ตอนที่ 768 สาวใช้ตัวแสบ 672

ตอนที่ 768 สาวใช้ตัวแสบ 672

กำลังคิดถึงเรื่องเหล่านี้ จู่โทรศัพท์ดังขึ้น เสียงเพลงที่คุ้นเคยกระตุ้นน้ำตาของเซี่ยชีหรั่นอีกครั้ง

เธอรับสาย พยายามพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาที่สุด：“ฮัลโหล！”

“เมื่อเช้าไปทำงาน คุณนั่งรถของหลี่เหอไท้ ตอนกลางคืนก็ไม่กลับคฤหาสน์อีก ไปพักค้างคืนที่บ้านพ่อแม่ เซี่ยชีหรั่นคุณกำลังประกาศสงครามกับผมใช่ไหม？”

……

เย่เชินหลินไม่ได้มีน้ำเสียงสงสัย แต่มีความหยอกล้อจางๆ ถึงแม้เขาจะไม่ได้พูดขอโทษ ในความเป็นจริงเซี่ยชีหรั่นสามารถฟังออกว่าเขามีความละอายใจอยู่บ้าง

น้ำตาของเธอไหลอาบแก้ม ไม่สามารถพูดสักคำออกมาได้

“ร้องไห้？”เขาถามอย่างอ่อนโยน แม้ว่าเธอจะไม่ส่งเสียงสะอึกสะอื้นนก็ตาม เขาก็สามารถเดาได้ว่าเธอร้องไห้

อยู่ห่างกันแสนไกล ผู้หญิงของเขากำลังร้องไห้ เขากระวนกระวายใจเหมือนโดนแผดเผา

เขายกนาฬิกาขึ้นเพื่อดูเวลา ในใจอยากจะพุ่งขึ้นนั่งเครื่องบินกลับไป แต่น่าเสียดายพรุ่งนี้เช้าเขาต้องพบกับกษัตริย์ของประเทศฝานหลาย หากกลับไปตอนนี้คงไม่สามารถกลับมาได้ทันเวลา

นอกจากนี้ เขาไม่ได้พักผ่อนเป็นเวลา 24 ชั่วโมง การเจรจาเรื่องน้ำมันครั้งนี้มีความสำคัญอย่างยิ่ง เขาไม่สามารถผิดพลาดได้

ไม่รู้ว่าในใจของเซี่ยชีหรั่นคิดถึงเขามากแค่ไหน ไม่รู้ว่าหวนคิดถึงฉากที่เขาหันตัวไปอย่างเด็ดเดี่ยวมากแค่ไหน เธอสามารถเดาได้ว่าหากเขาไม่ได้มีเรื่องที่สำคัญมาก คงไม่ปล่อยให้เธอมีความรู้สึกแบบนี้และเดินจากไป

ตอนนี้เธอยังคงรู้สึกแย่อยู่บ้าง สิ่งสำคัญที่สุดยังคงตำหนิเขาที่ไม่ไล่ส้งหลิงหลิงออกไป ไม่ว่าจะถูกหรือผิด สำหรับความรู้สึกของเขาที่มีต่อเธอ เธอไม่ต้องสงสัยอีกต่อไป

เขาไม่กลับมา คงเพราะยังมีเรื่องที่สำคัญ เธอคิดไปคิดมา จึงไม่อยากเพิ่มเรื่องปวดหัวให้เขาต้องแบกรับ

“ฉันไม่ได้ร้องไห้ และก็ไม่ได้ต้องการประกาศสงครามกับคุณ คุณไม่อยู่ ฉันเลยกลับมานอนบ้านแม่ อยู่เป็นเพื่อนเธอ”เซี่ยชีหรั่นเช็ดน้ำตา พูดเบาๆเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ยัยเด็กโง่เอ้ย！เย่เชินหลินถอนหายใจข้างใน

“เห็นอยู่ว่าร้องไห้ ยังมาบอกว่าไม่ได้ร้อง วันนี้ได้รับความไม่เป็นธรรม ผมเข้าใจ เรื่องเหล่านี้ ผมกลับไปจะคุยกับคุณอีกครั้ง คุณต้องสัญญากับผม ถึงแม้จะโมโหผมก็ต้องกินอิ่มนอนหลับ ถ้าอยากประกาศสงครามกับผมจริงก็ไม่ต้องรีบ เพียงแต่ยังต้องมีพละกำลังถึงจะทำได้ จริงไม่จริง？”

เซี่ยชีหรั่นเพิ่งจะเช็ดน้ำตาก็โดนคำพูดเย่เชินหลินกระตุ้นออกมาอีก

“ใครประกาศสงครามกับคุณ？ใครจะเชื่อฟังคุณ ฉันเกลียดคุณ！”เซี่ยชีหรั่นคำรามด้วยเสียงสะอึกสะอื้น

เขารู้ว่าเธออยากระบายความอัดอั้นที่อยู่ในใจ หากไม่เพราะเขายุ่งทั้งวันจนไม่มีเวลาดื่มน้ำ เขาคงโทรศัพท์หาเธอไปนานแล้ว คงไม่ปล่อยให้เธอคิดโง่ๆทั้งวันว่าเขาไม่ดีแค่ไหน

“เกลียดผม？เกลียดผมทำไม？เกลียดที่ผมรังแกคุณหรอ？”เย่เชินหลินได้ยินเธอพูดออกมาอย่างโมโห ก็รู้สึกดีขึ้นมาไม่น้อย

ตะคอกใส่เขาแบบนี้ อารมณ์ของเซี่ยชีหรั่นก็ดีขึ้นมาบ้าง

เธอถอนหายใจข้างใน เวลาเธอรักใครสักคนหนึ่ง คิดอยากจะโกรธเขานานๆเป็นเรื่องที่ทำได้ยาก

ตั้งแต่เธอออกมาจากคฤหาสน์ของเขา เธอยังคิดว่าชีวิตนี้คงไม่ได้กลับไปที่นั่นอีกแล้ว เธอเข้าใจว่าเขาจะไม่สนใจเธอตลอดไป แต่ผ่านไปสักพัก ยังไม่ถึงหนึ่งวัน เธอก็อยากจะพบหน้าเขาทันที

เธออยากตำหนิเขาต่อหน้า พูดว่าเขาไม่มีเหตุผล พูดว่าเขาไม่ปกติถึงเก็บส้งหลิงหลิงไว้ในคฤหาสน์ และเธอก็คิดว่า อยากกอดเขาไว้แน่นๆก่อน โดยไม่ต้องพูดอะไรออกมา

“ที่รัก อย่านอนดึก คุณมีความสุขที่ได้อยู่บ้านแม่ก็อยู่บ้านแม่ไป อยากกลับคฤหาสน์เมื่อไหร่ก็กลับ ถ้าอยากไปบ้านพ่อแม่ผมก็ได้ สรุปก็คือ ตอนนี้อย่าคิดอะไรเลย เมื่อคืนไม่ได้นอน วันนี้ต้องนอนชดเชยสักหน่อย”

ในความเป็นจริงเย่เชินหลินไม่วางใจปัญหาการนอนหลับของเธอที่สุด เขารู้ดีว่าหากตนเองไม่อยู่ เธอจะนอนไม่หลับ

เซี่ยชีหรั่นยังอยากพูดต่อว่าเขาอยู่ แต่ท่าทีของเขาแบบนี้ เธอจะพูดออกไปอย่างไร

ในที่สุด เธอถอนหายใจเบาๆ พูดเตือนเขาอย่างอดไม่ได้：“คุณก็ต้องนอนเร็วหน่อย ยังมีงานต้องทำอีกมากใช่ไหม？สุขภาพคือสิ่งสำคัญ ฉันไม่เป็นอะไร ก็คือไม่เป็นอะไร รอคุณกลับมาคุยกับฉัน”

เซี่ยชีหรั่นพูดแบบนี้ เย่เชินหลินก็วางใจ

ส่วนมากเวลาพวกเขาคุยโทรศัพท์จะลงท้ายด้วยการจูบลาเสมอ ครั้งนี้กลับไม่มี เย่เชินหลินรู้ว่าคนรักของเขายังคงโมโห เขาไม่อยากฝืนใจเธอ

วางสายโทรศัพท์ ทันใดนั้นเซี่ยชีหรั่นรู้สึกผิดหวังมาก

อาจเป็นเพราะพึ่งพาเขาจนกลายเป็นนิสัย จนเธอหวังว่าพวกเขาจะไม่วางสาย คุยโทรศัพท์กันไปตลอด ให้เธอสามารถได้ยินเสียงของเขา ถึงแม้เขาจะไม่พูด แค่ได้ยินเสียงลมหายใจของเขาก็ดีแล้ว

เซี่ยชีหรั่นนั่งเหม่อลอยบนเตียงสักพัก จึงลงจากเตียงสวมรองเท้า ลงไปล้างหน้าที่ชั้นหนึ่ง

เธอเปิดประตู มองลงไปที่ชั้นหนึ่ง พบหลี่เหอไท้กำลังยืนอยู่ในห้องโถง มองไปชั้นมาบนอย่างเงียบ ๆ

ทั้งสองคนสบตากัน หลี่เหอไท้ยิ้มบางๆ จากนั้นเดินไปนั่งบนโซฟาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น หยิบหนังสือพิมพ์บนโต๊ะขึ้นมาอ่าน

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เซี่ยชีหรั่นรู้สึกว่าเขาไม่ได้มองเห็นเธอออกมาพอดี แต่เขายืนอยู่ตรงนั้นนานแล้ว

เซี่ยชีหรั่นถอนความคิดของตนเอง จากนั้นเดินลงมาล้างหน้าที่ชั้นหนึ่ง เมื่อคิดไปคิดมา จึงเดินไปห้องโถง นั่งลงบนโซฟาตรงหน้าหลี่เหอไท้