ตอนที่ 757 สาวใช้ตัวแสบ 661

ตอนที่ 757 สาวใช้ตัวแสบ 661

เธอพูดซ้ำ ๆ ว่าเธอนั้นปากไม่ตรงกับใจ ภายนอกเหมือนเป็นห่วงเธอ แต่มันเจตนาร้ายแค่ไหน

โม่เสี่ยวหนงมองพี่สาวแล้วพูดด้วยสีหน้าเฉยเมย “นั่นสิคะพี่ พี่ก็ต้องกินเยอะ ๆ นะ พี่ก็ชอบกินขาหมูไม่ใช่เหรอ? พี่ต้องกินเยอะ ๆ ผิวพี่จะได้อ่อนนุ่ม จะได้ทำให้พี่เขยรักพี่มากขึ้น”

เซี่ยชีหรั่นไม่ได้คิดว่าคำพูดของโม่เสี่ยวหนงมีเลศนัย แต่เย่เชินหลินกลับยิ้มอย่างรู้ใจเธอแล้วพูดต่อ

“พี่ชอบพี่สาวเธออยู่แล้วไม่ว่าเธอจะเป็นอย่างไร สิ่งที่ดึงดูดคนที่สุดของพี่สาวเธอก็คือความดีมากกว่านะ ความดีแบบนี้ต่อให้กินขาหมูเท่าไหร่ก็ไม่มีประโยชน์หรอก”

“หลิน ได้ยินมาว่าเซียวเสี่ยวลี่มา แล้วตอนนี้เธอยังอยู่ไหม? เธอเป็นแขกของเรานะ ถ้ายังอยู่ก็ชวนมาทานข้าวด้วยกันสิ”

เซี่ยชีหรั่นฟังประโยคคำพูดของของเย่เชินหลินชักไม่ดีแล้วเธอจึงพยายามเปลี่ยนเรื่องคุยเพื่อจะไม่ให้โม่เสี่ยวหนงรู้สึกอึดอัด

“เธอไปแล้ว” เย่เชินหลินพูด

เขาแค่ตั้งใจพูดลอย ๆ กับโม่เสี่ยวหนง ไม่ได้มีเจตนาหรืออยากพูดอะไรมากกว่านี้ เพราะถึงอย่างไรเธอก็คือน้องสาวของเซี่ยชีหรั่นอยู่ดี ถ้าพูดอะไรที่จริงจังเกินไป สุดท้ายก็คือเซี่ยชีหรั่นเองที่ต้องคิดมาก ซึ่งเรื่องนี้เขาเข้าใจดี

ไห่ลี่หมินก็พอสังเขปสถานการณ์ตอนนี้แล้ว และเมื่อเขาเห็นสีหน้าที่กังวลของเซี่ยชีหรั่นก็รู้สึกอยากช่วยเธอมาก

“เซียวเสี่ยวลี่ถูกปล่อยตัวออกมาอีกแล้วเหรอ?” ไห่ลี่หมินถาม

“ใช่” เย่เชินหลินตอบสั้น ๆ

“ปล่อยเสือเข้าป่าจริง ๆ” ไห่ลี่หมินพูดตรงไปตรงมาโดยไม่กลัวใครจะโกรธ

เซียวเสี่ยวลี่ถูกปล่อยตัวก็เพราะเย่เชินหลินเห็นแก่ส้งหลิงหลิงอย่างไม่ต้องสงสัย

จนถึงทุกวันนี้เขายังให้เกียรติส้งหลิงหลิง นั้นก็หมายความว่าเขาไม่ให้เกียรติเซี่ยชีหรั่นเลยสิ

แน่นอนว่าเขาไม่รู้ความจริงเรื่องที่เย่เจิ้งเหิงนั้นร่างกายผิดปกติ จึงคิดว่าการกระทำของเย่เชินหลินนั้นไม่ถูกต้อง

เย่เชินหลินไม่ได้อธิบายอะไร เขานั่งกินข้าวอยู่เงียบ ๆ

บรรยากาศโต๊ะอาหารนั้นเริ่มอึดอัด เซี่ยชีหรั่นรู้ว่าไห่ลี่หมินกำลังช่วยเธอขอความเป็นธรรมอยู่ แต่เธอเข้าใจเย่เชินหลินดี แม้บางทีอาจรู้สึกว่าเขาจะให้ความสำคัญกับเด็กและแม่เด็กมากไป แต่ถึงอย่างไรก็เป็นลูกของเขาอยู่ดี ถ้าเขาจะให้ความสำคัญกับลูกของตัวเองมันก็เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว

“ลี่หมิน ฉันได้ยินมาว่าหลินเจียงเปลี่ยนไปมากหลังจากที่คุณย้ายไปอยู่ที่นั่น ฉันก็เป็นคนหลินเจียงเหมือนกันนะ ขอชนแก้วกับคุณหน่อย อยากขอบคุณที่คุณทำเพื่อเมืองหลินเจียงนะ” เซี่ยชีหรั่นยกแก้วขึ้นแล้วพูด

“คุณจะชนแก้วทำไม ถ้าคุณจะดื่มเดี๋ยวผมดื่มแทนเอง” เย่เชินหลินแย่งแก้วไวน์มาชนแก้วกับไห่ลี่หมินแล้วดื่มเอง

ความจริงเขาทั้งสองไม่อยากดื่มในบ้านของเย่เชินหลินที่นี่หรอก เพราะบรรยากาศที่บ้านไม่เหมือนผับบาร์

แต่ทั้งสองก็รู้ว่าเซี่ยชีหรั่นตั้งใจจะทำให้บรรยากาศโต๊ะอาหารดีขึ้น ไม่อยากให้รู้สึกอึดอัด เขาทั้งสองจึงดื่มเข้าไปอย่างเข้าใจซึ่งกันและกัน

เซี่ยชีหรั่นเป็นคนไม่ชอบดื่มเหล้าอยู่แล้วและเย่เชินหลินก็ไม่อยากให้เธอดื่ม เธอจึงไม่ได้ฝืนใจ

โม่เสี่ยวหนงกินอิ่มเป็นคนแรก เซี่ยชีหรั่นกลัวเธอไม่สบายใจจึงบอกกับเย่เชินหลินและไห่ลี่หมินว่าเธอขอออกไปพร้อมกับโม่เสี่ยวหนงก่อน

“เสี่ยวหนง กินอิ่มมั้ย?” เซี่ยชีหรั่นไม่อยากถามเรื่องเย่เชินหลินที่พูดแทงใจเธอเพื่อทำให้เธอต้องรู้สึกอึดอัด จึงหาเรื่องอื่นมาคุยกับเธอ

“พี่คิดล่ะ? พี่ พี่เขยยังมีอคติกับหนูนะ เฮ่อ ถ้าพวกพี่ไม่ชอบหนูจริง ๆ หนูคิดว่าหนูออกไปจากที่นี่ดีกว่า”

“คิดบ้า ๆ น่ะ เธอคิดมากไปแล้ว พี่เขยเธอไม่ได้มีอคติกับเธอหรอก แกคงคิดว่าเธอตั้งใจต่อว่าพี่ อย่าไปสนใจแกเลย บางทีก็ผีบ้าผีบอ ความคิดผู้ชายมันไม่เหมือนเราหรอก”

“จริงเหรอ?” โม่เสี่ยวหนงถอนหายใจแล้วพูดเบา ๆ “พี่ หนูอาจจะอ่อนไหวต่อคำพูดเกินไป หนูไม่ควรยุ่งกับเรื่องของพี่กับพี่เขยใช่ไหม?”

สีหน้าเธอดูน่าสงสารจึงทำให้เซี่ยชีหรั่นรู้สึกเห็นใจเธอ

เซี่ยชีหรั่นเข้ามากอดเธอไว้แล้วพูดต่อ “ไม่เป็นไรหรอกน่า อยู่ด้วยกันนาน ๆ เดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง”

หลังจากที่เธอสองคนเดินจากไป เย่เชินหลินกับไห่ลี่หมินก็ไม่ได้ดื่มต่ออีก

ขณะที่รับประทานอาหารไห่ลี่หมินพยายามปกป้องเซี่ยชีหรั่นคนนอกอาจจะดูไม่ออก แต่สำหรับเย่เชินหลินแล้วมองเห็นได้อย่างชัดเจน

แสดงให้เห็นว่าความรู้สึกของไห่ลี่หมินที่มีต่อเซี่ยชีหรั่นนั้นยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนและขณะเดียวกันก็แสดงให้เห็นว่าความรู้สึกที่มีต่อหลินหลิงก็ค่อย ๆ จางลง

หลังจากกลับไปที่ห้องรับแขก เย่เชินหลินพูดกับไห่ลี่หมิน “ไห่ นายควรกลับไปตั้งใจทำงานที่หลินเจียงแล้ว ส่วนเรื่องของหลินหลิงจะเป็นอย่างไรนายปล่อยเธอไปเถอะ อย่าไปยุ่งกับเธอเลย”

ไห่ลี่หมินไม่ได้ตอบอะไร แต่เย่เชินหลินเชื่อว่าเขาได้ยินคำพูดนี้อย่างชัดเจนแล้วจึงไม่พูดอะไรมากกว่านี้อีก

“ช่วงนี้ไอ้จงหมาป่าแก่ไม่ได้กดดันพวกนายแล้วใช่ไหม?” ไห่ลี่หมินถาม

เมื่อพูดถึงเขาสีหน้าของเย่เชินหลินก็เคร่งเครียดขึ้นมาทันที

“เปล่าหรอก แกคงยุ่งกับเสนาธิการหลี่อยู่”

“งานเต้นครั้งก่อนเราคิดว่าหลี่เหอไท้และหยุนซางเหมือนสนิทกันเป็นพิเศษนะ ถ้าเขาได้ร่วมมือกัน ชีวิตของนายกับชีหรั่นคงดีกว่านี้แน่”

“ไม่ว่าเขาจะเป็นร่วมมือกันหรือไม่ ชีวิตของเราก็จะไม่มีปัญหาใด ๆ หรอก” เย่เชินหลินพูดอย่างหนักแน่น