ตอนที่ 780
ตอนที่ 780 สาวใช้ตัวแสบ 684
October 28, 2026
ตอนที่ 780 สาวใช้ตัวแสบ 684
“จริงหรอ? แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าจริงอะไรดี”
“เย่เชินหลินเคยมอบหมายไว้ เขาบอกว่าตอนคุณยังไม่ตัดสินใจให้พาคุณกลับบ้านพักตากอากาศ ไม่ก็ไปข้างหน้าร้านอาหารตงเจียง คุณเย่กล่าวว่าร้านอาหารตงเจียงนั้นอยู่ในเครือของบริษัทฝู้ซื่อกรุ๊ป คุณสามารถมั่นใจได้ในเรื่องสุขอนามัย นอกจากนี้รสชาติยังเยี่ยมมาก เขาบอกว่ามีเต้าเจี้ยวปูด้วย คุณต้องชอบแน่ ๆ "
“ร้านอาหารตงเจียง กินอาหารกลางวันต้องละเอียดขนาดนั้นเลย เธอรู้สึกว่ามันฟุ่มเฟือยเปล่า?” เซี่ยชีหรั่นถามเสียงเบา แถมแลบลิ้นออกมา
เธอรู้สึกว่าไอ้เย่เชินหลินนั่นละเอียดเกินไปแล้ว ปกติกินแบบนี้ จะไม่จนหรอ
“พูดตามจริงนะ ผมเริ่มรู้สึกฟุ่มเฟือย พี่ คุณคิดดูนะ พวกคุณกินข้าวหนึ่งมื้อ เพียงพอที่ผมซื้อโทรศัพท์ให้แฟนหนึ่งเครื่องแล้ว แต่ว่าผมมาคิดได้ คุณชายเย่คือคุณชายของพวกเรา ทรัพย์สินของเขานี่พูดได้ไม่ชัดเจนหรอก อย่างน้อยก็ร้อยกว่าล้านแล้ว? ชาตินี้พวกพวกคุณ หรือชาติหน้า หรือชาติหน้าๆก็ใช้ไม่หมด เขาเงินเยอะขนาดนี้ รักเธอขนาดนี้ แน่นอนว่าต้องให้เธอกินดีที่สุด วางใจได้เลย” เซี่ยอี้ชิงคิดถึงสิ่งที่เขาได้เห็นและได้ยินในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา มันเป็นไปไม่ได้เลยที่เมื่อก่อนจะจินตนาการได้ แน่นอนว่าโลกของคนรวยแตกต่างจากคนยากจน เขารู้สึกว่าเขาต้องตั้งใจทำงานหนัก เพื่อให้หญิงสาวที่รักที่สุดของเขามีชีวิตที่คนจะเป็น
“ การกินของแพง ๆ แบบนั้น ทำให้ฉันไม่สบายใจ ถ้าฉันไม่ไป ไอ้คนนั้นก็จะโกรธ คุณมีวิธีที่ดีในการแก้ปัญหานี้หรือเปล่า?” เซี่ยชีหรั่นถาม
“ไม่มี พี่สาว ฉันว่าหากคุณฝืนไม่ไหวจริงๆ ไม่งั้นพวกเรากลับบ้านพักตากอากาศเถอะ ของในบ้านไม่แพงเหมือนข้างนอกแน่”
เซี่ยชีหรั่นพยักหน้า ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เธอกลับ แค่เธอคิดถึงส้งหลิงหลิงเธอก็ไม่อยากกลับ ”
“แต่จริงๆแล้ว ไปที่ร้านอาหารตงเจียง ก็โอเคถึง แม้ว่าอาหารของคุณกินจะแพง แต่นั่นคือบริษัทฝู้ซื่อกรุ๊ป ก็คือว่าเป็นบ้านของพวกคุณเอง”
เซี่ยชีหรั่นแล้วพูดว่า “โอเค พวกเราไปร้านอาหารตงเจียงเถอะ”
ไม่ว่าเธอจะพูดยังไงก็เป็นคู่หมั้นของเย่เชินหลิน ไปกินข้าวที่นั่นมื้อนึงคงไม่เกินไป
ทั้งสองขึ้นรถไป โทรศัพท์เย่เชินหลินก็ดังขึ้น เซี่ยชีหรั่นตั้งใจให้โทรศัพท์ดังสักพักค่อยรับสาย
“คุณชายเย่ คุณยุ่งขนาดนี้ ทำไมถึงโทรมาด้วยตัวเองล่ะ?” เธอทำเป็นโกรธแล้วพูด
ความสามารถในการหายเองของเจ้าตัวเล็กแข็งแกร่งเกินไปไหม?โดยปกติผู้หญิงต้องโวยวายเป็นเวลานาน เย่เชินหลินคิดว่าเธอดีขึ้นโดยไม่โวยวาย คงความทุกข์มาก
“คุณเป็นผู้หญิงของผม แน่นอนว่าผมต้องโทรหาด้วยตัวเอง ผมยังขึ้นเตียงด้วยตัวเอง ใช่ไหม?”
ใบหน้าเล็กๆของเซี่ยชีหรั่นแดงขึ้น แต่เหมือนว่าจู่ๆในใจก็กลับรู้สึกเหมือนเดิม ไม่โกรธเขาแล้ว
หรือว่าระหว่างพวกเขาไม่มีปัญหาอะไรเลย เจ้าหญิงหย่าฮุ่ยอะไรนั่น เธอก็กำลังวางแผน ยังแยกพวกเขาไม่ได้
“ได้ยินว่ากลางวันนี้คุณมีนัดกินข้าว ไม่ได้กินหรอ?” เซี่ยชีหรั่นถาม
“ผมออกมาเข้าห้องน้ำ คุนได้ไม่นาน ต้องรีบกลับไป”
“คุณรีบไปเถอะ อย่าถ่วงเวลางานเลย”
“ไม่เป็นไร คุยได้สักพัก ตอนนี้คุณกำลังจะไปไหน ไปกินข้าวที่ร้านอาหารตงเจียง?”
“คุณรู้ได้ไง?”
“อย่าลืมสิ แค่ผมอยากรู้ว่าคุณอยู่ไหน ผมสามารถรู้ได้ทุกเรื่อง อร่อยนะกินเยอะหน่อย”
“อืมได้ คุณก็เหมือนกัน”
“โอเค”
ตอนที่ทั้งสองจะจบบทสนทนา เซี่ยชีหรั่นได้พูดเสียงเบาว่า “หลิน ฉันเชื่อคุณ เชื่อว่าคุณต้องไม่ได้ทำอะไรแน่นอน ฉันรู้ ที่ฉันเห็นทั้งหมดคือภาพลวงตา”
ไอ้ตัวเล็ก ทำไมคุณรู้?
ผมรู้แบบนี้ คุณยังเชื่อผม?
“หรือจะพูดว่า คุณยังยินยอมที่จะอยู่กับผม ใช่ไหม?” เย่เชินหลินถามเสียงนิ่ง ทั้งๆที่รู้ว่าคำตอบคืออะไร เขายังรู้สึกตื่นเต้นมาก
“ใครยอมอยู่กับคุณ ฉันไม่ยอมนะ โอเคคุณไปยุ่งเถอะ ไม่อยากคุยกับคุณแล้ว” เซี่ยชีหรั่นพูดจบอย่างดีอกดีใจ แล้วกดตัดสายไป
เธอคิด ความหมายของเธอ เขาต้องเข้าใจ
แต่ว่าหากปล่อยเขาไปจริงๆ เธอก็ยังไม่เต็มใจนิดๆ
เห้อ ผู้หญิง เพราะอะไรถึงมักจะขัดแย้งอย่างนี้
เซี่ยชีหรั่นวางโทรศัพท์ลง เซี่ยชีหรั่นเม้มริมฝีปากแล้วยิ้ม
“ไอ้นี่ นี่คุณหัวเราะฉัน” เซี่ยชีหรั่นพูดอย่างไปสบอารมณ์ หน้าแดงขึ้นมา
“พี่เซี่ย ฉันไม่ได้หัวเราะ แต่อิจฉา ดูสิชีวิตคุณสมบูรณ์แบบดีขนาดนี้”
สมบูรณ์แบบ? แต่ทำไมเขาถึงรู้สึกเป็นลูกคลื่นบ่อยๆล่ะ
หลังจากกินข้าวเสร็จเซี่ยชีหรั่นกลับถึงบริษัทก็ฟุบพักที่โต๊ะทำงานสักพัก เธอแปลกใจนิดหน่อน ทำไมถึงไม่เห็นหลี่เหอไท้เลย?
เธอไม่ได้คิดอะไรมาก แค่รู้สึกบางทีการเป็นคนระดับสูงจะยุ่งมาก พอมาคิด หลี่เหอไท้คิดว่าเธอออกไปใช้เวลาในช่วงวันหยุด ไม่ได้บอกเธอว่าเขาจะไปที่ไหน
พักผ่อนได้ไม่นาน เซี่ยชีหรั่นก็ยืดเส้นยืดสายเริ่มทำงาน