ว่าน้องทำเพื่อเธอ จึงยิ้มอย่างอบอุ่นและพูดว่า : “เด็กโง่ เธอคิดว่าเย่เชินหลินจะปล่อยให้แผนการร้ายสำเร็จไหม? ต่อให้พวกเขาเลวหรืออยากแก้แค้น ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา มีเขาอยู่ที่นี่ส้งหลิงหลิงก็ไม่สามารถเอาตัวเองเป็นใหญ่ได้ อย่าลืมสิ ฉันคือคนที่คนที่นี่เรียกคุณนายเย่อย่างเต็มใจ”

ทุกครั้งที่คนเรียกเธอแบบนี้ เซี่ยชีหรั่นรู้สึกภูมิใจ เธอไม่ใช่คนที่สูงส่ง เพราะพูดกับคนสนิทของเธออย่างโม่เสี่ยวหนงได้ เธอถึงกล้าพูดเช่นนี้

เมื่อโม่เสี่ยวหนงได้ยินเธอพูดแบบนี้กลับและมีสีหน้าโอ้อวด เธอรู้สึกฟังไม่เข้าหู

และคิดในใจ มีอะไรน่าสนใจ ฉันไม่อยากจะแยกพวกคุณ และยังอยากรู้เรื่องเขาผ่านเธอ ถ้าฉันไม่ลงมือ เธอจะได้เป็นคุณนายเย่ไหม?

ชักชวนไม่สำเร็จเธอก็แค่ปล่อยไป และพูดกับเซี่ยชีหรั่นนิดหน่อย และรีบกลับไปสอดส่องสถานการณ์ในบ้านต่อ

เมื่อกลับมาถึงในบ้านเห็นเย่เชินหลินกำลังเดินขึ้นมาพอดี ด้านบนมีเสียงเด็กส่งเสียงร้องมา

“พี่เขย มีอะไร?” โม่เสี่ยวหนงจงใจถาม

เธอรู้สึกว่าเย่เชินหลินให้ความสำคัญกับเด็กมากเกินไป เธอคิดแล้วก็โกรธ

ก็แค่เด็กคนเดียว ผู้หญิงคนไหนคลอดลูกไม่เป็น แค่เขาเอ่ยปากอยากได้ มีคนยอมคลอดลูกให้เขามากมาย มีเหตุผลอะไรที่ต้องกังวลขนาดนั้นกับแค่เด็กเลวๆ คนเดียว

เย่เชินหลินไม่ตอบกลับเธอ และเดินขึ้นไปด้านบนต่อ โม่เสี่ยวหนงไม่สนใจและเดินกลับเข้าห้องไป

“เกิดอะไรขึ้น?” เย่เชินหลินเปิดประตูเข้าไปและเห็นลูกกำลังร้องอยู่ในมือของส้งหลิงหลิง

ส้งหลิงหลิงจงใจให้เซียวเสี่ยวลี่อุ้มสักครู่ เด็กก็ร้องมา อีกทั้งร้องได้เพียงนิดเดียว เย่เชินหลินก็รีบเข้ามา เธอคิดว่าสิ่งที่เธอคาดเดาน่าจะถูกต้อง

“ป้าของเขาอุ้มไปนิดเดียว เหิงเหิงก็ร้อง ไม่ต้องห่วง ฉันจะรีบกล่อมเขาเดียวนี้” ส้งหลิงหลิงพูดอย่างสงบ สีหน้าสบายใจ

เย่เชินหลินขมวดคิ้ว เขาไม่ได้บอกกับส้งหลิงหลิงเกี่ยวกับปัญหาของลูก เกรงว่าเธอจะใช้ประโยชน์จากเรื่องนี้

“เด็กเป็นลูกของตระกูลเย่ หลังจากนี้ถ้าฉันไม่อนุญาต ห้ามให้ใครเข้าใกล้มั่วๆ!” เย่เชินหลินสีหน้าหนักแน่นและพูดโดยไม่ไว้หน้าใคร