ตอนที่ 769 สาวใช้ตัวแสบ 673

ตอนที่ 769 สาวใช้ตัวแสบ 673

เสียงโทรศัพท์ดังอยู่นาน ไม่มีคนรับสาย เซี่ยชีหรั่นเริ่มรู้สึกแปลกใจ ปกติเย่เชินหลินจะไม่เพิกเฉยต่อสายของเธอ

เขาคงจะไปอาบน้ำ มารับสายไม่ทัน？

ผ่านไปสักพัก เซี่ยชีหรั่นโทรหาอีกครั้ง ก็ยังไม่มีคนรับสาย

เขาอยู่ในประเทศฝานหลายที่ไกลแสนไกล ฝานหลายยังมีเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยที่สวยงามและทรงเสน่ห์……ทันใดนั้นเซี่ยชีหรั่นรู้สึกไม่สบายใจ

หรือว่าเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยทำอะไรกับเย่เชินหลินจริงๆ？ในตอนนี้เธอรู้สึกเสียใจที่ตนเองไม่ยอมไปฝานหลายกับเขา หากเธอไป เรื่องของส้งหลิงหลิงก็ไม่มีทางเกิดขึ้น ตอนนี้เธอก็ติดต่อเย่เชินหลินไม่ได้แล้ว

เซี่ยชีหรั่นนอนไม่หลับทั้งคืน เมื่อเวลาผ่านไปสักพักหนึ่งจึงโทรออกหาเย่เชินหลินอีกครั้ง แต่เขายังคงไม่รับสาย

เธอเริ่มวิตกกังวล เขาไม่รับสาย เธอจึงอาศัยช่วงเวลาหนึ่งส่งข้อความหาเขา ข้อความมากมาย เหมือนก้อนหินที่จมลงท้องทะเลกว้างใหญ่ ไม่มีข่าวคราวเลยแม้แต่น้อย

หลังจากนั้น เธอโทรหาอีกครั้ง แต่กลับกลายเป็นว่าโทรศัพท์ปิดเครื่อง

เซี่ยชีหรั่นได้ยินเสียงแจ้งว่าปิดเครื่องดังมาจากปลายสาย ทันใดนั้นรู้สึกว่าเส้นบางๆที่เชื่อมโยงสองคนเข้าหากันได้ขาดลง เธอนอนอยู่บนเตียงไม่ได้อีกต่อไป และไม่สามารถนั่งเฉยได้

เธอลงจากเตียงสวมใส่รองเท้า ก้าวเดินไม่ยอมหยุด ส่วนมือยังคงกดโทรออกต่อไปเรื่อยๆ หวังว่าเขาจะชาร์จโทรศัพท์ สามารถรับสายเธอได้ทันที

จนกระทั่งท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีขาว ยังคงไม่มีข่าวคราวจากเขา

ในตอนนี้ท้องฟ้าเริ่มสว่าง ก็ยังคงไม่มีข่าวคราวจากเขาเหมือนเดิม

เซี่ยชีหรั่นไม่อยากให้แม่เป็นห่วง จึงรีบล้างหน้าบ้วนปากตั้งแต่เช้า ลงรองพื้นนิดหน่อย ใช้คอนซีลเลอร์ เพื่อกลบรอยคล้ำใต้ตาหลังจากไม่ได้นอนมาทั้งคืน

“ลูกรัก เมื่อคืนนอนหลับดีไหม？”จ้าวเหวินอิงถาม เซี่ยชีหรั่นพยักหน้ายิ้ม พูดว่า：“หลับสบายค่ะ คุยโทรศัพท์กับเขาเสร็จ ยังลงมานั่งคุยกับพี่เหอไท้ที่ห้องโถงต่ออีกนิดหน่อย กลับเข้าห้องก็นอนเลย”

“ทำไมแม่ถึงรู้สึกว่าลูกไม่ค่อยมีชีวิตชีวาเลย？”จ้าวเหวินอิงขมวดคิ้ว

“ลูกตื่นเช้าไงค่ะ แม่ ตอนเช้ากินอะไรดี？”

จ้าวเหวินอิงไม่ได้ถามต่อ เธอก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยคิดถึงใคร รู้ว่าเซี่ยชีหรั่นอาจจะหลับไม่ค่อยสนิทมากนัก

เธอนอกจากจะรู้สึกสงสาร ก็ทำได้เพียงช่วยในเรื่องอาหารเพื่อบำรุงเธอ ให้เธอได้กินของที่ทำให้จิตใจสงบ

“แม่เตรียมอาหารเช้าไว้เยอะเลย ลูกดูว่าชอบกินอะไรก็กินอันนั้น เสิร์ฟไว้ที่โต๊ะแล้ว ลูกไปดูสิ”

“ค่ะ แม่น่ารักที่สุดเลย”เซี่ยชีหรั่นจูงมือแม่ เดินไปที่โต๊ะกินข้าวด้วยกัน หลี่หมิงจุ้นและหลี่เหอไท้ก็อยู่ที่นั่นแล้ว

ทุกคนนั่งคุยกันที่โต๊ะสักพัก ทุกนาทีทุกวินาที เซี่ยชีหรั่นกระวนกระวายใจเหมือนโดนแผดเผา

เจ็ดโมงกว่าแล้ว เธอคิด ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เย่เชินหลินน่าจะรู้ว่ามือถือของตนเองแบตหมด เขาควรชาร์จแบตและติดต่อกับเธอ

เซี่ยชีหรั่นเหลือบมองโทรศัพท์เป็นครั้งคราว ทุกคนต่างสังเกตเห็น

เธอรอสายจากใครอยู่ ไม่จำเป็นต้องพูด ทุกคนรู้ดี

“ลูกรัก เที่ยงนี้ลูกกับเหอไท้กลับมากินข้าวที่บ้านนะ เที่ยงนี้แม่จะต้มซุปเม็ดบัวให้ลูกๆ หลังจากดื่มเสร็จก็งีบที่บ้านแล้วไปทำงานตอนบ่าย”

เซี่ยชีหรั่นมองไปที่หลี่เหอไท้ เขาคือเจ้านายของเธอ ดังนั้นเธอควรจะขออนุญาตสักหน่อย

หลี่เหอไท้แค่เพียงยิ้มอย่างอ่อนโยน พูดว่า：“เธอไม่รู้ว่าในบ้านของพวกเรา คำพูดของแม่มีอำนาจมากที่สุด คำสั่งของเธอแม้แต่พ่อก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะต่อต้าน？”

“ไอ้ลูกเวร！”หลี่หมิงจุ้นด่าเสียงดัง จ้าวเหวินอิงขมวดคิ้ว ค่อยๆพูดกับสามี：“เช้าแบบนี้จะพูดอะไรระวังหน่อย”

“ได้ได้ได้ ถือว่าฉันพลั้งปากพูดแล้วกัน ไอ้ลูกคนนี้！”

หลี่เหอไท้มองหน้าพ่อด้วยรอยยิ้ม คิดในใจ ลองพูดว่าไอ้ลูกเวรอีกสิ ฮาฮา มีคนรอจัดการพ่ออยู่

ครอบครัวพูดคุยกันอย่างมีความสุข ความจริงเซี่ยชีหรั่นมีความสุขอย่างไม่มีอะไรมาเทียบได้ เพียงแต่ตอนนี้ หัวใจของเธอผูกติดกับเย่เชินหลิน แม้ว่าจะยิ้ม ก็เป็นยิ้มที่ฝืนใจ

หลังจากอาหารเช้า เซี่ยชีหรั่นกับหลี่เหอไท้บอกลาหลี่หมิงจุ้นกับจ้าวเหวินอิงไปทำงาน

ออกจากประตูบ้าน เซี่ยชีหรั่นโทรศัพท์หาเย่เชินหลินอีกครั้ง แต่ยังคงปิดเครื่อง เธอขมวดคิ้วอย่างไม่อยากเชื่อ จึงลองโทรออกอีกครั้ง

เธอรู้ว่าเย่เชินหลินอยู่ที่ฝานหลาย อาจเป็นเพราะทำงานยุ่งมาก เพียงแต่กำลังยุ่ง เขาจะไม่ทำงานตลอดทั้งคืน ？

เขาเคยพูดว่า มือถือของเขาเปิด 24 ชั่วโมงเพื่อเธอ ไม่มีทางปิดเครื่อง ตอนแยกกันเธอสามารถโทรหาเขาได้ทุกเมื่อ เขาจะรับสายเธอเป็นอันดับแรก