ตอนที่ 793 สาวใช้ตัวแสบ 697

ตอนที่ 793 สาวใช้ตัวแสบ 697

เลี่ยวเหวยตงนั้นไม่ใช่คนโง่ การที่เย่เชินหลินพูดเช่นนี้ เขานั้นเข้าใจดี

“พี่สะใภ้สวยจริงๆ！โม่เสี่ยวหนงก็สวยเช่นกัน！สามารถแนะนำสาวสวยให้ผมขนาดนี้ เลี่ยวเหวยตงผมนับว่าเป็นบุญวาสนาเป็นอย่างมาก！”

หน้าตาของเลี่ยวเหวยตงนั้นไม่ได้ดึงดูดสายตาของผู้คนเป็นพิเศษ หากอยู่รายล้อมกับคนธรรมดาทั่วไปถือว่าอยู่ในระดับกลาง เพราะว่าเขานั้นก็ถือว่าเป็นข้าราชการรุ่นที่สอง ก็ต้องมีดูมีราศีบ้าง ดังนั้นหากดูในภาพรวม หน้าตาของเขาก็ดูไม่เลวเลย

โม่เสี่ยวหนงไม่ชอบใบหน้าทรงเหลี่ยมของเขา และก็ไม่ชอบหน้าตาจืดๆของเขา หล่อนอยู่ในแวดวงบันเทิง จึงชอบผู้ชายแบบเย่เชินหลินที่มีอวัยวะทั้งห้าชัดเจน

“ฉันสวยที่ไหนกัน คุณชมเกินไปแล้ว ฉันคิดว่าคุณนั้นหล่อจริงๆ หล่อกว่านักแสดงชายเบอร์หนึ่งในกลุ่มของฉันอีก”โม่เสี่ยวหนงชื่นชมเขาปากหวาน

เลี่ยวเหวยตงนั้นรู้สึกประทับใจในตัวของโม่เสี่ยวหนงเป็นอย่างมาก เด็กสาวคนนี้สวยจริงๆ สวยมาก สวยหวาน น่ารัก หากมองอย่างละเอียดแล้วเธอเต็มไปด้วยจริตที่งดงามของสตรี

ไม่ต้องพูดหรอกว่าเขาเป็นน้องภรรยาของเย่เชินหลิน แม้แต่หากหล่อนเป็นหญิงสาวในครอบครัวธรรมดาที่มีรูปร่างหน้าตาดีขนาดนี้เลี่ยวเหวยตงก็จะไม่ยอดพลาดอย่างแน่นอน

เมื่อหลายคนกำลังพูดถึงตรงนี้ เสียงร้องของเด็กทารกก็ดังขึ้น ดังมาจากข้างบนตึก สีหน้าของเย่เชินหลินครึมขึ้น และเหลือบมองพ่อบ้านครู่หนึ่ง

แวดวงสังคมในตงเจียงมีแค่นี้ เรื่องที่ส้งหลิงหลิงมีลูกกับเย่เชินหลินนั้นแพร่กระจายไปทั่ว ไม่มีใครที่จะไม่รู้เรื่องนี้

แน่นอนว่าเลี่ยวเหวยตงก็รู้เรื่องนี้ ในเมื่อมันเป็นเรื่องกระอักกระอ่วนใจ เขาจึงไม่ได้พูดอะไร และทำเป็นไม่ได้ยิน

พ่อบ้านก็รู้ความหมายในทันที ค่อยๆหันกลับไปและขึ้นไปบนตึก

“ฉันจะไปดูที่ห้องครัวหน่อยว่ายังมีกับข้าวอะไรอีก พวกคุณค่อยๆทานนะคะ”เซี่ยชีหรั่นนั้นดูออกว่าเย่เชินหลินนั้นร้อนใจ จึงลุกขึ้นและพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เมื่อพูดจบก็หันไปพยักหน้าให้กับเลี่ยวเหวยตง และรีบเดินออกจากห้องอาหาร

โม่เสี่ยวหนงนั้นรู้ดีว่าเย่เชินหลินนั้นให้ความสำคัญกับเด็กคนนี้แค่ไหน ในเวลานี้นั้นเลี่ยวเหวยตงนั้นเป็นคนนอก หล่อนจึงไม่กล้าที่จะพูดอะไรออกไป แท้ที่จริงแล้วหล่อนนั้นหวังว่าในเวลานี้ทั้งเย่เชินหลินและเซี่ยชีหรั่นไม่อยู่ตรงนี้แล้วล่ะก็ หล่อนก็จะสามารถแสดงเสน่ห์ ให้เลี่ยวเหวยตงต้องพ่ายแพ้อย่างราบคาบ

การที่เด็กนั้นร้องไห้ เป็นสิ่งที่ส้งหลิงหลิงนั้นจงใจ หล่อนไม่รู้ว่าจะขัดขวางการดูตัวของโม่เสี่ยวหนง อย่างไร ขณะที่กำลังอุ้มให้นมเด็กอยู่หล่อนก็คิดวิธีการที่จะใช้เด็กเป็นเครื่องมือได้

เมื่อเด็กนั้นร้องไห้ เย่เชินหลินก็คงจะไม่มีกระจิตกระใจในการรับประทานอาหารแล้ว สถานการณ์ก็จะวุ่นวาย การดูตัวครั้งนี้ก็ลงจะล้มเหลว

ขณะที่ส้งหลิงหลิงอุ้มเด็กอยู่นั้น มีหลายคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าหล่อน ทำไม่หล่อนกระทำการไม่สะดวก

“พวกคุณมายืนกันอยู่ตรงนี้ทำไม？ไม่เห็นเหรอว่าเด็กนั้นเหงื่อออกเต็มหัวแล้ว？ร้อนจะตายอยู่แล้ว！ออกไป ออกไปให้หมด หากฉันต้องการอะไรจะเรียกพวกคุณเอง！” ส้งหลิงหลิงไล่คนเหล่านั้นออกไป พวกเขาปิดประตูลง จากนั้นหล่นก็ตีไปที่เท้าน้อยๆของเด็กคนนั้นหนึ่งที

เด็กเล็กขนาดนี้ หากถูกตีจะไม่ร้องไห้ได้อย่างไรกัน เด็กน้อยเมื่อถูกตีหนึ่งทีก็ร้องไห้เสียแล้ว

“ไม่ต้องรีบ ไม่ต้องรีบ แค่ดูดนมเองจะรีบไปทำไม แม่ก็กำลังให้นมลูกอยู่ไม่ใช่เหรอ？” ขณะที่ส้งหลิงหลิงกำลังพูดอยู่นั้น หล่อนก็ไม่ได้ให้นมลูก เพราะยังไงก็ตามหากเธอไม่ได้เรียก ก็คงไม่มีใครกล้าเข้ามา

เธอจงใจที่จะให้เด็กคนนี้ร้องไห้พักหนึ่ง ขณะที่พ่อบ้านกำลังเดินมา ก็ถามคนใช้และพี่เลี้ยงที่ยืนอยู่ข้างนอกว่าเกิดอะไรขึ้น

“คุณส้งบอกว่าคุณชายน้อยร้อน ไม่ให้พวกเรายืนล้อมหล่อนกับลูก อาจจะเป็นเพราะว่าคุณชายน้อยร้อนใจอยากจะดื่มนมก็เลยร้องไห้ พวกเราก็ไม่กล้าเข้าไปดู”

ส้งหลิงหลิงคนนี้ คิดจะก่อเรื่องอะไรอีกนะ？ก็คงจะจงใจทำอีกเป็นแน่？

พ่อบ้านเดาไม่ออกเลยว่าการที่ส้งหลิงหลิงทำเช่นนี้ในเวลาแบบนี้จะมีประโยชน์อะไร เขาเคาะประตู แน่นอนว่าส้งหลิงหลิงได้ยินในสิ่งที่เขาพูด แต่หล่อนไม่อยากให้เขาเข้ามา ดังนั้นจึงแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน

เด็กยังคงร้องอยู่ ในเวลานี้เซี่ยชีหรั่นก็ขึ้นมา

“เกิดอะไรขึ้น ทำไมคุณถึงไม่เข้าไป？”เซี่ยชีหรั่นถามพ่อบ้าน

“คุณส้งยังไม่อนุญาตให้เข้าไป”พ่อบ้านตอบด้วยเสียงเบา

“เด็กร้องไห้ติดต่อกันเช่น ช่างหล่อนเถอะ พวกเราเข้าไปดูกันเถอะ！”แม้ว่าเซี่ยชีหรั่นก็กลัวว่าส้งหลิงหลิงอาจจะกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ แต่เธอนั้นเป็นผู้หญิงเหมือนกันจึงไม่ได้ซีเรียสอะไร เธอผลักประตูเข้าไป ส้งหลิงหลิงก็ได้ให้เด็กน้อยนั้นได้ดูดนมแล้ว

“เหิงเหิง เป็นเด็กดี ไม่ร้องนะ แม่ก็กำลังให้ลูกดูดนมอยู่ไม่ใช่เหรอ？ลูกดูสิ ทำให้แม่ชีหรั่นต้องร้อนใจรีบขึ้นมาดู ” ส้งหลิงหลิงปลอบเบาๆ แต่เย่เจิ้งเหิงน้อยก็ยังคงร้องไห้หนักมาก แม้ว่าจะได้ดูดนมแล้วแต่ก็ยังไม่ยอมหยุดร้อง