ตอนที่ 763 สาวใช้ตัวแสบ 667

ตอนที่ 763 สาวใช้ตัวแสบ 667

“เธอไปพักผ่อนเถอะ พี่จะคอยดูอยู่ที่นี่ หากไม่มีอะไรพี่จะกลับไป”

“พี่ นี่ไม่ใช่ลูกของพี่นะ ทำไมพี่ต้องจริงจังขนาดนี้ด้วย ”โม่เสี่ยวหนงกระซิบเสียงเบา ไม่กลัวคนอื่นได้ยินเลยสักนิด

“อย่าพูดจาเหลวไหล รีบกลับไปเถอะ เด็กนอนหลับยาก อย่าทำเสียงดังปลุกเขา”

นำเสียงกังวลใจของเซี่ยชีหรั่นมีความกระวนกระวาย โม่เสี่ยวหนงชายตามองเธอด้วยความไม่สบอารมณ์ พูดทิ้งท้ายว่า：“ตามใจแล้วกัน”และเดินจากไปด้วยความโมโห

รู้ว่าโม่เสี่ยวหนงไม่พอใจอีกแล้ว แต่ในตอนนี้เซี่ยชีหรั่นกลับไม่มีกะจิตกะใจกังวลเกี่ยวกับความรู้สึกของเธอ สายตาของเธอไม่ยอมละออกจากใบหน้าเล็กๆของเย่เจิ้งเหิง

“เหลือคนดูแลไว้คนเดียวก็พอ ส่วนคนอื่นออกไปก่อนเถอะ พ่อบ้าน คุณก็ไปพักผ่อนซะ คนในห้องเยอะเกินไป กลัวเด็กจะหลับได้ไม่เต็มที่” เซี่ยชีหรั่นมอบงานด้วยเสียงเบา ทุกคนต่างเชื่อฟังคำสั่ง

มองไปที่เธอในตอนนี้ ทุกคนต่างเชื่อฟัง ในใจของส้งหลิงหลิงปะทุขึ้นมาอีกครั้ง

ปัญหาถูกแก้ไขอย่างง่ายดาย เธอรู้สึกหงุดหงิดมาก เดิมทียังคิดอยากใช้โอกาสนี้ดูว่าแท้จริงแล้วลูกจะมีปัญหาหรือไม่ แต่เรื่องกลับกลายเป็นแบบนี้ คงไม่มีทางตัดสินได้แล้ว

จู่ๆเธอก็รู้สึกเสียใจ หากไม่พูดตั้งแต่แรกว่าท้องไส้ของเธอไม่ดี จากนั้นปล่อยให้ลูกกินนมไป ถ้าหากลูกก็เกิดอาการท้องไส้ไม่ดีเช่นกัน เย่เชินหลินจะต้องส่งลูกไปโรงพยาบาลแน่นอน ถึงตอนนั้นเธอก็อยู่ด้วย สามารถรู้สถานการณ์ทุกอย่างเกี่ยวกับลูกอย่างดี

ส้งหลิงหลิง เธอยังคิดอย่างระมัดระวังมากเกินไป ความกล้าหาญยังมากไม่พอ

ตอนนั้นที่เธอไม่กล้าให้นมลูก เนื่องจากกลัวเย่เชินหลินสงสัย คิดว่าเธอรู้อยู่แก่ใจว่าท้องไส้ไม่ดีแต่ยังให้นมลูก เธอต้องการรอจนกว่าลูกจะร้องไห้ และไม่ยอมกินนมผง จนหมดหนทางจึงจะให้ลูกกินนมแม่ที่ไม่สบาย

เย่เจิ้งเหิงหลับ ภายในห้องเหลือแค่เพียงเซี่ยชีหรั่น พี่เลี้ยงหนึ่งคนและส้งหลิงหลิง

เซี่ยชีหรั่นกวาดสายตาเย็นชาไปที่ส้งหลิงหลิง เธอรู้สึกว่าอาการท้องไส้ไม่ดีของส้งหลิงหลิงมีบางอย่างผิดปกติ

ทำไมทุกครั้งที่เธอท้องไส้ไม่ดีจะต้องเป็นตอนที่เย่เชินหลินไม่อยู่

อีกอย่าง ท่าทางของพี่เลี้ยงหลี่น่าจะมีบางอย่างต้องการพูดกับเธอ

เรื่องการตั้งท้อง เซี่ยชีหรั่นโดนส้งหลิงหลิงวางแผนไว้แล้วพอสมควร ดังนั้นสำหรับเธอ ยังมีการเตรียมป้องกันไว้ไม่น้อย ดังนั้นเธอจะไม่ไปไหน เพราะไม่ต้องการปล่อยให้เธอมีโอกาสทำเรื่องอย่างอื่นขึ้นมาอีก

ไม่มีใครพูดอะไร ภายในห้องเงียบมาก เวลาผ่านไปเรื่อยๆ

ผ่านไปไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง เย่เจิ้งเหิงตื่นขึ้นอีกครั้ง ร้องไห้ดิ้นไปมาเมื่อตอนเริ่มต้น เขาไม่ชอบนมผง ทุกคนต่างมองออก ดังนั้นจึงกินไปเพียงน้อยนิด

เป็นแบบนี้สักพักแล้วก็ดิ้นไปมาอีก พ่อบ้านก็ไม่กล้าจากไปไหน คอยรออยู่นอกประตูตลอดเวลา

เวลาผ่านไปจนถึงเที่ยงคืน เซี่ยชีหรั่นเริ่มง่วงนอน แต่เธอยังคงยืนยันที่จะเฝ้าอยู่ในห้องเด็กเหมือนเดิม

ไม่รู้ว่าเป็นเวลากี่โมง เซี่ยชีหรั่นนอนหลับอยู่บนเก้าอี้

ตอนเย่เชินหลินเดินเข้ามามองเห็นเซี่ยชีหรั่นนอนหลับในท่าทางที่ไม่สบายตัว เขารู้สึกเจ็บปวดใจอย่างไม่มีอะไรมาเปรียบได้

เขาก้าวไปข้างหน้าและอุ้มเธอขึ้นมา เซี่ยชีหรั่นโดนเขาอุ้มแบบนี้ จึงตื่นขึ้น

“ตูตูเป็นอย่างไรบ้าง ไม่ร้องแล้วหรอ？”เซี่ยชีหรั่นถาม ผ่านไปพักใหญ่ถึงรู้ตัวว่าเย่เชินหลินกลับมาแล้ว เป็นเขาที่กำลังอุ้มเธอ

“ไม่ร้องแล้ว พวกเรากลับห้องเถอะ”

“คุณกลับมาได้อย่างไร？ ไหนบอกว่าจะไปสามสี่วัน？”เซี่ยชีหรั่นถามเสียงเบา

ส้งหลิงหลิงขึ้นนอนบนเตียงไปนานแล้ว เย่เชินหลินกลับมาในเวลานี้ เธอที่เพิ่งจะตื่นก็รู้สึกแปลกใจมาก

คำถามของเซี่ยชีหรั่น เธอยิ่งแน่ใจ ลูกของเธอต้องมีปัญหาอะไรสักอย่าง มิเช่นนั้นเย่เชินหลินคงไม่รีบกลับมา

“ผมกลับมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น พรุ่งนี้ค่อยกลับไปใหม่”

“โธ่ งั้นคุณคงวิ่งวุ่นตลอดทั้งคืน เหนื่อยแย่เลย！”เซี่ยชีหรั่นพูด เงยหน้าขึ้นมองหน้าเย่เชินหลิน ใบหน้าของเขามีหนวดเคราที่ยังไม่ได้โกน เห็นได้ชัดเจนว่าเขาเหนื่อยล้ามากเพียงไหน

“เด็กโง่ ผมไม่เหนื่อย ว่าแต่คุณเถอะ ทำไมถึงมาเฝ้าอยู่ในนี้ ผมบอกคุณแล้วไม่ใช่หรอ มีคนดูแลมากมายขนาดนี้ คุณจะมาเฝ้าอยู่ตรงนี้ทำไม？”เย่เชินหลินขมวดคิ้วตำหนิ จากนั้นจึงอุ้มเธอเดินมาที่ประตูห้อง

ท้องของส้งหลิงหลิงก็แปลกๆ เย่เชินหลินคิดระหว่างทางที่เดินทางมา บางทีเธออาจตั้งใจ

เดิมทีเขาคิดอยากต่อว่า แต่เมื่อเดินเข้ามาแล้วเจอเซี่ยชีหรั่น เขารู้สึกสงสารจับใจ ไม่อยากให้เธอนอนช้าไปแม้แต่นาทีเดียว เขาจึงต้องจัดการเธอให้เรียบร้อยก่อน แล้วค่อยกลับมาจัดการเรื่องอื่น

เขากลับมาแล้ว ในใจของเซี่ยชีหรั่นก็สงบสุขขึ้นมาบ้าง

“ไม่เป็นไร ฉันกลับเองได้ คุณอยู่ที่นี่เถอะ ฉันกลัวตูตูจะตื่นแล้วร้องไห้อีก”เซี่ยชีหรั่นพูดเสียงเบา

“ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว หลับตานอนเถอะ”

เย่เชินหลินเกลี้ยกล่อมเซี่ยชีหรั่นอย่างอ่อนโยน อุ้มเธอกลับห้องนอน ห่มผ้าห่มให้เธอ พร้อมกับจูบลงบนหน้าผาก จากนั้นจึงเดินออกไปเงียบๆ

เขาห่วงใยลูกจริงๆ เซี่ยชีหรั่นคิด เพียงแค่เขาก็ห่วงใยเธอ เธอรู้สึกว่าเขารักลูกเท่ากับที่รักเธอ เธอปลื้มใจมาก มีความสุขมาก