ตอนที่ 794 สาวใช้ตัวแสบ 698

ตอนที่ 794 สาวใช้ตัวแสบ 698

“ใครกล้าชง？ถึงจะชงมาแล้วฉันก็จะไม่ยอมให้เด็กดื่ม ฉันจะดูสิว่าจะมีใครหน้าไหนกล้าแย่งลูกไปจากฉันได้？ใครกล้าแย่ง ต่อไปฉันจะไม่ยอมให้เด็กน้อยนี่ดูดนมอีกเลย！” ส้งหลิงหลิงพูดขึ้นเสียงแข็ง แม่นมและสาวใช้ต่างเข้ามายืนรออยู่บริเวณหน้าประตู ต่างคนต่างมองหน้ากัน อยากจะชงนมแต่ก็ไม่กล้า

เซี่ยชีหรั่นนั้นกระวนกระวายใจเป็นอย่างมาก ไม่รู้จะทำอย่างไรกับส้งหลิงหลิงดี

ด้านล่างของตึกยังมีแขกอยู่ เธอรู้ดีว่าเย่เชินหลินนั้นกลัวเสียหน้า จึงไม่อยากที่จะให้มันกลายเป็นเรื่องราวใหญ่โต

แม้ว่าจะโกรธขนาดไหน เธอก็จะต้องคำนึงถึงเด็กน้อยให้มากที่สุด และต้องคำนึงถึงเย่เชินหลินด้วย เธอถอนหายใจลึกอีกครั้งเพื่อกดอารมณ์ความโกรธลง แล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเบาว่า：“มีคนมากมายยืนดูอยู่ตรงนี้ ฉันก็ขอโทษคุณไปแล้ว คุณจะเอายังไงกันแน่？”

ส้งหลิงหลิงก็แอบเหลือบดูลูกของเธอ แม้ว่าเธอนั้นจะก่อเรื่อง แต่แน่นอนว่าเธอนั้นก็ไม่กล้าที่จะไม่สนใจสุขภาพของเด็กน้อย

เมื่อเห็นว่าเด็กน้อยนั้น ร้องไห้หนักมาก ก็เกรงว่าหากปล่อยให้ร้องไห้ต่อไปจะเกิดเรื่องขึ้น หล่อนนั้นไม่เย่อหยิ่งอีกต่อไป และพูดขึ้นอย่างเมินเฉยประโยคหนึ่งว่า：“ก็ไม่ได้อะไรหรอกนะ แต่ต่อไปคุณจะพูดอะไรก็ให้ระวังคำพูดหน่อย ครั้งนี้ฉันจะคิดว่าคุณไม่ได้ตั้งใจก็แล้วกัน”

เมื่อพูดจบ เธอก็ขยับตัวนิดหน่อย เตรียมที่จะป้อนนมเด็กน้อย

เย่เจิ้งเหิงน้อยร้องไห้นานเกินไป เมื่อได้ดูดนมก็ยังไม่หยุดร้อง แต่ว่าอารมณ์นั้นก็ดีขึ้นไม่น้อย

“เกิดอะไรขึ้น？”เสียงที่เย็นยะเยือกของเย่เชินหลินดังขึ้นบริเวณหน้าประตูห้อง ส้งหลิงหลิงรู้สึกโล่งใจ เพราะขณะที่เย่เชินหลินเดินเข้ามานั้นหล่อนกำลังป้อนนมอยู่

ในที่สุดเขาก็มา！

ภายในใจของเซี่ยชีหรั่นนั้นรู้สึกไม่ได้รับความยุติธรรมเป็นอย่างมาก เธอนั้นอยากที่จะระบายความทรมานใจกับเย่เชินหลิน อยากจะบอกเขาว่า ส้งหลิงหลิงนั้นไม่มีคุณสมบัติของความเป็นแม่

เพียงแต่ว่าเสียงร้องไห้ของเด็กน้อยนั้นดังไม่หยุด ตอนนี้ไม่ใช่เวลาของการฟ้อง

“คุณเย่！ครับ……”พ่อบ้านยังไม่ทันพูดจบ ส้งหลิงหลิงก็ รีบพูดขึ้นว่า：“เชินหลิน คุณมาแล้วเหรอ？เมื่อสักครู่เด็กร้องจนเอาไม่อยู่ ฉันร้อนใจแทบแย่ หรืออาจจะเป็นเพราะว่าพอเด็กน้อยได้ยินเสียงของคุณเขาก็เงียบลง คุณดูสิ ดังนั้นก็คงจะพูดได้ว่าพ่อนั้นสำคัญมากนะ！”

หล่อนกำลังพูดโกหกหน้าตาเฉยอยู่ไม่ใช่เหรอ？พี่เลี้ยงและพวกสาวใช้ต่างแอบคิดอยู่ในใจ น่าเสียดายที่ตอนนี้พวกเขาต่างก็รู้ดีว่า แม้กระทั่งคุณนายเย่ก็มิอาจต่อกรกับผู้หญิงคนนี้ได้ หล่อนคือแม่ของเด็กน้อย ใครจะกล้าพูดว่าร้ายส้งหลิงหลิงในตอนนี้หล่ะ นอกเสียจากว่า ไม่อยากจะทำงานที่นี่แล้ว

เซี่ยชีหรั่นเหลือบมองส้งหลิงหลิงครู่หนึ่ง จากนั้นก็มองไปที่เย่เชินหลิน เธอนั้นโกรธมาก แต่ก็ไม่ได้แสดงอาการอะไรออกไป

เย่เชินหลินไม่ได้มองเซี่ยชีหรั่น สายตาของเขามองไปที่ใบหน้าของเด็กน้อยตลอดเวลา

เย่เจิ้งเหิงน้อยหิวนี่เอง เวลานี้ดูดนมเยอะขึ้นเรื่อยๆ แผลที่ตอนแรกถูกส้งหลิงหลิงตีก็หายเจ็บแล้ว ดังนั้นอารมณ์ของเขาก็ค่อยๆสงบลง

“ป้อนนมดีๆ อย่าให้เขาร้องอีกหล่ะ！แล้วก็พวกคุณอีก ใช้ใจกันหน่อย ช่วยคุณส้งดูแลเด็ก มิฉะนั้นแล้วผมจะไล่ออกให้หมดเลย！” เมื่อน้ำเสียงที่เย็นยะเยือกของเย่เชินหลินจบลง เขาถึงหันไปหาเซี่ยชีหรั่นและพูดว่า：“ไปกันเถอะ แขกยังนั่งรออยู่ พวกเรากลับไปกินข้าวกันเถอะ”

วุ่นวายขนาดนี้ การดูตัวยังสามารถดำเนินต่อไปได้อีกเหรอ？

ภายในใจของส้งหลิงหลิงนั้นรู้สึกร้อนใจยิ่งนัก เมื่อเห็นว่าพวกเขากำลังจะจากไป หล่อนจึงรีบพูดขึ้นว่า：“รอก่อนค่ะ เชินหลิน ฉันมีเรื่องด่วนจะคุยกับคุณ”

เซี่ยชีหรั่นตระหนักได้ว่าคนชั่วนั้นกำลังจะฟ้อง เธอสามารถห้ามหล่อนได้ แต่เธอไม่คิดจะห้าม เพราะเธอนั้นอยากจะรู้เย่เชินหลินจะเชื่อเธอหรือว่าเชื่อส้งหลิงหลิงกันแน่

“มีเรื่องอะไร？” เย่เชินหลินขมวดคิ้ว และถามขึ้นอย่างรำคาญใจ

“เชินหลิน เมื่อสักครู่นี้ที่คุณถามว่าลูกเป็นอะไรนั้น เดิมทีฉันนั้นไม่อยากจะพูด แต่ว่าหากฉันไม่พูด ฉันก็เกรงว่าต่อไปจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นอีก ลูกร้องไห้ คุณร้อนใจ ฉันก็ทรมานใจเช่นกัน เฮ้อ เพื่อที่จะป้องกันไม่ให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นอีก ฉันคิดว่า ฉันควรที่จะบอกเรื่องจริงกับคุณ”

“มีเรื่องอะไรก็พูดมาตรงๆเลย ไม่ต้องอ้อมค้อม！”เย่เชินหลินพูดขึ้นอย่างเมินเฉย

“เรื่องเป็นแบบนี้ ตอนที่ลูกเริ่มร้อง ฉันก็ตรวจสอบดูก่อนว่าลูกฉี่หรือป่าว หรือลูกว่าอึ ฉันค่อยๆจัดการทีละเรื่อง ถึงจะสามารถป้อนนมลูกได้ เมื่อตรวจสอบดูแล้วพบว่าทุกอย่างนั้นปกติ ก็เลยคิดว่าลูกคงหิว ในขณะที่ฉันกำลังจะป้อนนมลูก เซี่ยชีหรั่นก็โผล่มา เธอกล่าวโทษฉันต่อหน้าคนจำนวนมาก หาว่าฉันนั้นไม่เป็นห่วงลูก ไม่ให้นมลูก ฉันรู้สึกไม่ได้รับความยุติธรรม ฉันยอมรับว่าฉันไม่ดี แต่ฉันยอมไม่ได้ ฉันก็เลยต่อปากต่อคำกับเธอพักหนึ่ง จึงปล่อยให้เด็กน้อยจึงร้องไห้ต่อไม่หยุด เชินหลิน เรื่องเรื่องนี้ฉันอยากให้คุณลองคิดทบทวนดู ลองคิดดูดีๆสิว่าทำไมเซี่ยชีหรั่นถึงได้ทำกับฉัน ฉันก็อยากจะยกลูกให้กับเธอนะ และฉันก็รู้ว่าพวกคุณไม่ต้องการให้ฉันอยู่ที่นี่ แต่ว่าการที่เขาทำเช่นนี้ ฉันจะกล้ามอบลูกของฉันให้กับเธอได้อย่างไรกัน？”

เซี่ยชีหรั่นมองส้งหลิงหลิงด้วยสายตาที่เย็นชา เป็นเหมือนที่เธอคาดคิดไว้จริงๆ เจ้าคนเลวนี้ฟ้องก่อนจริงๆ

เป็นไปไม่ได้ที่ส้งหลิงหลิงจะเชื่อเย่เชินหลิน เขานั้นเป็นคนเฉลียวฉลาด เขาจะต้องรู้เป็นแน่ว่าส้งหลิงหลิงนั้นจงใจพูดโกหก แม้ว่าเซี่ยชีหรั่นจะโกรธมาก แต่เธอก็เชื่อมั่นในตัวของเย่เชินหลิน รู้ว่าเขานั้นจะไม่มีทางว่าร้ายเธอ เธอจึงรอให้ส้งหลิงหลิงนั้นยกก้อนหินมาทับเท้าของเธอ

หล่อนนั้นทำเกินไป หากทำเกินขอบเขตของเย่เชินหลิน เขาจะต้องให้หล่อนจากไปเป็นแน่ เขาจะต้องคิดหาวิธีให้เด็กน้อยนั้นเลิกดูดนมแม่ เธอเชื่อว่าเย่เชินหลินจะต้องจัดการเช่นนี้อย่างแน่นอน

เธอไม่รีบที่จะเผชิญหน้ากับส้งหลิงหลิง แต่กลับนั่งนิ่งๆดูปฏิกิริยาของเย่เชินหลิน

？