ตอนที่ 764 สาวใช้ตัวแสบ 668

ตอนที่ 764 สาวใช้ตัวแสบ 668

รอลูกกินอิ่มจนหลับไป เย่เชินหลินสั่งให้ทุกคนออกไป ภายในห้องเหลือแค่เพียงเขา เซี่ยชีหรั่นและลูก

เขาถามส้งหลิงหลิง：“นี่มันเกิดอะไรขึ้น？ ทำไมเมื่อผมไม่อยู่ คุณก็ท้องไส้มีปัญหาขึ้นมา？”

“ขอโทษค่ะ ชินหลิน วันนี้ช่วงกลางวันร้อนมาก ฉันเลยดื่มซุปถั่วเขียวไปหนึ่งชาม ไม่รู้ว่าซุปถั่วเขียวจะทำให้ท้องไส้ไม่ดี เห้อ！โชคดีที่ลูกไม่เป็นอะไร สามารถกินนมได้ คุณไม่รู้หรอกว่าฉันร้อนใจแทบแย่”

เธอพูดแบบนี้ เย่เชินหลินจะเชื่อหรือเปล่า？

เซี่ยชีหรั่นคิดว่าเขาไม่มีทางเชื่อ แต่ใครจะรู้ว่าเขากลับทำหน้าปกติ และพูดอย่างไม่สบอารมณ์：“เอาเถอะ อย่าร้องไห้เลย หลังจากนี้จะกินอะไรต้องระวัง ทุกอย่างที่คุณอยากกิน ต้องผ่านความเห็นชอบจากหมอห่าว”

เขาปล่อยเธอไปได้อย่างไร？

เซี่ยชีหรั่นต้องการเปิดโปงคำโกหกของส้งหลิงหลิงต่อหน้า เธอมองไปที่เด็กน้อยหนึ่งครั้ง และคิดว่าบางทีเด็กไม่จำเป็นต้องเข้าใจ แต่การเปิดเผยเรื่องแม่ต่อหน้าเขา เธอยังคงใจไม่แข็งพอ

“ค่ะ เชินหลิน ฉันจะฟังคุณ สุขภาพลูกของพวกเราสำคัญที่สุด เห้อ！วันนี้ลำบากชีหรั่นแย่เลย หากไม่ใช่เพราะเธอฉลาดคิดใช้ช้อนเล็กป้อนนมลูก ป่านนี้ไม่รู้ลูกจะหิวจะเป็นยังไงบ้าง”

“คุณหลับเถอะ พวกเราจะกลับแล้ว ถ้าลูกตื่นก็ให้นมลูกซะ อย่าทำให้เขาร้องไห้อีก！”เย่เชินหลินไม่พูดอะไรต่อกับเธอ หลังจากสั่งเสร็จ ก็โอบเอวของเซี่ยชีหรั่นเดินออกไป

เซี่ยชีหรั่นเงียบตลอดทาง ใบหน้าเย็นชา เธอรู้สึกว่าเย่เชินหลินเหมือนตั้งใจไม่ต้องการรู้รายละเอียด จึงไม่ได้ถามซักไซ้ไล่เลียง

“เป็นอะไรไป？ ที่รัก？”เข้ามาในห้อง เย่เชินหลินนั่งลงบนเตียง ดึงมือเล็กๆของเซี่ยชีหรั่นมาถามอย่างอ่อนโยน

ณ จุดนี้เขารู้สึกเหนื่อยล้าจริงๆ เพียงแต่เขาไม่อยากให้เซี่ยชีหรั่นมีความรู้สึกแย่แม้แต่น้อย เขาอยากให้เธอนอนหลับอย่างหายห่วง เขาถึงสามารถหลับได้

“อืม คุณหลี่บอกฉันว่า ส้งหลิงหลิงตั้งใจทำให้ท้องไส้ไม่ดี เธอตั้งใจรอซุปถั่วเขียวและซุปขาหมูเย็นลงก่อนจึงค่อยกิน นอกจากนี้ตอนนั้นพ่อบ้านและพี่เลี้ยงสองคนแนะนำเธอ บอกว่าเธออาจจะกินแล้วท้องไส้ไม่ดี เด็กก็จะท้องไส้ไม่ดีไปด้วย แต่เธอก็ไม่ฟัง ฉันรู้สึกว่าเธอรู้ว่าคุณไม่อยู่ ฉันจะเข้าใกล้ลูก เธอคิดอยากทำอะไร เพียงแค่ฉันอยู่ด้วยตลอด เธอจึงไม่มีโอกาสทำ เห้อ เธอมันอุบาทว์เกินไป！คุณไม่สามารถปล่อยให้เธออยู่กับลูกได้อีกแล้ว”

เซี่ยชีหรั่นรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย ดวงตาของเย่เชินหลินมืดมน มองไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

ผ่านไปครู่ใหญ่ๆ เย่เชินหลินค่อยๆพูดว่า：“มีเรื่องแบบนี้ด้วย？พรุ่งนี้ผมจะไปถาม หากเธอทำแบบนั้นจริง ผมจะไม่ปล่อยเธอเอาไว้แน่”

ในที่สุดเขาก็มีท่าทีโต้ตอบแบบที่สมควร เซี่ยชีหรั่นถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก จากนั้นถามเขาอย่างอ่อนโยน：“เออ การที่ฉันพูดแบบนี้ คุณจะคิดว่าฉันฉวยโอกาสรังแกเธอหรือเปล่า？มันไม่ใช่แบบนั้นจริงๆนะ ฉันเพียงรู้สึกแย่ต่อลูก”

เย่เชินหลินลูบไล้เส้นผมของเซี่ยชีหรั่น ยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยนและพูดว่า：“เด็กโง่ ผมจะคิดอย่างนั้นได้ยังไง ความรู้สึกที่คุณมีต่อลูก ใครต่างก็มองเห็น เอาล่ะ นอนเถอะ อย่าคิดอะไรอีกเลย เชื่อผมนะ”

“อืม！”เซี่ยชีหรั่นยิ้มหวาน ปีนขึ้นเตียง

“ผมขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะ แล้วจะมานอน คุณหลับไปก่อนได้เลย”เย่เชินหลินพูด

“ไม่เอา ตอนนี้คุณต้องนอนกับฉันบนเตียงได้แล้ว”เซี่ยชีหรั่นออดอ้อน เธอไม่อยากให้เย่เชินหลินเสียเวลาอีกแล้ว ดึกขนาดนี้ นอกจากนี้เธอก็คิดถึงเขาจริงๆ หากไม่ใช่เพราะลูกเอาแต่ร้องไห้ เธอคงกอดเขาให้หายคิดถึงและจูบเขาอย่างอ่อนโยนไปนานแล้ว

“ผมรีบกลับมาเหนื่อยมากเลย คุณไม่รังเกียจความสกปรกของผมหรอ？”เย่เชินหลินยิ้มบางๆ

“ถึงแม้จะสกปรกไปนิดหน่อย น่ารังเกียจอยู่บ้าง แต่ฉันจะแกล้งทำเป็นไม่รังเกียจ”เซี่ยชีหรั่นหยอกล้อเขา

“ได้เลย กล้ารังเกียจผู้ชายของคุณ ดูสิว่าผมจะจัดการคุณยังไง！”

เย่เชินหลินพุ่งขึ้นเตียง กดร่างบางๆของเซี่ยชีหรั่นไว้ด้านล่าง มอบจูบอันดุเดือดเป็นเวลาเนิ่นนาน

คงเป็นเพราะอยู่ห่างกันในช่วงนี้ เจอจูบแบบนี้เข้าไป ทั้งสองเริ่มควบคุมไม่อยู่

มือใหญ่ของเย่เชินหลินเคลื่อนไหวไปทั่วบนร่างกายของเธออย่างบ้าคลั่ง ลูบคลำอย่างอ่อนโยน กอดรัดไปทั่วทั้งร่างกายที่นุ่มนวลของเธอ

นึกถึงผู้ชายคนนี้ที่ยังไม่ได้นอน แถมยังเดินทางกลับมาตั้งไกลต้องเหนื่อยมากแน่นอน ดังนั้นเซี่ยชีหรั่นถึงแม้จะถูกหยอกล้อ แต่ยังคงกลั้นไว้ได้

ในขณะที่เขากำลังจะถอดชุดของเธอ เธอบิดตัวพยายามหลีกเลี่ยง พูดเสียงเบาว่า：“ฉันเหนื่อย ฉันยังไม่ได้นอนเลย วันนี้คงไม่ได้ โอเคไหม ？”

เธอชายตามองด้วยความเสน่หาเหมือนดั่งผ้าไหม เสียงนุ่มเหมือนหยดน้ำ เย่เชินหลินกำลังอยู่ในอารมณ์ที่ตื่นเต้น เต็มไปด้วยความปรารถนา เพียงแต่มองเห็นขอบตาดำของเธอ เขาทนไม่ได้ที่จะเหยียบย่ำเธอ

จูบลงบนริมฝีปากนุ่มๆ บนหน้าผากและบนจมูกสักพักหนึ่ง เขาไม่อยากปล่อยเธอไปเลย

“นอนเถอะ ที่รัก”เขาพูดอย่างอ่อนโยนด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง จากนั้นระงับความปรารถนาอันเร่าร้อนของตนเอง โอบกอดเซี่ยชีหรั่น ทำให้เธอนอนหลับ

เย่เชินหลินไม่ได้หลับตั้งแต่ต้นจนจบ สีหน้าของเขามืดมน เยือกเย็นเหมือนแช่แข็ง

เขาเห็นการแสดงต่างๆของส้งหลิงหลิง จนอยากจะตบเธอออกไปจริงๆ ทำให้เธอออกไปให้พ้นจากสายตาของเขาตลอดไป แต่เมื่อนึกถึงเย่เจิ้งเหิงที่ยังต้องพึ่งนมแม่ เขาคิดอีกที เจ้าเด็กตัวเล็กร้องไห้จนหน้าแดงอยู่หลายครั้ง ไหนจะคำพูดจากคุณหมอ เขากำหมัดแน่น และค่อยๆคลายออก