ตอนที่ 772 สาวใช้ตัวแสบ 676

ตอนที่ 772 สาวใช้ตัวแสบ 676

เพิ่งถูกเขาจูบมา เธอรู้สึกร้อนไปทั้งตัว ทั้งร้อนทั้งอ่อนแรง รู้สึกเหมือนมือไม่มีแรง ดูเหมือนว่าจะหาที่จะเย็บไม่ได้ด้วยซ้ำ

เขาแซวแบบนี้อีกครั้ง หัวใจของเธอก็ยิ่งเต้นรัวตื่นตระหนกไม่รู้ว่าตื่นเต้นมากแค่ไหน

“พอแล้วๆ ไม่ต้องเย็บแล้ว เขารีบใช้เสื้อตัวนี้เหรอ อย่าให้โดนเข็มทิ่มมือเลย วางลงเถอะ” เย่เชินหลินพูด

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร อีกนิดเดียวจะเสร็จแล้ว คุณไปนั่งไกลๆหน่อย ฉันก็จะไม่ทิ่มมือแล้ว”

เย่เชินหลินไม่มีคำพูดใดๆ เชื่อฟังเธอค่อยๆลุกขึ้น แล้วขยับเก้าอี้ออกห่างจากเธอเล็กน้อย

เซี่ยชีหรั่นพยายามทำให้ตัวเองสงบลง ไม่ได้รับผลกระทบจากเย่เชินหลิน ตั้งใจเย็บเสื้อจนเสร็จ

“หลิน คุณช่วยดูหน่อยว่าฉันเย็บดีไหม” เซี่ยชีหรั่นอวดผลงาน

“ไม่ดี เย็บให้ผู้ชายคนอื่น จะดีได้อย่างไร” เย่เชินหลินพูดอย่างไม่พอใจ

“โอ้ เจ้าชายใหญ่ของตระกูลเย่หึงเหรอ ฮ่าๆ ถ้าเช่นนั้นคุณฉีกเสื้อตัวนี้ของคุณให้ขาดสิ เดี๋ยวฉันเย็บให้”

“ฉันไม่อยากเย็บเสื้อ ฉันอยากเย็บอย่างอื่นมากกว่า ฉันมีรอยต่อที่นี่” เย่เชินหลินพูดแล้วชี้ไปที่ริมฝีปากของเขา

เซี่ยชีหรั่นหน้าแดง พูดเสียงต่ำว่า “คนเป็นคนเลวมาก”

เธออยากจะหนี แต่เขาคว้าเธอมากอดไว้ หัวใจบีบแน่นและริมฝีปากที่ร้อนก็กดลงอีกครั้ง จูบหนัก ๆ สักพักก่อนจะยอมปล่อยเธอ

เซี่ยชีหรั่นหายใจแรงมากสักพัก ถึงกล้าไปพบแม่ของเธอกับหลี่เหอไท้

จ้าวเหวินอิงกับหลี่เหอไท้ไม่อยากรบกวนพวกเขา ดังนั้นจึงนั่งรอที่ห้องรับแขก

เซี่ยชีหรั่นยื่นเสื้อที่เย็บเสร็จแล้วให้หลี่เหอไท้ ถามเขาว่า “พี่เหอไท้คุณดูสิว่าฉันเย็บใช้ได้ไหม ถ้าไม่พอใจตรงไหน ฉันจะได้แก้ไขให้ใหม่”

“ไม่ต้องแล้ว ตอนคุณเย็บฉันเห็นแล้ว คุณเย็บปักได้ดีกว่าผู้หญิงสมัยโบราณอีก”

“ทานข้าวเถอะ” จ้าวเหวินอิงยืนขึ้นแล้วพูด เพราะเซี่ยชีหรั่นออกมาแล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอเหมือนกับปกติ

“พวกเราจะไม่ทานข้าวที่นี่นะแม่ ฉันจะพาชีหรั่นไปทานข้างนอก แล้วจะพาเธอไปเดินเล่นด้วย” เย่เชินหลินพูด

จ้าวเหวินอิงนิ่งไปสักพัก เธออยากจะถามต่อหน้าเย่เชินหลินมาก เรื่องมันเป็นอย่างไรกันแน่

เธอมองไปที่เย่เชินหลินอย่างเคร่งขรึม อยากจะถามเขามาก เธอสามารถมอบลูกสาวให้เขาดูแลได้จริงๆเหรอ เขาเป็นผู้ชายที่ไม่ยอมจำนนต่อการล่อลวงจริงหรือ

ทำอะไรไม่ได้เพราะเซี่ยชีหรั่นอยู่ด้านหน้า เธอไม่สามารถถามอะไรได้ ทำได้แค่พยักหน้าเบาๆ พูดว่า “ก็ดีเหมือนกัน พาเธอออกไปเดินเล่นบ้าง สองสามวันนี้เธอดูเหมือนไม่ค่อยสบายใจสักเท่าไหร่”

เย่เชินหลินดูออกว่าจ้าวเหวินอิงตั้งใจอ้างถึง เขาคิดว่าเธอน่าจะรู้เรื่องของเจ้าหญิงหย่าฮุ่ยแล้ว ไม่เช่นนั้นคงจะไม่มองเขาด้วยสายตาเช่นนี้หรอก

เขาเข้าใจความรู้สึกของเธอในฐานะแม่ แต่ในขณะนี้เขาไม่สามารถทำให้แม่คนนี้พอใจได้เต็มร้อย เรื่องบางเรื่องเขาไม่สามารถพูดออกมาได้

“แม่ เขากลับมาแล้ว ฉันก็ดีใจแล้ว ฉันไม่ได้ไม่สบายใจ แค่รู้สึก.....คิดถึงเขาเล็กน้อย” เซี่ยชีหรั่นยิ่งพูดเสียงก็ยิ่งเล็กลง หน้าแดง ทำให้จ้าวเหวินอิงรู้สึกประเดประดังเข้ามาพร้อมกันหมด

“ไปเถอะ ไม่ว่าจะไปที่ไหน ก็ต้องทานข้าวเย็นก่อน อย่าปล่อยให้ท้องหิว” จ้าวเหวินอิงพูด

“ท่านวางใจ อาหารทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้พร้อมแล้ว”เย่เชินหลินพูด

เย่เชินหลินพาเซี่ยชีหรั่นออกไป ขึ้นรถบ้านที่รออยู่ด้านนอก

เซี่ยชีหรั่นเพิ่มเข้าใจว่าที่เขาบอกว่าเตรียมอาหารไว้พร้อมแล้วนั้นหมายถึงอะไร ที่แท้บนรถมีโต๊ะอาหารเล็กๆหนึ่งตัว บนโต๊ะมีอาหารวางอยู่พร้อมทาน

ไม่เหมือนอาหารในวิลล่าที่พิถีพิถันมาก วันนี้เตรียมอาหารที่เรียบง่ายธรรมดา แต่เป็นอาหารที่เซี่ยชีหรั่นชอบทานทั้งนั้น

“ล้วนเป็นอาหารที่พิเศษของหลินเจียง คุณตั้งใจให้คนจัดเตรียมให้” เซี่ยชีหรั่นเซอร์ไพรส์มากแล้วถาม

“เด็กโง่ หลินเจียงห่างจากที่นี่ก็ไม่ไกลมาก จัดเตรียมอาหารเหล่านี้ก็ไม่ได้มากมายอะไร ทานข้าวกันเถอะ”

ทั้งสองนั่งลงในรถ คนขับรถก็เริ่มเคลื่อนรถออกไป

รถมีความเสถียรนิ่งมาก ไม่ส่งผลกระทบต่อการทานข้าวของทั้งสองเลย

ข้าวมื้อนี้เซี่ยชีหรั่นมีความพอใจมาก หลังทานข้าวเย่เชินหลินลุกขึ้นจะเก็บจาน เซี่ยชีหรั่นรีบแย่งทำ พูดว่า“คุณเป็นผู้ชาย อย่าทำสิ่งนี้ ฉันทำเองดีกว่า”

ความจริงเธอตั้งใจอยากให้เขาพักผ่อน เธอเห็นดวงตาของเขาคล้ำมาก คิดว่าสองวันนี้คงจะเหนื่อยมาก

เย่เชินหลินพยักหน้า เอนกายบนโซฟาและหลับตา ทำเหมือนกำลังพักผ่อน แอบมองเซี่ยชีหรั่นที่กำลังยุ่งอยู่

เธอวางจานในห้องครัวของรถบ้าน ล้างจานแล้วเช็ดมือให้แห้งจึงกลับมา

เซี่ยชีหรั่นกลับเข้ามา นั่งลงข้างๆเซี่ยชีหรั่น เอื้อมมือหยิบรีโมทบนโซฟา แต่กลับถูกเย่เชินหลินที่กำลังหลับตาจับมือเธอไว้

“อย่าดูทีวี นั่งพักเป็นเพื่อนฉันหน่อย” เย่เชินหลินกอดเธอ พูดเสียงเบาๆ

“อืมๆ ไม่ดู ดูทีวีจะมีเสียงรบกวน คุณนอนเถอะ ฉันนวดให้คุณ” เซี่ยชีหรั่นให้เย่เชินหลินนอนบนตักเธอ